Από το θέατρο και την τηλεόραση μέχρι τη μεγάλη οθόνη, ο Κωνσταντίνος Δανίκας συνεχίζει μια σταθερά ανοδική πορεία. Μετά τον αγαπημένο Φανούρη στις «Αγριες μέλισσες», πρωταγωνιστεί σε δύο σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές, «Τα κάλαντα των Χριστουγέννων» και «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή, όπου υποδύεται τον ήρωα του 1821 Κωνσταντίνο Κανάρη. Στο «ENJOY» μιλά για τους νέους του ρόλους, την Ιστορία και τις αξίες που τον εκφράζουν.
Tον γνωρίσαμε μέσα από την παραγωγή «Λούφα και παραλλαγή». Στη συνέχεια ήρθαν οι σειρές «Αγριες μέλισσες», «Το ναυάγιο» και «Το παιδί». Ο ρόλος του Φανούρη, του στηρίγματος των αδελφών Σταμίρη, έγραψε τηλεοπτική ιστορία.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Το 2025, όμως, ο αγαπημένος ηθοποιός του θεάτρου Κωνσταντίνος Δανίκας «κέντησε» με την παρουσία και την υποκριτική του σε δύο μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές. Τον είδαμε ως οικογενειάρχη με δύναμη και πυγμή στην ταινία «Τα κάλαντα των Χριστουγέννων», ενώ τον απολαύσαμε και στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», όπου υποδύεται τον Κωνσταντίνο Κανάρη, τον ήρωα του 1821.
Το ταλέντο του είναι αναμφισβήτητο και η προσφορά του στο θέατρο δεδομένη. Ο Κωνσταντίνος Δανίκας μιλά στο «ENJOY» για τους δύο νέους κινηματογραφικούς ρόλους που του έκλεψαν την καρδιά, και μέσα από όσα τονίζει στρέφει το βλέμμα στην αγάπη και τη γνώση.
Κύριε Δανίκα, ο κόσμος σάς έχει αγαπήσει ως Φανούρη στις «Αγριες μέλισσες», τον άνδρα προστάτη της Λενιώς, της Ασημίνας και της Δρόσως. Αργότερα, πάλι μέσα από τη μικρή οθόνη, μας ταξιδέψατε ως καπετάνιος στη σειρά «Ναυάγιο». Η τηλεόραση φαίνεται να σας έχει λατρέψει. Το 2025, όμως, ήταν για εσάς η χρονιά του κινηματογράφου ποικιλοτρόπως. Αλήθεια, πώς είναι να υποδύεσαι τον Κωνσταντίνο Κανάρη στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας»;
Η τιμή είναι μεγάλη. Και μόνο που πήρα μέρος σε μια ταινία που έγινε η αφορμή για να γυρίσουν οι θεατές στο σπίτι τους και να ανοίξουν τα βιβλία τους ή να σερφάρουν στο διαδίκτυο προκειμένου να διαβάσουν ποιος ήταν τελικά ο Καποδίστριας, ποιο ήταν το έργο του και ποια η ζωή του, αυτό έμενα μου φτάνει. Ο Κανάρης ήταν μέσα στον στενό πυρήνα του Καποδίστρια. Τον στήριζε. Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή είναι καθαρά ανθρωποκεντρική, αναφέρεται και ακολουθεί τη ζωή του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας.
Ολοι οι άλλοι ήρωες είναι γύρω από τον Καποδίστρια, σε δεύτερους ρόλους, μέσα στο πλαίσιο της εξέλιξης της ιστορίας: ποιοι στάθηκαν δίπλα του, ποιοι απέναντί του, ποιοι τον βοήθησαν στο όραμά του και ποιοι τον μίσησαν και τον πολέμησαν. Ο Κανάρης, λοιπόν, βρέθηκε δίπλα του και τον βοήθησε. Ο Κανάρης ήταν ένας ατρόμητος Ελληνας, ο μπουρλοτιέρης της τουρκικής ναυαρχίδας, μέγας ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Από μικρό παιδί στα καράβια, ένα φτωχόπαιδο που αγάπησε πολύ την Ελλάδα και την ελευθερία.
