Την ώρα που η τουρκική προκλητικότητα παραμένει σταθερή και οι αναθεωρητικοί σχεδιασμοί της Αγκυρας καταγράφονται καθημερινά στο πεδίο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέλεξε από την τηλεοπτική συχνότητα του Σκάι να επαναλάβει την εμμονική υπεράσπιση του δόγματος των «ήρεμων νερών», να εξαπολύσει αήθη επίθεση κατά όσων ασκούν κριτική στις διπλωματικές παλινωδίες του Μαξίμου, ενώ απέφυγε κι οποιαδήποτε συγκεκριμένη αναφορά στα ανοιχτά μέτωπα των εθνικών ζητημάτων.
Ο Παύλος Μαρινάκης υπερασπίστηκε την κυβερνητική γραμμή, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική αυτή «δεν συνιστά ενδοτικότητα» και ότι «ενισχύει τη διεθνή θέση της χώρας», κατηγορώντας ταυτόχρονα «μέρος της αντιπολίτευσης και συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης για διαστρέβλωση της πραγματικότητας» και για υιοθέτηση ρητορικής περί «εκχώρησης».
Ωστόσο, πίσω από τις γενικές καταγγελίες, απουσίασε οποιαδήποτε ευθεία τοποθέτηση για την κλιμακούμενη ρητορική της Αγκυρας, τις γκρίζες ζώνες, τις αμφισβητήσεις κυριαρχίας και τις συνεχείς πιέσεις στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η αποσιώπηση του ζητήματος του καλωδίου διαπόντισης της Κάσου, για το οποίο η τουρκική πλευρά έχει εκδηλώσει σαφείς ενστάσεις, όπως και το δικαίωμα επέκτασης στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο. Καμία αναφορά, καμία δέσμευση, καμία διευκρίνιση.
Αντίθετα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προτίμησε να επαναλάβει για πολλοστή φορά τις «συμφωνίες ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο», τις «συνεργασίες με την ExxonMobil», τα εξοπλιστικά προγράμματα «F-16, F-35, Rafale, Belharra», καθώς και «την επέκταση των 12 ναυτικών μιλίων στο Ιόνιο» και «την ενίσχυση των στρατηγικών σχέσεων με τις ΗΠΑ».
Η επιχειρηματολογία του κυβερνητικού εκπροσώπου δεν εξέπληξε κανέναν, καθώς κινήθηκε αποκλειστικά σε μια προσπάθεια καλλιέργειας ενός θετικού αφηγήματος, με έμφαση σε συμφωνίες και εξοπλισμούς, χωρίς όμως να απαντά στο βασικό ερώτημα πώς αντιμετωπίζεται στην πράξη η αδιάλειπτη τουρκική πίεση; Σε μια ταραχώδη συγκυρία αυξημένης γεωπολιτικής έντασης, η κοινωνία δεν αναζητά γενικόλογες διαβεβαιώσεις ούτε καταγγελίες περί «διαστρέβλωσης», αλλά καθαρές κουβέντες για τις κόκκινες γραμμές, τα ρίσκα και τις επιλογές της χώρας και προς το παρόν η κυβέρνηση στα ζητήματα αυτά επικαλείται το δικαίωμα της σιωπής.