Μακάρι η παραίτησή του να ήταν το έναυσμα για μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή του τόπου και στον δημόσιο βίοΑπό τον
Νίκο Ελευθερόγλου
Τον Κώστα Πυλαρινό δεν τον γνώρισα όταν στο γραφείο του γίνονταν ουρές για να τον συναντήσουν. Τότε που η δύναμή του ήταν γνωστή στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Αρα ξεκαθαρίζω, εκ των προτέρων, ότι δεν περιμένω τίποτε από εκείνον, μια και οι καιροί είναι περίεργοι και κανείς δεν οφείλει να πει καμία καλή κουβέντα για τον άλλον.
Τον κ. Πυλαρινό τον συνάντησα όταν πλέον ο ίδιος επέλεγε τους ανθρώπους που θα ήθελε να δει και να συνομιλήσει, με διάθεση όχι να πάρει, αλλά να δώσει από την εμπειρία μιας ζωής. Αφορμή της γνωριμίας μας ήταν μια ανακοίνωση που είχε εκδώσει ως πρόεδρος της Ενωσης Τέως Βουλευτών και Ευρωβουλευτών Ελλάδος, με αφορμή τις εξελίξεις στο Μακεδονικό.
Σε αυτό το κείμενο, μεταξύ άλλων, ο κ. Πυλαρινός έγραφε: «Σεβόμενος την αιματοβαμμένη από θυσίες ιστορία της Μακεδονίας μας, την τιμή και τους πενηντάχρονους αγώνες των συναδέλφων μου, αρνούμαι να παρακολουθώ από τη θέση του προέδρου της Ενωσης τη διαδικασία εκχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας σε σφετεριστές και πλαστογράφους της Ιστορίας, οι οποίοι με μεθοδεύσεις επαίσχυντες και δόλιες, και τη στήριξη ανεύθυνων παραγόντων της διεθνούς σκηνής, συντηρούν έναν μακροχρόνιο, εις βάρος της Ελλάδος, επεκτατικό αλυτρωτισμό. Η παραίτησή μου είναι μήνυμα οργής ενός Ελληνα πολίτη και αυτονόητη πράξη καθήκοντος». Αυτά έγραφε ο Κώστας Πυλαρινός στο κείμενο παραίτησής του, στις 25 Μαΐου του 2018.
Δεν θα μπω στην ουσία των καταγγελιών του, μια και αυτές πλέον θα κριθούν από την Ιστορία. Ο χρόνος, εξάλλου, είναι πάντα ο μεγαλύτερος κριτής όλων και ιδιαίτερα αποφάσεων που τις κρίνουν οι γενιές που έρχονται. Θα σταθώ, όμως, σε ένα σημείο, με αφορμή ένα δελτίο που μου ήρθε πριν από λίγες ημέρες και στο οποίο μας γινόταν γνωστή η αλλαγή στην προεδρία της Ενωσης Τέως Βουλευτών και Ευρωβουλευτών. Εκεί γινόταν αναφορά στην αλλαγή φρουράς στο όργανο με νέο πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Παπαναγιώτου.
Στο κείμενο αυτό που εξέδωσε η Ενωση υπήρχε ένας αστερίσκος. Μια σημείωση που ανέφερε το παρακάτω: «Η παραίτηση του επί δεκαπενταετία προέδρου της Ενωσης κ. Πυλαρινού οφείλεται στην αντίθεσή του ως προς την εκχώρηση του ονόματος της “Μακεδονίας” στα Σκόπια από την ελληνική κυβέρνηση». Και όμως, αυτός ο… αστερίσκος σηματοδοτούσε μια άλλη νοοτροπία, μια άλλη κουλτούρα σε αυτό που αποκαλείται σήμερα δημόσιος βίος.
Αυτός ο… αστερίσκος, που αν τον είχαν βάλει και άλλοι ίσως σταματούσε τον κατήφορο που βιώνει η πολιτική ζωή του τόπου. Πολιτικοί που άλλα υπόσχονται και άλλα πράττουν. Κυβερνώντες που με άλλο πρόγραμμα εκλέγονται και άλλο εφαρμόζουν, γιατί γνωρίζουν ότι η ανακολουθία τους δεν θα έχει καμία κύρωση. Αλλους που υπόσχονται παραιτήσεις, αλλά ποτέ δεν τολμούν να τις κάνουν πράξη, γιατί μετρούν το προσωπικό τους όφελος από ό,τι το συνολικό. Πολιτικούς που υβρίζουν ο ένας τον άλλον στα τηλεοπτικά παράθυρα και στο Κοινοβούλιο, συντελώντας στην απαξία της πολιτικής.
Ο Κώστας Πυλαρινός με αυτή του την κίνηση σηματοδότησε την ανάγκη ενός άλλου ήθους στην πολιτική. Αυτού που λέει ότι εάν κάποιοι διαφωνούν, οφείλουν να κάνουν πράξη την απόφασή τους με όποιο κόστος. Αυτού που λέει ότι οι πολιτικοί έχουν ηθική υποχρέωση να τηρούν τον λόγο τους. Να έχουν μπέσα και όχι ιδιοτέλεια. Και όχι πολιτικοί που εκποιούν τα πάντα, πουλώντας τους πάντες και τα πάντα. Πολλές φορές η παραίτηση είναι ο μόνος δρόμος που δείχνει συνέπεια σε αρχές και αξίες. Ενας δρόμος που δεν είναι εύκολος, όποια στιγμή της ζωής σου κληθείς να το αποφασίσεις.
Μακάρι η παραίτησή του να ήταν η αρχή για ένα νέο ξεκίνημα στην πολιτική ζωή του τόπου και στον δημόσιο βίο. Φοβούμαι, όμως, ότι η ενέργειά του μοιάζει με φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Αλλά η Ιστορία του τόπου μας πολλές φορές γράφτηκε από τέτοιες φωνές. Από φωνές με το αίσθημα καθήκοντος.