Πού οφείλεται η επιτυχία της ταινίας «Καποδίστριας»; Πολεμήθηκε τόσο πολύ από τους κριτικούς και το σύστημα, αλλά γύρω στους 800.000 Ελληνες έβγαλαν εισιτήριο για να πάνε να τη δουν. Και δεν ξέρουμε ακόμη και την πορεία της ταινίας στα θερινά σινεμά το καλοκαίρι του 2026…
Ο Καποδίστριας ήταν άγνωστος σε πολλούς Ελληνες. Δεν ξέραμε πολλά πράγματα για αυτόν, πέρα από τη δολοφονία του στο Ναύπλιο, ότι καταγόταν από την Κέρκυρα, ότι ήταν υπουργός Εξωτερικών της τότε Ρωσίας και ότι έγινε ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας. Ψέματα, ξέραμε και την ιστορία με την πατάτα, ότι την έφερε εκείνος στην Ελλάδα, για να θρέψει τον κόσμο. Κι όμως, ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουμε αν αυτή η ιστορία είναι αληθινή ή μύθος… Δεν γνωρίζαμε τον Καποδίστρια ως νέο γιατρό, ως ένα λαμπρό μυαλό, ως διπλωμάτη, ως έναν ερωτευμένο άνδρα. Δεν ξέραμε την προσωπική του ιστορία ούτε την απλότητά του ως άνθρωπος.
Δεν τον ξέραμε πραγματικά. Πρόκειται για ένα μεγάλο κενό στη διδακτική ύλη των σχολείων, αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη ίσως πολιτική προσωπικότητα της Ελλάδας. Αυτό το κενό ήρθε να καλύψει η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, ο οποίος ανέλαβε να κάνει μια σπουδαία ταινία πάνω στη βιογραφία του Ιωάννη Καποδίστρια και να παρέχει στο κοινό πλούσια πληροφορία που βασίστηκε πάνω σε δική του έρευνα. Σου αρέσει δεν σου αρέσει η ταινία, για μένα όποιος την είδε -ή θα τη δει- θα βγει κερδισμένος. Και αυτό γιατί θα μπει στη διαδικασία να ψάξει να βρει και να διαβάσει ποιος ήταν ο Καποδίστριας. Η ταινία σε αναγκάζει και σε προτρέπει να ανοίξεις ένα βιβλίο, μια εγκυκλοπαίδεια.
Η ταινία έκανε μεγάλο ντόρο. Διάβασα άρθρα επί άρθρων. Και μόνο για αυτό το διάβασμα ο στόχος επιτεύχθηκε. Ο κόσμος πήγε να δει την ταινία και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Οταν ακούς τόσο πολλά πράγματα για κάτι, αρχίζεις και μπερδεύεσαι. Γι’ αυτόν τον λόγο όσοι πήγαν να τη δουν έβγαλαν εισιτήριο με το σκεπτικό ότι ήθελαν να έχουν τη δική τους γνώμη για αυτό που συζητιέται πάρα πολύ και πολεμάται. Αρα, ο βασικότερος στόχος της ταινίας -να γνωρίσουμε τον Καποδίστρια- επιτεύχθηκε.
Τον Καποδίστρια τον έφαγε ο διχασμός. Είναι το εθνικό μας σπορ;
Ο εθνικός διχασμός είναι ένα καθολικό φαινόμενο στην Ιστορία του γένους μας. Ο ατομικισμός. Ετσι δολοφονήθηκε και ο Καποδίστριας: από τον εγωισμό και τη σύγκρουση για το ποιου η γνώμη θα επικρατήσει. Ο Καποδίστριας, από την άλλη μεριά, ήταν αλτρουιστής. Είχε ένα γερό εδραιωμένο σύστημα αξιών ως άνθρωπος. Δημιούργησε ένα περιβάλλον δίπλα του από ανθρώπους δημιουργικούς, που πάσχιζαν για το κοινό καλό και όχι για τη δική τους ευδαιμονία. Αυτοί ήταν οι φίλοι και οι συνεργάτες του. Αλλά η φύση του ανθρώπου σπάνια είναι συλλογική και ομαδική.
