Ο λαός δεν μίλησε χθες. Μιλούσε επί δύο χρόνια. Το θέμα που τον απασχολούσε και συνεχίζει να τον απασχολεί ήταν οι πληγές που άνοιξαν στο σώμα του έθνους από τη μάστιγα του Μνημονίου και τη λαίλαπα της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Φαίνεται ότι η φωνή εκατομμυρίων Ελλήνων δεν εισακούστηκε. Γι’ αυτόν τον λόγο οι ψηφοφόροι πήραν την απόφαση να κραυγάσουν. Να σπάσουν τα τύμπανα εκείνων που δεν έδειξαν ότι συμμερίζονται το δράμα, τις αγωνίες και τα αδιέξοδα που βιώνει η κοινωνία.
Η κραυγή της 6ης Μαΐου είχε ένα σαφέστατο μήνυμα: Ως εδώ! Ως εδώ με την ανεργία, την υποβάθμιση του τρόπου ζωής και του βιοτικού επιπέδου. Ως εδώ με την υποτίμηση της αξίας της εργασίας και την αναλγησία απέναντι στις νέες γενιές και τους απομάχους της ζωής και της εργασίας. Ως εδώ με τον εθνικό εξευτελισμό και τις χυδαίες και απροκάλυπτες παρεμβάσεις του ξένου παράγοντα στις πολιτικές εξελίξεις. Ως εδώ με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και τους μαφιόζικους εκβιασμούς της τρόικας.
Για τη Ν.Δ. το αποτέλεσμα δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Η συμμετοχή στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου και η υπερψήφιση, όπως έγινε, της νέας δανειακής σύμβασης ήταν σημαντικά λάθη στρατηγικής που κόστισαν πολύ και μπορούν να κοστίσουν ακόμη περισσότερο.
Τα «πειραματόζωα», όπως υποτιμητικά χαρακτήρισε τους Ελληνες ο ολετήρας Γιώργος Παπανδρέου, εξεγέρθηκαν εναντίον των Φρανκενστάιν του δημοσιονομικού φονταμενταλισμού. Δεν επιθυμούν περαιτέρω εμπειρίες στα εργαστήρια της τρόικας και το έδειξαν με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβητήσεως.
Η Ν.Δ. οφείλει να ανταποκριθεί άμεσα στα λαϊκά αιτήματα, όπως αυτά διατυπώθηκαν στην κάλπη, και να αφήσει πίσω της και τις αδιέξοδες «μνημονιολάγνες» πρακτικές και τους ολέθριους εισηγητές τους…
