Συμφοιτητής του Γιακουμάκη και μάρτυρας στη δίκη περιγράφει τα βασανιστήρια που έβλεπε να υφίσταται ο άτυχος 22χρονοςΡεπορτάζ
Κέλλυ Φαναριώτη
Δεν αυτοκτόνησε. Τον έφαγαν». Με τα παραπάνω λόγια ο 35χρονος Νίκος Δάβρης, πρώην συμφοιτητής του Βαγγέλη Γιακουμάκη και μάρτυρας στην πολύκροτη δίκη των εννιά Κρητικών, δίνει στη «δημοκρατία» τη δική του εκδοχή για τον θάνατο του αδικοχαμένου σπουδαστή.
«Είχα προειδοποιήσει την υπεύθυνη της εστίας αλλά και τον διευθυντή της Γαλακτοκομικής Σχολής πως μια μέρα ή θα τον χτυπήσουν άσχημα ή θα τον σκοτώσουν» λέει, υπογραμμίζοντας πως το αν οι δολοφόνοι του ανήκουν ή όχι στην παρέα των «νταήδων» Κρητικών, που καθημερινά τον βασάνιζαν, είναι κάτι το οποίο μόνο η Δικαιοσύνη θα κληθεί να αποφανθεί.
Οπως εκτιμά ο 35χρονος, που γνώριζε αρκετά καλά τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, ο αποθανών δεν έβαλε τέλος στη ζωή του, καθώς δύο μέρες πριν από την εξαφάνισή του είχε τηλεφωνήσει σε συγγενείς και φίλους στην Κρήτη και έκαναν μαζί σχέδια. «Κάποιος που σκοπεύει να αυτοκτονήσει αφήνει κάποιο σημείωμα στο οποίο εξηγεί στους οικείους του τους λόγους που τον ώθησαν σε κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, ο Βαγγέλης προγραμμάτιζε πώς θα περάσει τις διακοπές του στην Κρήτη με τα αγαπημένα του πρόσωπα».
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη σχολή ο Νίκος Δάβρης έγινε αυτόπτης μάρτυρας σε ένα περιστατικό μπούλινγκ που άσκησε η παρέα των Κρητικών στον 21χρονο τότε σπουδαστή. «Είχα καταλάβει πως κάτι δεν πάει καλά από το πρόσωπό του. Ενώ τις πρώτες ημέρες ήταν χαμογελαστός και ευδιάθετος, όσο περνούσε ο καιρός γινόταν όλο και περισσότερο θλιμμένος. Οταν μια μέρα είδα τη γνωστή παρέα να τον χτυπά στο σβέρκο δήθεν για πλάκα και να γελούν όλοι τους, εκτός από τον Βαγγέλη, άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει».
Αυτά σε συνδυασμό με όσα τού μετέφερε ένας άλλος σπουδαστής που έτυχε να είναι παρών στα βασανιστήρια οδήγησαν τον 35χρονο στο κατώφλι της υπεύθυνης της εστίας και στη συνέχεια στον διευθυντή της σχολής. «Πολλοί λένε πως ίσως φταίει ο ίδιος ο Βαγγέλης, διότι δεν μίλησε για όσα βίωνε. Προσωπικά, πιστεύω ότι ζητούσε βοήθεια με το βλέμμα του, διότι όταν κάποιος τον κοιτούσε στα μάτια, καταλάβαινε πως το παιδί υπέφερε».
Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην τραγική ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη παίζει, κατά τον ίδιο, η στάση του διευθυντή της Γαλακτοκομικής Σχολής όταν πολιτικό πρόσωπο παρενέβη προκειμένου να μην τιμωρηθεί για υλικές ζημιές που προκάλεσε στο κτίριο ένα συγκεκριμένο άτομο από την παρέα των Κρητικών. «Αν ο διευθυντής είχε αποβάλει το παιδί αυτό, ως όφειλε, μπορεί σήμερα ο Βαγγέλης να ήταν ζωντανός. Αφού είδαν ότι δεν υπήρχε τιμωρία για την παραβατική αυτή συμπεριφορά, τον επόμενο χρόνο που ήρθε στη σχολή ο Βαγγέλης έκαναν “σημεία και τέρατα”».
«Ηταν και οι εννιά θρασύδειλοι»
Σύμφωνα με τον Νίκο Δάβρη, η παρέα των εννιά Κρητικών αποτελούταν από άτομα που προκαλούσαν συνεχώς εντάσεις, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις κατέστρεφαν τοίχους, φωτιστικά και πόρτες. «Συνεχώς μέσα από τα δωμάτιά τους ακούγονταν δυνατές φωνές, αλλά στην αρχή δεν φανταζόμουν πως είχαν μέσα έναν άνθρωπο και τον βασάνιζαν. Ενα βράδυ γύρισαν μεθυσμένοι και ξήλωσαν τα δέντρα έξω από τη σχολή» λέει και προσθέτει: «Ηταν και οι εννιά θρασύδειλοι, διότι όταν έβλεπαν ότι κάποιος δεν ανέχεται τα πειράγματά τους και αντιδρά, έβαζαν την ουρά κάτω από τα σκέλια και δεν τον ενοχλούσαν ξανά».
