Εκεί που κάποιοι βλέπουν πλάνα αναθεωρητισμού οι ΗΠΑ θεωρούν ότι είναι κρίσιμες κινήσεις για τη χάραξη της ασφάλειάς τους
Παρατηρώ τις εγχώριες και ξένες ελίτ να σοκάρονται από τις κινήσεις των ΗΠΑ. Είναι να απορεί κανείς. Η Κίνα και η Ρωσία, άμεσα ή έμμεσα, έχουν διεισδύσει τόσα χρόνια στο δυτικό ημισφαίριο. Οι ΗΠΑ με την έκδοση του νέου εγχειριδίου ασφαλείας τους είχαν προειδοποιήσει ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνεχιστεί.
- Του Ραφαήλ Καλυβιώτη*
Και τώρα το κάνουν πράξη. Εκεί που κάποιοι βλέπουν πλάνα αναθεωρητισμού οι ΗΠΑ θεωρούν ότι είναι κρίσιμες κινήσεις για τη χάραξη της ασφάλειάς τους. Οι σπάνιες γαίες, η κίνηση των διαδρόμων ενέργειας, ο αντιπυραυλικός σχεδιασμός και ο έλεγχος της διαστημικής τεχνολογίας κρίνουν ότι θα πρέπει να βρίσκονται υπό έλεγχο στο ημισφαίριό τους.
Η ομιλία του Καναδού επικεφαλής μάλιστα καταγράφηκε στη συνείδηση των τρυφηλών ελίτ τόσο θετικά, λες και εκστομίστηκε από τον Μαχάτμα Γκάντι. Είπε ότι οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να συντονιστούν. Είναι τόσο ρεαλιστικό αυτό όσο και η κίνηση των αδεσμεύτων. Οταν οι ηγεμονικές δυνάμεις ανταγωνίζονται στον πλανήτη, τέτοιου είδους ευχολόγια δεν έχουν καμία τύχη. Στο Νταβός ο Τραμπ γκρέμισε το αφήγημα των παγκοσμιοποιητών, σύμφωνα με το οποίο για να έχουμε ειρήνη στον πλανήτη θα πρέπει να παραδώσουμε τις τύχες μας σε πολυεθνικές εταιρίες και πολιτικές ελίτ ώστε το πόπολο «να μην κατέχει τίποτα και να είναι χαρούμενο».
Και καλώς ή κακώς η ζωή μας είναι μια σειρά από ατελείς επιλογές και όχι ιδεατές θριαμβολογίες. Το σύστημα των παγκοσμιοποιητών γκρεμίζεται επειδή απέτυχαν να πείσουν τα έθνη ότι πρέπει να παραδώσουν τις εξουσίες τους σε έναν υπερεθνικό οργανισμό, πρόπλασμα του οποίου υπήρξε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός. Ο απλός και κανονικός άνθρωπος λοιπόν μεταξύ δύο ατελών επιλογών, του Νταβός και του Τραμπ, επέλεξε τον Τραμπ.
Ο τελευταίος λοιπόν θεωρεί a priori ότι η Αμερική διαθέτει ηθικό πλεονέκτημα. Και ότι η ισχύς που χρησιμοποιεί είναι ώστε οι ΗΠΑ να αποτελέσουν τον ηγεμόνα του πλανήτη. Και πάλι τα έθνη-κράτη καλούνται να αποφασίσουν μεταξύ ατελών επιλογών. Από τη μια υφίστανται οι ΗΠΑ, που ακόμα και σήμερα, εν μέσω παντοδυναμίας Τραμπ, υπάρχουν ΜΜΕ που του ασκούν δριμύτατη κριτική από το πρωί μέχρι το βράδυ, και από την άλλη αυταρχικά σχήματα και κράτη. Καλώς ή κακώς αυτό είναι το δίλημμα.
Υπάρχει βέβαια και μια άλλη επιλογή. Μια λύση τύπου Στάρμερ, που όποιος διαφωνεί με την παράνομη μετανάστευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φυλακίζεται με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτοί που πράττουν σαν τον Στάρμερ ασκούν κριτική στον Τραμπ. Πόσο να αντέξει κανείς τέτοια υποκρισία; Ο δε Στάρμερ «σεβόμενος» απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου για τα νησιά Τσάγκος έβαλε από την πίσω πόρτα στον Ινδικό Ωκεανό την Κίνα και τη Ρωσία. Και αυτούς τους ηγέτες ζητούν οι ελίτ να σεβαστεί ο Τραμπ εν αναφορά της Γροιλανδίας.
*Υπ. δρ Γεωπολιτικής – πρόεδρος Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών
