Πώς μορφώνονταν τα παιδιά στην Αθήνα του Χρυσού Αιώνα
Η σκηνή που απεικονίζεται στην περίφημη κύλικα του Δούριδος (480 π.Χ.), σήμερα στο Μουσείο του Βερολίνου, δείχνει μια τυπική σχολική τάξη του 5ου αιώνα π.Χ.: στο κέντρο ο δάσκαλος διδάσκει ποίηση, ενώ δεξιά ο παιδαγωγός παρακολουθεί τη συμπεριφορά του μαθητή.
Το σχολείο, ως θεσμός μάθησης για παιδιά, δεν είναι δημιούργημα των νεότερων χρόνων.
Στην αρχαία Ελλάδα, πολύ πριν τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, η εκπαίδευση θεωρούνταν απαραίτητη και οργανωμένη, αν και διαμορφωνόταν διαφορετικά από πόλη σε πόλη, ανάλογα με τους νόμους, το πολίτευμα και τα κοινωνικά ήθη.
Ιδιωτική και προαιρετική εκπαίδευση
Στην Αθήνα του «Χρυσού Αιώνα», η μόρφωση των παιδιών ήταν υπόθεση του πατέρα, όχι του κράτους. Δεν υπήρχε υποχρέωση φοίτησης· ο πατέρας αποφάσιζε αν και πού θα φοιτήσει το παιδί, ανάλογα με την οικονομική του δυνατότητα, καθώς τα σχολεία ήταν ιδιωτικά και με δίδακτρα.
Μόνο τα ορφανά πολεμιστών μορφώνονταν με έξοδα της πολιτείας.
Παρά την ιδιωτική πρωτοβουλία, οι νόμοι όριζαν τις ώρες λειτουργίας των σχολείων, τον αριθμό μαθητών και τον έλεγχο της συμπεριφοράς των δασκάλων. Τα σχολεία βρίσκονταν συνήθως κοντά σε γυμνάσια, τα οποία λειτουργούσαν και ως χώροι κοινωνικοποίησης των νέων.
Εκπαίδευση μόνο για αγόρια
Η μόρφωση ήταν, δυστυχώς, μόνο προνόμιο των αγοριών. Τα κορίτσια της Αθήνας έμεναν στο σπίτι, μαθαίνοντας από τη μητέρα και την τροφό υφαντική, μαγειρική και άλλες οικιακές δεξιότητες. Μόνο σπάνια κάποια κορίτσια ήξεραν να γράφουν.
Σε αντίθεση, οι Σπαρτιάτισσες λάμβαναν πλήρη εκπαίδευση και συμμετείχαν πιο ενεργά στην κοινωνική ζωή.
Τα μαθήματα
Τα αγόρια ξεκινούσαν το σχολείο γύρω στα επτά τους χρόνια, συνοδευόμενα από τον παιδαγωγό, έναν έμπιστο δούλο.
Τα βασικά μαθήματα ήταν:
- Γράμματα (ανάγνωση, γραφή, αριθμητική και ποίηση, κυρίως Όμηρος)
- Γυμναστική (διδασκόμενη από παιδοτρίβες, με έμφαση στη φυσική αγωγή και την πολεμική προετοιμασία)
- Μουσική (εκμάθηση κιθάρας ή αυλού και χορού, βασισμένη στην πεποίθηση ότι η μουσική εξευγενίζει την ψυχή).
Μετά τη βασική εκπαίδευση, οι πιο εύποροι νέοι συνέχιζαν στη δευτεροβάθμια και αργότερα, όσοι είχαν τα μέσα, σπούδαζαν ρητορική, φιλοσοφία ή μαθηματικά σε σχολές όπως του Πλάτωνα ή του Ισοκράτη.
Από τη μόρφωση στη στρατιωτική αγωγή
Μετά τα 18, ο νέος εγγραφόταν ως Αθηναίος πολίτης και περνούσε διετή στρατιωτική εκπαίδευση. Η σωματική προετοιμασία θεωρούνταν μέρος της πολιτικής διαπαιδαγώγησης: στόχος δεν ήταν απλώς ο στρατιώτης, αλλά ο ενεργός πολίτης.
