Με όπλο του… τα επιλεκτικά κενά μνήμης ο Μάκης Βορίδης επιδόθηκε σε μια τραγελαφική προσπάθεια να αποτινάξει από πάνω του τις βαριές σκιές που εξακολουθούν να πλανώνται από την εμπλοκή του στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Υιοθετώντας μια γραμμή άμυνας που περισσότερο γεννά νέα ερωτήματα παρά δίνει πειστικές απαντήσεις, ο πρώην υπουργός επιχείρησε απροκάλυπτα να υποβαθμίσει τη σημασία του εγγράφου που είχε αποστείλει το 2020 ο τότε επικεφαλής του οργανισμού Γρηγόρης Βάρρας, ισχυριζόμενος ότι δεν θυμόταν την ύπαρξη του εγγράφου και ότι πρόκειται για ένα κείμενο που σήμερα «εμφανίζεται ως δήθεν κρίσιμο» προκειμένου να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι «παρότι είχα λάβει προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν έκανα τίποτα».
Μάλιστα, επιχείρησε να μετακυλήσει τις ευθύνες αλλού, λέγοντας πως «εγκαλούμαι εγώ γιατί δεν θυμόμουν την ύπαρξή του, την ώρα που ο συντάξας το έγγραφο κ. Βάρρας δεν είπε τίποτε. Με την κατανομή του 2020 ενσωματώθηκε σειρά μέτρων που είχε προτείνει και ο ίδιος ο κ. Βάρρας», επιχειρώντας έτσι να εμφανίσει αποτελέσματα στη διαχείριση του ζητήματος. Η βολική και επιλεκτική αμνησία από έναν υπουργό που είχε την πολιτική ευθύνη ενός τόσο κρίσιμου οργανισμού δεν περνά απαρατήρητη.
Αντιθέτως, ενισχύει την αίσθηση ότι η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ παραμένει ένα από τα πιο δυσάρεστα κεφάλαια για την κυβέρνηση, με τον κ. Βορίδη να επιχειρεί να απομακρύνει από πάνω του τις ευθύνες, μεταφέροντας το βάρος είτε στις υπηρεσίες είτε στον ίδιο τον τότε διοικητή. Την ίδια στιγμή, ο πρώην υπουργός δεν δίστασε να αδειάσει με τρόπο μάλλον ψυχρό και τον άλλοτε πολιτικό του μέντορα και πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.
Κληθείς να σχολιάσει την έντονη κριτική του πρώην πρωθυπουργού στο Μέγαρο Μαξίμου, με φόντο τις συμβάσεις με τη Chevron και τα κυριαρχικά δικαιώματα, ο κ. Βορίδης απάντησε ότι πρόκειται για «μια λανθασμένη άποψη που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα», απορρίπτοντας πλήρως την επιχειρηματολογία του, ευθυγραμμιζόμενος πλήρως με την κυβερνητική γραμμή. Κι αν στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ο κ. Βορίδης επικαλείται ασθενή μνήμη, στην περίπτωση Σαμαρά δείχνει να διαθέτει εξαιρετικά καθαρή πολιτική πυξίδα επιβίωσης, αυτή που δείχνει πάντοτε προς το Μέγαρο Μαξίμου.