Ολα μπορούν να διδάξουν τον φιλομαθή παρατηρητή. Και τα μικρά και τα μεγάλα και τα… στρογγυλά, όπως η μπάλαΟ μισός (περίπου) πληθυσμός του πλανήτη, ο αρσενικός, δεν είναι ηλίθιος που κάθεται και παρακολουθεί μετά μανίας αγώνες του Μουντιάλ, παρόλο που έτσι πιστεύει ο άλλος μισός πλανήτης (τα θήλεα). Οι αγώνες ποδοσφαίρου και δη εκείνοι των Εθνικών ομάδων αποτελούν συμπύκνωση της ιστορίας, μικρογραφία των εξελίξεων σε μεγάλες χωρικές και χρονικές «εκτάσεις». Τα συναισθήματα παικτών και θεατών αλλά και εθνικών συνόλων που συμμετέχουν σ’ αυτό το φοβερό δρώμενο των 90 λεπτών είναι τόσο τεταμένα αλλά και τόσο ειλικρινή, ώστε παραπέμπουν άμεσα σε πολεμική αναμέτρηση, σε μια σύγκρουση που μπορεί να κρίνει τη ζωή και τον θάνατο.
Ολοι γνωρίζουν ότι δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα, αλλά όλοι συμμετέχουν νιώθοντας ότι έτσι είναι! Και συμπεριφέρονται αναλόγως. Βλέποντας αγώνες σ’ αυτή την εξαιρετική διοργάνωση που έχουν κατορθώσει οι Ρώσοι, διαπιστώνεις ότι καμία χώρα, κανένα έθνος, ξακουστό ή άσημο, δεν θέλει να ηττηθεί, να ρίξει λευκή πετσέτα, να παραδοθεί, να πεθάνει. Κανείς, επίσης δεν νιώθει Δαβίδ. Ούτε βλέπει τον αντίπαλο σαν Γολιάθ. Αν ήταν έτσι, οι Μεξικανοί και οι Νοτιοκορεάτες δεν θα γονάτιζαν τους Γερμανούς πετώντας τους έξω από τον πρώτο κιόλας γύρο.
Ολοι καταθέτουν και ιδρώτα και αίμα και πίστη και αγωνιστικότητα για να αποσπάσουν ό,τι μπορούν και να το πάνε πίσω στην πατρίδα. Πόσο μεγάλο μάθημα αισιοδοξίας και μαχητικότητας έδωσε στην ανθρωπότητα ο ηρωικός Παναμάς, που είχε δεχτεί έξι γκολ από την Αγγλία και πανηγύρισε σύσσωμος και έξαλλα το τέρμα που πέτυχε στο 78ο λεπτό με σκόρερ τον Φελίπε Μπαλόι. Κανείς δεν παίζει για έντιμους συμβιβασμούς και με σκυμμένο το κεφάλι. Κανείς δεν παραδίδεται στη μοίρα του και κανείς δεν γυρεύει έλεος, σαν τα δικά μας πολιτικά ψοφίμια. Ολος ο πλανήτης και στο ποδόσφαιρο μάχεται μέχρι τέλους για κάθε χιλιοστό εδάφους. Και φυσικά δεν ισχύει το ρητό του Λίνεκερ ότι στο τέλος νικούν οι Γερμανοί.
Νικούν και οι Μεξικανοί και οι Κορεάτες…
Παναγιώτης Λιάκος
