Οι σπιθαμιαίες ηγεσίες που ταλαιπωρούν τους λαούς τώρα διακηρύσσουν ότι απεργάζονται ένα νέο σχέδιο για τη «θωράκιση» της γηραιάς ηπείρου από οικονομικές και άλλες κρίσεις: την πολιτική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια χίμαιρα, την οποία θα κυνηγήσουν για εύλογο χρονικό διάστημα κι έπειτα θα λησμονήσουν οι σχεδιαστές της. Πώς είναι δυνατόν να ενοποιηθεί πολιτικά ένας χώρος όπου ομιλούνται (τουλάχιστον) 27 γλώσσες και διάλεκτοι; Πώς θα γίνει εφικτό να συγχωνευτούν τόσα έθνη, ήθη, έθιμα και παραδόσεις μιας κοινότητας που απαρνείται το μοναδικό στοιχείο που της προσφέρει μια συνάφεια, τον χριστιανισμό;
Πώς θα κατορθωθεί να υιοθετηθεί κοινή εξωτερική πολιτική τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αναγνωρίζει τα ανατολικά σύνορά της και δεν έχει καν… αποφανθεί αν τα Ιμια ονομάζονται έτσι ή είναι ορθή η τουρκική ονομασία;
Υπάρχει στοιχειώδης αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών, όταν στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων η πολιτική της Ε.Ε. τείνει να δικαιώνει τις εξωφρενικές αξιώσεις μιας χώρας που δεν αποτελεί μέλος της;
Μπορεί να προκύψει ενιαίο κράτος απ’ αυτό το μωσαϊκό, όταν δεν έχουν ληφθεί καίριες αποφάσεις για το κολοσσιαίο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης; Ο ευρωστρατός δεν αποτελεί ουτοπία όταν το ΝΑΤΟ έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για την όποια «ασφάλεια» των ευρωπαϊκών (και μη) κρατών;
Μπορούν οι οικονομικές και άλλες ανισότητες εντός των ευρωπαϊκών συνόρων να ξεπεραστούν από κυβερνήσεις-φερέφωνα των τραπεζιτών;
Το να γίνεται λόγος και να δαπανώνται πόροι και φαιά ουσία για την «πολιτική ενοποίηση» της Ε.Ε. χωρίς να έχουν δοθεί απαντήσεις στα παραπάνω έχει το ίδιο νόημα με την επανένταξη της κυρίας Μπακογιάννη στη Νέα Δημοκρατία.
