Δυναμική, γοητευτική και από τις πιο ταλαντούχες ηθοποιούς της γενιάς της, η Ελένη Βαΐτσου μιλά με ειλικρίνεια και θέρμη στο «ENJOY» για τη νέα θεατρική παράσταση του Βασίλη Θωμόπουλου «Σπασμένα τακούνια», στην οποία πρωταγωνιστεί πλαισιωμένη από ένα λαμπρό καστ. Μια παράσταση που ετοιμάζεται να ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα, συναντώντας το κοινό σε πόλεις και περιφέρεια
Την Ελένη Βαΐτσου τη γνωρίσαμε μέσα από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά του ΑΝΤ1 «Μπρούσκο», όπου αποτέλεσε το μήλον της Εριδος ανάμεσα στους ήρωες του σίριαλ Αποστόλη Τότσικα και Αντρέα Γεωργίου. Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια και η όμορφη ηθοποιός έχει χαράξει μια σταθερή και ουσιαστική πορεία, με επιτυχημένες παρουσίες τόσο στη μικρή οθόνη όσο και στο θεατρικό σανίδι.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Η αγαπημένη ηθοποιός ανατρέχει με τρυφερότητα στα παιδικά της χρόνια στην ιδιαίτερη πατρίδα της, την Κάτω Τιθορέα, θυμάται το όνειρό της να ζήσει στην Αθήνα και να εργαστεί, αλλά και τις σπουδές της στα οικονομικά – μια διαδρομή που τελικά την οδήγησε, συνειδητά, στην τέχνη της υποκριτικής. Μιλά ανοιχτά και για τις δυσκολίες της επιβίωσης μέσα από την τέχνη, οι οποίες, όπως λέει, ξεχνιούνται και αποζημιώνονται από την αγάπη και την αποδοχή του κόσμου, αλλά και από τις καλές, ουσιαστικές καλλιτεχνικές συνεργασίες που δίνουν νόημα και συνέχεια στη διαδρομή της.
Στις 16 Ιανουαρίου ξεκινήσατε μια όμορφη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με τη θεατρική παράσταση «Σπασμένα τακούνια», σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι μόνο η Αθήνα. Κατάγεστε από τη Φθιώτιδα και γνωρίζετε από πρώτο χέρι τις ανάγκες της ελληνικής περιφέρειας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την τέχνη. Διψά το κοινό της περιφέρειας για ποιοτικό ελληνικό έργο και θέατρο; Και πόσο μεγάλη είναι σήμερα η ανάγκη του κόσμου να γελάσει αληθινά, με μια καλή κωμωδία, τη στιγμή που γύρω του κυριαρχούν η οικονομική στενότητα και μια γενικότερη αίσθηση δυστοπίας;
Το θέατρο μπήκε στη ζωή μου σε αρκετά μεγάλη ηλικία ακριβώς επειδή μεγάλωσα σε χωριό και δεν υπήρχε εύκολη πρόσβαση σε τέτοιου είδους θεάματα. Για να παρακολουθήσω μια παράσταση, έπρεπε να ταξιδέψουμε στην Αθήνα, κάτι το οποίο δεν συνέβαινε συχνά. Οι περιοδεύοντες θίασοι συνήθως πηγαίνουν σε μεγάλες επαρχιακές πόλεις, όπου υπάρχουν και οι αντίστοιχες υποδομές για να τις φιλοξενήσουν. Η καλλιτεχνική ανάγκη του κόσμου στην ελληνική περιφέρεια είναι μεγάλη, όμως οι επιλογές παραμένουν λίγες και περιορισμένες, γιατί ακόμη και σήμερα που οι περιοδείες είναι περισσότερες από ό,τι στο παρελθόν, συνήθως πραγματοποιούνται τους καλοκαιρινούς μήνες. Θεωρώ πως σήμερα η ανάγκη για κωμωδία είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Ο κόσμος θέλει να ξεσκάσει, να γελάσει και να ξεχαστεί από τις σκοτούρες και την απαιτητική καθημερινότητα. Το θέατρο δεν είναι μόνο ψυχαγωγία, είναι και μια μορφή αντίστασης.
