Πρόστιμο στην κυβέρνηση από τους ελεύθερους επαγγελματίες – Το κράτος «συνεταίρος» στα έσοδα των επιχειρήσεων, αλλά όχι στα έξοδα – Οι νόμοι των ανεπάγγελτων υπουργών του κομματικού σωλήνα
- του Μανώλη Κοττάκη
Σε διάσημο νησί του Αργοσαρωνικού, το οποίο από το 1974 ψηφίζει αδιαλείπτως στις εκλογές πρώτο κόμμα τη Ν.Δ. (ακόμη και στις δόξες του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ), οι επαγγελματίες έζησαν φέτος ένα ανεπανάληπτο σοκ: δέχθηκαν την επίσκεψη των φορολογικών Αρχών τουλάχιστον τρεις φορές έκαστος. Αλλοι και περισσότερο – πέντε. Καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν είχαν δημιουργήσει μια εφαρμογή στο viber, στην οποία ο ένας ενημέρωνε τους άλλους για το σημείο όπου βρίσκονταν οι «διώκτες» τους. Οι άνθρωποι ήταν μια ζωή νομιμόφρονες, νοικοκυραίοι και ποτέ κλέφτες. Και είχαν την άποψη ότι σωστά το κράτος ελέγχει τις επιχειρήσεις με τις φορολογικές Αρχές, αλλά όχι μέχρι του σημείου της υπερβολής – να λείπει μια απόδειξη και να τους «ξεσκίζουν» στα πρόστιμα για ψύλλου πήδημα.
Ο «ψύλλος» μεταφραζόταν σε 500 ευρώ τη μια, σε 1.000 την άλλη, σε 2.000 την τρίτη κ.λπ. Το «κοστουμάκι» δεν το γλίτωναν. Οπως έλεγαν, παραμιλώντας ταραγμένοι στους συνομιλητές τους, οι επιχειρήσεις δεν έχουν μόνο έσοδα – έχουν και έξοδα. Μεγάλα έξοδα. Ουράνια έξοδα! Ηλεκτρικό ρεύμα, ενοίκια, ασφάλιση, δημοτικά τέλη, μισθούς, υπερωρίες, προμήθειες («στον Θεό» μετά την εκτίναξη των εισαγωγών), ύδρευση, ετήσιο «χαράτσι» στους παρόχους διασύνδεσης με την Εφορία, συνδρομή στην ΑΕΠΙ κ.λπ. Και, δυστυχώς, κανένας από τους 82 φόρους που μειώθηκαν επί Ν.Δ. δεν ακουμπά τη λειτουργία μιας ιδιωτικής επιχείρησης, ώστε να την ελαφρύνει.
Ενώ το νέο μέτρο της ψηφιακής κάρτας εργασίας όχι μόνο τους ανάγκασε να μειώσουν τις βάρδιες, για να είναι νόμιμοι και να αντέξουν το κόστος, αλλά τους οδήγησε να μειώσουν το ωράριο λειτουργίας τους και να απαρνηθούν τον τζίρο τους.
Το είδαμε σε πολλές περιπτώσεις σε νησιά των Κυκλάδων, αλλά και στο διάσημο νησί του Αργοσαρωνικού: πάρα πολλά «all day» καταστήματα έκλειναν στις 7 το απόγευμα, Αύγουστο μήνα, λες και ήμασταν στο Βέλγιο. Δεν άντεχαν οι ιδιοκτήτες ούτε τρίτη βάρδια ούτε το άγχος να έχουν τρίτη βάρδια μεν, να ρισκάρουν να συλληφθούν για παρανομίες δε. Προτιμούσαν το βραδινό λουκέτο. Γνωστά ρεστοράν έκλειναν την κουζίνα τους από τις 09:30 το βράδυ. Διότι η πιστή τήρηση της ψηφιακής κάρτας εργασίας στο απαιτητικό ωράριο του ελληνικού καλοκαιριού θα σήμαινε την εκτόξευση των εξόδων τους σε δυσθεώρητα ύψη.
Συνυπολογίστε στο δράμα των ελεύθερων επαγγελματιών και το κυνηγητό που υπέστησαν ορισμένοι από την Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης (ΕΤΑ), η οποία χειρίζεται τους αιγιαλούς κατά το δοκούν. Κάποιοι στις Κυκλάδες κατέθεσαν στην ΕΤΑ αίτηση για άδεια λειτουργίας, απαιτήθηκε άδεια για την επιχείρησή τους και από την…Αρχαιολογία(!), άνοιγε η σεζόν και άδεια δεν είχε δοθεί, η Αρχαιολογία τούς είπε προφορικά «προχωρήστε» και, έναν χρόνο μετά, η ΕΤΑ τούς «έριξε» πρόστιμο15.000 ευρώ! Υποτίθεται ότι το κράτος διευκολύνει την οικονομία με άδειες-εξπρές.
Αν αυτοί οι άνθρωποι, που είναι το πρόσωπο της χώρας στην τουριστική βιομηχανία του θέρους, είχαν συμπαράσταση από την Πολιτεία στο σκέλος του περιορισμού των εξόδων τους και της εχθρικής γραφειοκρατίας, δεν θα δυσφορούσαν και δεν θα είχαν νεύρα στη θέα των κλιμακίων των φορολογικών Αρχών που κάνουν τη δουλειά τους – το αντίθετο. Οπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, όμως, το να έχεις μικρομεσαία επιχείρηση στην πατρίδα μας ισοδυναμεί πλέον με ηρωισμό. Πέφτεις για ύπνο κάθε βράδυ και βλέπεις εφιάλτες.
Η στάση του κράτους, που βλέπει τον επαγγελματία ως δυνάμει κλέφτη, έχει εξοργίσει όλο αυτόν τον κόσμο, που καιροφυλακτεί. Βλέπετε στις εκλογές δεν κατέρχεται υποψήφια πρωθυπουργός η φορολογική Αρχή. Κατέρχονται η εκάστοτε κυβέρνηση και ο επικεφαλής της. Και σοβαροί επαγγελματίες, που δεν έχουν δώσει δικαίωμα μια ζωή να τους πουν παρανόμους, αισθάνονται αποκαρδιωμένοι όταν μαζί με τα ξερά των άλλων καίγονται τα χλωρά τα δικά τους.
Πού θέλουμε να καταλήξουμε; Οτι η οικονομία δεν είναι μόνο στυγνοί αριθμοί – είναι και μεγέθη. Πίσω από τους αριθμούς μπορεί να κρύβονται νίκες στόχων, μπορεί όμως και ήττες κοινωνίας. Οταν ελέγχεις τους σεσημασμένους κλέφτες, που αναζητούν μάλιστα και εικονικά τιμολόγια για να θεωρηθούν ζημιογόνοι και να μην πληρώσουν φόρους, τότε και δικαιοσύνη αποδίδεις και ασφάλεια δημιουργείς και την έξωθεν μαρτυρία έχεις. Κανείς δεν θα σου πει τίποτε – «Είσ’ ωραίος!», που λένε και στην περιφέρεια.
Οταν όμως εξαπολύεις ένα άνευ προηγουμένου κυνηγητό, στο τέλος επιτυγχάνεις τους στόχους του πλάνου σου, φουσκώνεις τα πλεονάσματα, αλλά κάνεις και κάτι άλλο: συμπιέζεις την κατανάλωση, πλήττεις την ανάπτυξη και δημιουργείς τις προϋποθέσεις για μελλοντικά λουκέτα. Με άλλα λόγια, είσαι θύμα της επιτυχίας σου: τα ταμεία του κράτους γεμίζουν, της πραγματικής οικονομίας αδειάζουν και οι εργαζόμενοι, με υπερωρίες ή χωρίς, ψωμολυσσάνε. Αυτά συμβαίνουν όταν φτιάχνουν τους νόμους ανεπάγγελτοι υπουργοί του κομματικού σωλήνα, που δεν έχουν κολλήσει ένα ένσημο στη ζωή τους – μα παριστάνουν τους «μεταρρυθμιστές».
Αν το κράτος θέλει να είναι συνεταίρος στα έσοδα των υγιών επιχειρήσεων, τότε πρέπει να βρει έναν τρόπο να γίνει συνεταίρος και στα… έξοδα! Για όποιον δεν γνωρίζει από την πολιτική πιάτσα, η επιθετική αυτή τακτική απέναντι στις επιχειρήσεις έχει συγκεκριμένο πολιτικό αποτέλεσμα – οι κυβερνήσεις πληρώνουν τσουχτερό λογαριασμό στις εκλογές. Και την απόδειξη του λογαριασμού οι επαγγελματίες δεν τη στέλνουν στην ΑΔΑΕ με τα POS. Tην στέλνου απευθείας στο Μαξίμου. Είναι η σειρά τους να κάνουν έλεγχο και να κόψουν πρόστιμο στην κυβέρνηση. Ολα στη ζωή έχουν δύο όψεις – μία θεατή και μία αθέατη.