Είναι περισσότερο ατομικιστική. Ο Καποδίστριας ήταν η φωνή του αλτρουισμού. Ο Καποδίστριας δρούσε με γνώμονα τους άλλους, την πατρίδα, είχε ξεπεράσει την ιδιοτελή φύση. Δεν έπαιρνε ούτε τον μισθό του, δεν ντυνόταν ακριβά στην πατρίδα. Ο Καποδίστριας έφτασε στη θυσία. Η αγάπη του για την πατρίδα ήταν θυσιαστική. Δεν φοβήθηκε ούτε τις απειλές των εχθρών του. Δεν έφυγε από το Ναύπλιο. Δεν πήγε πουθενά. Κάθισε εκεί, στο κυβερνείο του. Ο Καποδίστριας ήταν ένα ανώτερο ον – ή, τουλάχιστον, το πλησίασε με τη θυσία του.
Από πού αντλήσατε πληροφορίες για να υποδυθείτε τον Κανάρη;
Από το σενάριο, από τα βιβλία, από παντού. Διάβασα τη βιογραφία του. Ηθελα να μάθω για κείνον, για να μπορέσω να τον μεταδώσω σωστά. Αυτό το ήθελα πρώτα απ’ όλα για μένα. Ακόμη κι αν τελικά χρησιμοποιούσα ή δεν χρησιμοποιούσα τις πληροφορίες, ήθελα να ξέρω. Ετσι κάνω με τους ρόλους μου. Πιστεύω ότι και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί γύρω από τον Καποδίστρια έκαναν τον ίδιο. Ο Κανάρης ήταν μεγάλη μορφή. Δεν ήταν ένας αρνητικός ήρωας. Αντίθετα, πρόσφερε πολλές φορές ως μετέπειτα πρωθυπουργός στην Ελλάδα. Ενα φτωχό παιδί που έφτασε σε μεγάλα αξιώματα. Αυτός ήταν ο Κανάρης. Είχε μπει πολλές φορές μπροστά και είχε στηρίξει την πολιτική του Καποδίστρια. Ηταν ευεργέτης, άνθρωπος της δράσης, με την ψυχολογία του επαναστάτη.
Ηταν έτοιμος για θυσία και αυτό δεν του το είχε ζητήσει κανείς. Οσα διάβασα για κείνον με έκαναν να τον θαυμάσω ως άνθρωπο. Ενα παιδί ορφανό, που μεγάλωσε μέσα στα καράβια, έγινε ήρωας και, παρότι λαϊκός άνθρωπος, έφτασε να αναλάβει αξιώματα. Ο Κανάρης είχε καθαρό μυαλό. Βάδιζε στα μονοπάτια του Καποδίστρια και ήταν καθαρός άνθρωπος. Είχε υψηλή νοημοσύνη. Δεν ήταν από μεγάλη οικογένεια ούτε ήταν μορφωμένος, αλλά ήταν πανέξυπνος. Ο Καποδίστριας τον εμπιστευόταν, κι εκείνος με τη σειρά του εμπιστευόταν τον Καποδίστρια. Ηξερε ότι το κράτος ήθελε πολλή δουλειά για να ορθοποδήσει. Ηταν καθαρός πατριώτης και δεν είχε τα σχέδια των μεγάλων οικογενειών που μπορεί να ήθελαν την ελευθερία από τους Τούρκους, αλλά ταυτόχρονα ήθελαν να ανακτήσουν και τις περιουσίες τους πίσω μετά τον πόλεμο.
Ο Καποδίστριας, αν και άνθρωπος της ειρήνης, της ισορροπίας, της ευρωπαϊκής κουλτούρας- της παιδείας και των υποδομών-, τα βρήκε σκούρα με τους κοτζαμπάσηδες. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Ηθελε να κυβερνήσει με αξιοκρατία και δεν είχε τριφτεί με τα αλισβερίσια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα; Εγινε εχθρός κάποιων Ελλήνων που είχαν ζήσει 400 χρόνια με τους Οθωμανούς και με τις πρακτικές τους. Ο Καποδίστριας τα έβαλε με ένα κατεστημένο που είχε συνηθίσει αλλιώς, που είχε μάθει να λειτουργεί με διαφορετικά συμφέροντα. Ο λαός, όμως, τον ακολούθησε – ένας λαός που δεν είχε να φάει, που ζούσε σε άθλιες συνθήκες. Οι προεστοί, όμως, είχαν άλλη ατζέντα.