Τα «Σπασμένα τακούνια» αναφέρονται σε τέσσερις γυναίκες που βρίσκονται τυχαία ένα βράδυ στις τουαλέτες ενός μπουζουξίδικου. Μέσα σε μια έκρηξη εξομολογήσεων, συγκίνησης, έντασης, καυστικού χιούμορ, και αλληλεγγύης -και με άφθονο αλκοόλ να ρέει- μιλούν για τη ζωή τους, για τους έρωτές τους και συνειδητοποιούν πόσο έχουν αφήσει τους άντρες να τις παρασύρουν. Ετσι αποφασίζουν να ξαναπάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να βάλουν τους άντρες τους στη θέση τους… Τελικά οι γυναίκες μπορεί να είναι αυτοδύναμες και αυτάρκεις ή πάντα θα έχουν την ανάγκη της συντροφικότητας και της ασφάλειας ενός αρσενικού;
Οι γυναίκες μπορούν να είναι απολύτως αυτοδύναμες και αυτάρκεις. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποια έλλειψη που να τις καθιστά εξαρτημένες, τουλάχιστον στη σύγχρονη εποχή. Αλλο, όμως, η αυτάρκεια και άλλο η ανάγκη για συντροφικότητα, είναι δύο έννοιες που δεν πρέπει να συγχέονται. Η ανάγκη που έχουμε όλοι, άντρες και γυναίκες, για αγάπη, ασφάλεια, μοίρασμα, σύνδεση και εγγύτητα δεν αναιρεί την προσωπική μας αυτάρκεια. Οταν η συντροφικότητα είναι επιλογή, όταν δηλαδή επιλέγεις συνειδητά να είσαι με κάποιον χωρίς να εξαρτάσαι από εκείνον, τότε δεν γίνεσαι λιγότερο αυτοδύναμος.
Είναι δύσκολο για τους νέους σήμερα να κάνουν οικογένεια και παιδιά. Με τους μισθούς στάσιμους και τα ενοίκια στα ύψη, μπορεί κάτι τόσο φυσιολογικό να γίνει πραγματικότητα;
Ναι, θεωρώ πως για μεγάλη μερίδα κόσμου είναι δύσκολο. Η αβεβαιότητα και η οικονομική ανασφάλεια είναι πολύ μεγάλη για να κάνεις συνειδητά οικογένεια. Ο φόβος για το εργασιακό μέλλον είναι διαρκής και το άγχος και το ψυχολογικό βάρος έντονο. Οταν δεν υπάρχει σταθερότητα ή στήριξη από το κράτος, δύσκολα αποφασίζεις να φέρεις ανθρώπους σε έναν κόσμο που έχει μόνο απαιτήσεις.
Εσείς έχετε σκεφτεί να κάνετε οικογένεια ή ό,τι φέρει η ζωή;
Η αλήθεια είναι πως δεν είναι κάτι που με έχει απασχολήσει. Σε καμία περίπτωση δεν το θεωρώ αυτοσκοπό, γενικά είμαι της άποψης «όπως τα φέρει (κι αν τα φέρει) η ζωή». Και σίγουρα δεν είναι κάτι που απλώς θα προέκυπτε για μένα, θα είναι μια πολύ σοβαρή και απολύτως συνειδητή απόφαση.
Ποιος είναι ο ρόλος σας στην παράσταση;
Υποδύομαι την Αρτζυ Καραπάνου. Είναι μία γόνος γνωστής οικογενείας με οικονομική επιφάνεια. Μια γυναίκα η οποία, ενώ φαινομενικά τα έχει όλα, έχει βολευτεί σε μια σχέση κακοποιητική. Ανέχεται έναν βίαιο άντρα επειδή της παρέχει μια άνετη ζωή. Εχει πείσει τον εαυτό της πως περνάει καλά και η συνάντηση με τις υπόλοιπες τρεις ηρωίδες θα τη βάλει για πρώτη φορά σε θέση να σκεφτεί τι κάνει και γιατί το κάνει.
