Πολίτες της Ρόδου έπεμψαν αυστηρό μήνυμα στους πολιτικούς «που συναίνεσαν στο ξεπούλημα και στον εξευτελισμό της πατρίδας μας» να μην εμφανιστούν στην εξέδρα των επισήμων στον σημερινό εορτασμό για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Αγανακτισμένοι θεατές στη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα εκτόξευσαν εναντίον του γιαούρτια, καρέκλες, νερά και καφέδες. Πολλά τον βρήκαν κατά πρόσωπο κι εκείνος συνέχιζε να ερμηνεύει τραγούδια, την ίδια στιγμή που τις μελωδίες κάλυπταν ιαχές όπως «προδότη, πουλημένε». Τα περιστατικά έμπρακτης και δυναμικής αποδοκιμασίας πολλών διασήμων δεν έχουν αραιώσει ούτε εικοσιτετράωρο, από τη στιγμή που άρχισαν να εκδηλώνονται τα ολέθρια αποτελέσματα του Μνημονίου.
Το σύστημα που οδήγησε την Ελλάδα στη μέγκενη της τρόικας έχει πεθάνει και ελάχιστοι «δημοσιολόγοι» κάνουν τον κόπο να το ανακοινώσουν. Μαζί του, αυτό το σύμπλοκο πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής «ελίτ» συμπαρασύρει και πρόσωπα που δεν αξίζουν τη δημόσια χλεύη και τον εξευτελισμό. Ομως, η πυροδότηση της λαϊκής οργής, όταν λαμβάνει διαστάσεις φυσικού φαινομένου, παραπέμπει σ’ αυτό που είπε ο Χριστός «τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους» (Κατά Ματθαίον, ε’ 45).
Στην Ελλάδα, για την ώρα, υπάρχει στην «αγορά» το αίσθημα ότι βιώνουμε την περίοδο μιας «ήπιας Λιβύης». Η απονομιμοποίηση προσώπων και θεσμών, σε συνδυασμό με την ατιμωρησία των ισχυρών και τη δυσπραγία των πολλών, δεν αφήνει χώρο για κρίσεις και διακρίσεις.
Βρέχει οργή, θυμό, μανία επί δικαίους και αδίκους. Ωστόσο, οι «άδικοι», εκείνοι που ταύτισαν τα έργα και τις ημέρες τους με το ελληνικό πρόβλημα, πρέπει να νιώθουν διπλά ανήσυχοι. Οι «δίκαιοι» καλό είναι να διαχωρίζουν σε κάθε ευκαιρία τη θέση τους…