To 2025, πέρα από την ιστορική ταινία «Καποδίστριας» είχατε τη χαρά να παίξετε -και μάλιστα σε βασικό ρόλο- στην ταινία «Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων». Ποιο είναι το μήνυμα της ταινίας αυτής;
Το μήνυμα της ιστορίας είναι γνωστό σε όλους μας από την αγαπημένη νουβέλα του Κάρολου Ντίκενς «Χριστουγεννιάτικη ιστορία». Το μήνυμα τόσο του διηγήματος όσο και της ταινίας είναι η αγάπη και η ελπίδα. Μέσα από αυτή την ταινία οι θεατές φεύγουν με τη σκέψη ότι στη ζωή όλα αλλάζουν, ακόμη και οι άνθρωποι. Το πιστεύω αυτό. Και ο Λυκούργος ο γερο-τσιγούνης, άλλαξε στο τέλος κι έγινε καλύτερος άνθρωπος. Πιστεύω ότι για τον μισανθρωπισμό του ήρωά μας βασικό ρόλο έπαιξε το οικογενειακό του περιβάλλον. Σε μεγάλο ποσοστό -και στις περισσότερες περιπτώσεις- οι γονείς επηρεάζουν καθοριστικά τον χαρακτήρα των παιδιών τους. Και ο Λυκούργος είχε πολύ δύσκολα χρόνια, με έναν απαξιωτικό πατέρα.
Γιατί η ταινία είναι τρομερά επίκαιρη μέχρι σήμερα;
Γιατί από τα παλιά χρόνια μέχρι και σήμερα ο άνθρωπος έκανε θεό του το χρήμα. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στις καπιταλιστικές κοινωνίες ή στον σύγχρονο δυτικό κόσμο. Τα νοήματα αυτής της ταινίας είναι διαχρονικά. Η απληστία στον άνθρωπο είναι μεγάλο πάθος. Επίσης, υπάρχει και η αίσθηση ότι με τη συσσώρευση πλούτου θα εξασφαλίσεις την ασφάλεια, την αθανασία (;), την εξουσία, τη δύναμη. Δεν θυμάστε την παραβολή του άφρονα πλουσίου; Πίστευε πως, όταν γέμιζε τις αποθήκες του με «του πουλιού το γάλα», δεν θα είχε ανάγκη κανέναν και τίποτα για πολλά χρόνια. Κι όμως την ίδια μέρα που γέμισε τις αποθήκες πέθανε στον ύπνο του. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι με την ύλη μπορεί να αντεπεξέλθει σε όλα… Λάθος. Τι συμβαίνει σήμερα με τον πόλεμο; Τα πιο πλούσια κράτη στη Μέση Ανατολή αντιμετωπίζουν πλέον μια ασταθή πραγματικότητα, μια κατάσταση πολέμου.
Σε αντιδιαστολή με τον Λυκούργο, ο ήρωάς σας ο Δαμιανός είναι ένας άνθρωπος που στηρίζεται πιο πολύ στον Θεό, στην οικογένεια και αντλεί την ευτυχία όχι από την ύλη αλλά από τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπάρχουν πολλοί Δαμιανοί σήμερα;
Από τους 10 ίσως οι 2; Ο Δαμιανός και η οικογένειά του έχουν μάθει να ζουν απλά. Να μοιράζονται. Είναι Χριστούγεννα και ίσα ίσα, τσίμα τσίμα, θα γευτούν λίγο κρέας. Αλλά είναι ευτυχισμένοι όλοι μαζί γύρω από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Είναι ο ψυχισμός τους αυτός. Οι αξίες τους. Τα παιδιά μεγαλώνουν αγαπημένα, χαρούμενα, όχι με τραύματα. Ο Δαμιανός δουλεύει στον γερο-Λυκούργο, ξέρει τα στραβά του και τη φιλαργυρία του, αλλά λέει «Δόξα τω Θεώ». Κάνει τη δουλειά του, παίρνει τα χρήματα που του αναλογούν και πάει στο σπίτι του, στη γυναίκα του, στις κόρες και στα παιδιά του να παίξει. Από την άλλη μεριά, ο Λυκούργος το βράδυ της Παραμονής των Χριστουγέννων βλέπει τρία φαντάσματα: το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον.