Το έργο έχει φόντο τα μπουζούκια. Πιστεύετε ότι αυτού του είδους η διασκέδαση λειτουργεί θεραπευτικά; Είναι ο χώρος όπου ο Ελληνας «κάνει την ψυχοθεραπεία του», πνίγει τον πόνο του ή ξεσπά τη χαρά του; Τι ρόλο παίζει τελικά το τραγούδι στην ελληνική ψυχή; Αποτελεί τροφή για το συναίσθημα, μέσο έκφρασης και εκτόνωσης ή έναν τρόπο κοινωνικοποίησης;
Τα μπουζούκια λειτουργούν ταυτόχρονα ως χώρος κοινωνικοποίησης, έκφρασης και -για πολλούς- ως μια μορφή θεραπείας και έκφρασης. Η νυχτερινή έξοδος σε πίστες με ζωντανή μουσική λειτουργεί για τους περισσότερους σαν μορφή απελευθέρωσης. Μέσα από τα λαϊκά τραγούδια, ο καθένας μας μπορεί να ταυτιστεί, να εκτονωθεί και να εκφράσει τα συναισθήματά του. Στην ελληνική κουλτούρα το τραγούδι δεν είναι απλώς διασκέδαση, είναι τρόπος ζωής και, σε μεγάλο βαθμό, πηγή συναισθηματικής κάθαρσης.
Σας έχει τύχει να πιάσετε κουβέντα σε μια τουαλέτα μπουζουκιών ή σε κάποιο απίθανο μέρος με άγνωστες, σε εσάς, γυναίκες; Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, συνδέει τις γυναίκες μεταξύ τους; Οι πολλοί ρόλοι που καλούνται να υπηρετήσουν; Εργαζόμενες, φίλες, κόρες, μητέρες, ερωμένες; Μας θέλει η σύγχρονη κοινωνία με τόσους ρόλους; Απαιτεί από εμάς τόσα πολλά, ώστε όλες μας «περπατάμε» πάνω σε «σπασμένα τακούνια», ισορροπώντας τη θηλυκότητά μας με τον γρήγορο ρυθμό της καθημερινής ζωής;
Δεν μου έχει τύχει κάτι τέτοιο. Από τη φύση μου δεν το συνηθίζω να πιάνω κουβέντα με αγνώστους, εκτός αν με ρωτήσουν κάτι ή προκύψει οτιδήποτε. Πράγματι, όμως,
οι γυναίκες συνδέονται μεταξύ τους μέσα από τους πολλαπλούς ρόλους που καλούνται να αναλάβουν στη σύγχρονη ζωή. Προσπαθούν να ισορροπήσουν επαγγελματικές φιλοδοξίες και οικογενειακές υποχρεώσεις, κάτι που μόνο εύκολο δεν το λες. Οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας, η έλλειψη υποστήριξης και η διαρκής πίεση καθιστούν αυτή την ισορροπία ιδιαίτερα δύσκολη.
Σήμερα, που η ακρίβεια έχει πιάσει ταβάνι, μπορεί ένας ηθοποιός να βιοποριστεί από το θέατρο και την τηλεόραση; Είναι τα πράγματα δύσκολα στον χώρο;
Ναι, θα έλεγα πως τα τελευταία χρόνια τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα για τους περισσότερους ηθοποιούς στην Ελλάδα. Τουλάχιστον από τότε που βρίσκομαι εγώ στον χώρο και έχω προσωπική εικόνα, οι αμοιβές στο θέατρο και την τηλεόραση κυμαίνονται γενικά σε χαμηλά επίπεδα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, γεγονός που καθιστά τον βιοπορισμό μια διαρκή πρόκληση για τους περισσότερους. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά ασταθές επάγγελμα, με δουλειές που κρατούν μερικούς μήνες κάθε φορά. Αυτό σε αναγκάζει να βρίσκεσαι συνεχώς σε αναζήτηση της επόμενης επαγγελματικής ευκαιρίας. Βέβαια, η ακρίβεια δεν έχει επηρεάσει μόνο τον χώρο της υποκριτικής, αποτελεί ένα γενικευμένο πρόβλημα, το οποίο έχει επηρεάσει τα περισσότερα επαγγέλματα, ακόμη και εκείνα που κατά το παρελθόν πρόσφεραν μία σταθερότητα.
