Η απεργία των δημοσιογράφων μάς στέρησε την ευκαιρία μιας… συγχρονισμένης αναφοράς για την Αλωση, αλλά μικρό το κακό. Θα γίνει σήμερα. Την Τρίτη το ημερολόγιο έδειχνε 29 Μαΐου, μια σημαντικότατη ημερομηνία για την Ιστορία του δυτικού κόσμου και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Στις 29 Μαΐου 1453 μία ληστρική σπείρα επιδρομέων εκμεταλλεύτηκε τη φυσική φθορά που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου και κατέλαβε εξ εφόδου την Πόλη των πόλεων. Το κεφάλαιο της υπερχιλιετούς δόξας και της αίγλης του βυζαντινού πολιτισμού έκλεισε με την αγωνιώδη προσπάθεια και την αυτοθυσία του τελευταίου Ελληνα αυτοκράτορα, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Στα χώματα της Κωνσταντινουπόλεως σταθμεύει επί αιώνες η ασιατική δεσποτεία. Θριαμβεύει ο οθωμανικός ζόφος, που αδιάκοπα δυναστεύει τους λαούς και τις φυλές της Μικράς Ασίας. Η τουρκική βαρβαρότητα, απαράλλαχτη μέσα στους αιώνες, καπηλεύεται τα πλούτη της βασιλεύουσας. Σφετερίζεται την κρίσιμη γεωπολιτική θέση τής πάλαι ποτέ πρωτεύουσας του παγκόσμιου πολιτισμού.
Η Ιστορία διδάσκει κάτι πικρό αλλά αληθές και χρήσιμο: δεν χωρούν δύο ισχυρά και ακμάζοντα εθνικά σύνολα στις δύο όχθες του Αιγαίου – τουλάχιστον όσο το ένα εξ αυτών αυτοπροσδιορίζεται ως «τουρκικό».
Η Τουρκία είναι διαχρονικός εχθρός του Ελληνισμού και τρέφεται από τα κομμάτια του. Δεν παράγει αυθεντικό πολιτισμό, οικειοποιείται δημιουργήματα άλλων. Οποτεδήποτε κρίνει σκόπιμο, προβαίνει σε εθνοκαθάρσεις, ολοκαυτώματα και γενοκτονίες, δίχως να νιώθει ίχνος αναστολών ή μεταμέλειας. Αντιλαμβάνεται τη συνύπαρξη με την Ελλάδα ως σχέση αφέντη και δούλου. Ο «εκδυτικισμός» της Τουρκίας είναι επίχρισμα. Κάτω από την επιφάνεια κυριαρχούν τα ένστικτα του επιδρομέα-κατακτητή.
Σταθερός προσανατολισμός της τουρκικής ελίτ είναι η δορυφοροποίηση της χώρας μας. Για την υλοποίηση αυτού του στόχου εργάζονται και αρκετοί… ελληνόφωνοι.
Ευτυχώς τους έχουμε καταλάβει.