Και τρώει τη μια σφαλιάρα πίσω από την άλλη. Βλέπει πως έχει πάρει τη ζωή του λάθος και έστω και ως γέρος πια αποφασίζει ανήμερα τα Χριστούγεννα να αλλάξει. Ο θάνατος του ηλικιωμένου συνεργάτη του και η συνάντηση με το φάντασμά του είναι καταλυτικά προς την αλλαγή του. Βλέπει ότι η φιλαργυρία του συνεργάτη του τον έχει κάνει να σέρνει τις αλυσίδες του στην Κόλαση και να έχει απίστευτο βάρος. Βλέπει την Κόλαση ως φυλακή. Οσα του λέει ο συνεργάτης του από την Κόλαση τον κάνουν να συνειδητοποιήσει την ηθική κατάντια του και υπό τον φόβο του θανάτου προχωρά στην τάχιστη αλλαγή του. Και αυτή την εσωτερική αλλαγή την κάνει με γενναιοδωρία.
Είστε κοντά ως χαρακτήρες με τον ήρωά σας τον Δαμιανό;
Ναι, έχω πολλά κοινά στοιχεία με τον χαρακτήρα του. Ο Δαμιανός δεν μου αρέσει επειδή είναι «καλός άνθρωπος». Αλλωστε, τι σημαίνει καλός; Τι σημαίνει κακός; Αυτό είναι υποκειμενικό. Οι συνθήκες της ζωής μπορεί να σε κάνουν να φαίνεσαι περίεργος άνθρωπος και οι άλλοι να σε χαρακτηρίζουν κακό. Ο Δαμιανός μού αρέσει γιατί είναι ένας κλασικός οικογενειάρχης. Ενας άνθρωπος της ευθύνης. Εκανε οικογένεια και από τη στιγμή που έκανε οικογένεια είναι ένας δυνατός άνθρωπος.
Αντιμετωπίζει το δύσκολο αφεντικό του και δίνει τόπο στην οργή, γιατί έχει ένα καθήκον: να φέρει ψωμί στην οικογένειά του. Εργάζεται σε δύσκολες συνθήκες, χωρίς ζέστη στο γραφείο και με ελάχιστο φως. Ομως η ευθύνη του να θρέψει την οικογένειά του τον κάνει να ξεχνά τόσο το κρύο όσο και το θαμπό φως. Ο Δαμιανός ξέρει ότι είναι πολύ δύσκολο να βρει άλλη δουλειά γραφείου στην περιοχή και λέει «Δόξα τω Θεώ». Κι όμως, σε περίπτωση που αυτός ο άνδρας χάσει τη δουλειά του, θα βρει αμέσως άλλη. Η δύναμή του στη ζωή είναι η γυναίκα του και τα παιδιά του. Η οικογένειά του τον κάνει μαχητή και γελαστό άνθρωπο. Ο Δαμιανός είναι ένας πολύ δυνατός άνθρωπος, που δεν φοβάται τη ζωή και την καθημερινότητα.