Πώς νιώθει ένας νέος που αγωνίζεται να ζήσει την ώρα που γύρω του ξεσπούν σκάνδαλα εκατομμυρίων, όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ;
Θεωρώ πώς αισθάνεται απογοήτευση και αδικία. Τα σκάνδαλα και τα φαινόμενα διαφθοράς δεν είναι κάτι καινούργιο στην ελληνική πραγματικότητα. Εδώ και χρόνια οι νέοι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο όλο σύστημα. Οσο αποκαλύπτεται η διαφθορά, ενισχύεται στους νέους το αίσθημα της απελπισίας και της οργής.
Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να καταπιαστούν με το θέατρο; Οι δικοί σας γονείς ήταν υποστηρικτικοί, όταν αφήσατε τη Νομική για το θέατρο;
Δεν παράτησα ποτέ τις σπουδές μου για χάρη της υποκριτικής. Τελείωσα τη σχολή των Οικονομικών Επιστημών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, πήρα το πτυχίο μου και άρχισα να αναζητώ δουλειά. Απλώς η πρόταση για δουλειά πάνω στην υποκριτική με πρόλαβε. Ηταν κάτι που απλώς συνέβη, χωρίς να χρειαστεί να πάρω εγώ κάποια συνειδητή απόφαση. Απλώς άφησα αυτή τη διαδρομή να με οδηγήσει. Το μόνο που έχω να πω σε κάποιο νέο παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική είναι πως τα πράγματα, σε μεγάλο βαθμό, δεν είναι όπως φαίνονται. Είναι ένας χώρος που θέλει γερό στομάχι και απαιτεί γερό πορτοφόλι προκειμένου να μην κάνεις εκπτώσεις και να μπορείς να επιλέγεις μόνο ό,τι σε καλύπτει καλλιτεχνικά. Λίγοι καταφέρνουν να έχουν μια σταθερή και συνεχή πορεία στον χώρο. Και να θυμόμαστε πως το ταλέντο είναι μόνο ένα από τα πράγματα που μετράνε, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί και να μην παίζει και καθόλου ρόλο.
Κάνετε πολλά ταξίδια. Χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας «πολίτη του κόσμου»; Αλήθεια, τι σας δίνουν τα ταξίδια; Εχετε κάνει και ένα ταξίδι στο Πακιστάν, αν δεν κάνω λάθος. Ηταν για εσάς μια εμπειρία ζωής;
Τα ταξίδια είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου, παρ’ όλα αυτά δεν θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου «πολίτη του κόσμου». Εχω μια έμφυτη ανάγκη να φεύγω όσο πιο συχνά μπορώ, αλλά το επάγγελμά μου δεν μου το επιτρέπει συχνά. Προτιμώ να πηγαίνω σε μέρη που μου δίνουν τη δυνατότητα να δω κάτι διαφορετικό. Είναι μεγάλη η λίστα μου, ελπίζω να προλάβω να δω αρκετά από αυτά που επιθυμώ. Δεν θα ξεχωρίσω ένα ταξίδι, γιατί όλα, με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο, αποτελούν μια εμπειρία ζωής.
Με τα social media τι σχέση έχετε; Πώς σας φαίνεται ο κόσμος εκεί μέσα; Κυριαρχούν η τοξικότητα και η επίπλαστη εικόνα ή υπάρχει χώρος και για αλήθεια;
Θα έλεγα ότι έχω μια καλή και μετρημένη σχέση με τα social. Τα χρησιμοποιώ, αλλά δεν κάνω υπερέκθεση της προσωπικής μου ζωής. Μάλλον, γιατί έχω θέσει τα όριά μου και αυτό δεν αφορά μόνο στο τι προβάλλω η ίδια, αλλά και το τι παρακολουθώ σε αυτά. Αφιερώνω λίγο χρόνο πλέον και δεν αφήνω το ατέρμονο σκρολάρισμα να με απορροφά. Είναι κρίμα που δύσκολα ξεχωρίζουμε πλέον το αυθεντικό μέσα σε αυτά και λυπάμαι που οι νέες γενιές γνωρίζουν μόνο αυτόν τον τοξικό και ψεύτικο κόσμο.
Είστε από τις όμορφες γυναίκες του θεάματος. Τι θυσίες κάνετε για το σώμα σας; Ασκηση; Διατροφή; Υπάρχει πίεση σήμερα να παραμένουμε διαρκώς νέοι και από πού, κατά τη γνώμη σας, πηγάζει αυτή η ανάγκη;
Δεν μου αρέσει η λέξη «θυσία». Οτιδήποτε κάνουμε είναι επιλογή μας. Εγώ επιλέγω να γυμνάζομαι, να φοράω καθημερινά αντηλιακό και να καθαρίζω πολύ καλά την επιδερμίδα μου πριν κοιμηθώ. Ταυτόχρονα όμως επιλέγω να τρώω άστατα ή ανθυγιεινά, γιατί απολαμβάνω το φαγητό. Προσωπικά δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να παραμείνω για πάντα νέα. Με ενδιαφέρει όμως να παραμένω υγιής και δυνατή. Με ενοχλεί που έχουν δαιμονοποιηθεί κατά κάποιο τρόπο τα γηρατειά και αντιμετωπίζονται με εχθρικότητα όσοι -ιδιαίτερα από τον χώρο του θεάματος- γερνάνε φυσικά. Με ενοχλεί, επίσης, το γεγονός ότι έχει μεγαλύτερη αξία η εξωτερική εμφάνιση από την ψυχική μας υπόσταση και την εσωτερική μας ανάπτυξη. Δεν έχω καταλήξει στο πού μπορεί να οφείλεται, αλλά σε μεγάλο βαθμό έχει αλλοιωθεί η αντίληψή μας για το τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή.
Νέο έτος, νέα αρχή, νέα ξεκινήματα. Τι εύχεστε σε όλο τον κόσμο και την ανθρωπότητα;
Ζούμε μικρές εστίες πολέμου παντού, σαν να βλέπουμε τον Γ’ Παγκόσμιο σε τεύχη… Ουκρανία, Γάζα… Νέο έτος, ναι. Νέα αρχή, όχι απαραίτητα για εμένα, γιατί απλώς συνεχίζω. Για μένα η Πρωτοχρονιά δεν ήταν ποτέ σημείο ριζικών αλλαγών και εκκινήσεων. Τα νέα ξεκινήματα γίνονται όταν είμαστε έτοιμοι, όποια μέρα και αν είναι αυτή. Δεν ξέρω τι θα μπορούσα να ευχηθώ συνολικά στον κόσμο και στην ανθρωπότητα, όταν οι επιθυμίες και οι ανάγκες του καθενός μας είναι τόσο διαφορετικές. Ο πόλεμος, άλλωστε, δεν είναι κάτι καινούργιο, δεν έχει σταματήσει ποτέ να συμβαίνει, απλώς γινόταν πιο μακριά από εμάς. Σε μια τέτοια σκοτεινή και αβέβαιη εποχή, ελπίζω και εύχομαι περισσότερη σύνεση και συμπόνια σε όλους.
Από πού αντλείτε δύναμη για να συνεχίσετε τον αγώνα της καθημερινότητας;
Από το ίδιο το θέατρο, την οικογένεια, το ευλογημένο οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα; Από τον Θεό;
Αφήνω τη ζωή να με πηγαίνει. Δεν αισθάνομαι αγωνίστρια σε καμία περίπτωση. Θα ήταν γελοίο να πω κάτι τέτοιο, βλέποντας τόσους ανθρώπους γύρω μου να πασχίζουν πραγματικά να βγάλουν τη μέρα. Ανθρώπους που έχουν να φροντίσουν, εκτός από τον εαυτό τους, οικογένειες και παιδιά. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έχω δίπλα μου την οικογένειά μου και καλούς φίλους και μπορώ ακόμη να ζω από το επάγγελμα που έχω επιλέξει και αγαπώ.