Σοφός άνθρωπος…
Ναι. Δεν είναι ο αδύναμος της ιστορίας. Είναι ένας ψύχραιμος άνθρωπος, λογικός. Μέχρι που καταφέρνει και καταλαβαίνει και τον Λυκούργο, διαπιστώνοντας από πού προέρχονται η απληστία και η μοναξιά του. Από τη βαθιά μοναξιά του. Το γεγονός ότι το παιδί του είναι άρρωστο και μπορεί τα επόμενα Χριστούγεννα να μην είναι μαζί τους είναι κάτι που το παλεύει μέσα του. Προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την απώλεια αλλά και με το θαύμα… Ο Δαμιανός ουδέποτε έχει μιλήσει στον Λυκούργο για το θέμα της υγείας του παιδιού του. Αυτό δεν είναι δύναμη; Η ισχύς του Δαμιανού απέναντι στην επίπλαστη ασφάλεια του πλούτου του Λυκούργου είναι η οικογένειά του. Εδώ θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο στον Λώρη Λοϊζίδη που έφτιαξε μια ελληνικότατη ταινία πάνω στο παραμύθι της «Χριστουγεννιάτικης ιστορίας» του Ντίκενς και έτσι υπάρχει και η ελληνική εκδοχή πάνω σε αυτή τη δημοφιλή ιστορία. Η προσέγγιση της ιστορίας, τα γυρίσματα, η παραγωγή, το καστ, όλα ήταν πολύ προσεγμένα.
Κακά τα ψέματα, για την Ελλάδα η οικογένεια είναι θεμέλιος λίθος, έτσι δεν είναι;
Μα δεν το βλέπετε; Η ελληνική οικογένεια στήριξε τα μέλη της στην πανδημία, στον κορονοϊό, στην ακρίβεια, στην ενεργειακή κρίση που προέκυψε με τον πόλεμο στην Ουκρανία – και θα το κάνει ξανά και τώρα, με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και όσα αυτός μπορεί να σημαίνει για όλους μας, ιδιαίτερα σε σχέση με το πετρέλαιο. Στην Ελλάδα είμαστε τυχεροί που έχουμε ακόμη δεμένη την οικογένεια. Παίζει σημαντικό ρόλο στην ελληνική κοινωνία και εξακολουθεί να κρατά όρθιους τους ανθρώπους ακόμη, όταν πολλοί θεσμοί έχουν αλλοιωθεί.
Τι σας έχει μείνει από τη μεγάλη επιτυχία των «Αγριων μελισσών»;
Το μεγάλο στοίχημα. Οι «Αγριες μέλισσες» ήταν η καθημερινή σειρά που άλλαξε την ελληνική μυθοπλασία και την τηλεόραση. Επεσαν και πάνω στην πανδημία και ο κόσμος κλεισμένος στο σπίτι σε ακραίες συνθήκες ζωής βρήκε σε αυτή τη σειρά μια παρηγοριά. Οι «Αγριες μέλισσες» είχαν αισθητική. Γυρίστηκαν με δυσκολία, αλλά με μεγάλη καθαρότητα. Εγιναν πολλά εξωτερικά γυρίσματα, φύγαμε από τη λογική που είχε, για παράδειγμα, η σειρά «Λάμψη», ένα καθημερινό σίριαλ που γυρίστηκε από τον Νίκο Φώσκολο σε στούντιο. Εγιναν μεγάλα σκηνικά, χτίστηκε ένα χωριό.
Αλλαξε το τοπίο στη βραδινή ζώνη. Το σενάριο της Μελίνας Τσαμπάνη και του Πέτρου Καλκόβαλη ήταν καλογραμμένο, η σκηνοθεσία του Λευτέρη Χαρίτου υπέροχη. Η παραγωγή του Γιάννη Καραγιάννη εξαιρετική. Οι «Μέλισσες» πουλήθηκαν στο εξωτερικό και η γλώσσα μας δεν στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας. Η ιστορία της σειράς δεν αφορούσε μόνο τους 11.000.000 Ελληνες: ήταν μια παγκόσμια ιστορία. Ο Δούκας ο πλούσιος, η Λενιώ, ο Λάμπρος του μεροκάματου. Ο Φανούρης έγινε ο ήρωας που με καθιέρωσε στη συνείδηση του κόσμου και στην τηλεόραση. Ο παλαιστής της γης. Ηταν το πρώτο βήμα. Μετά ήρθε το «Ναυάγιο», μετά η σειρά της ΕΡΤ1 «Το παιδί», μια σειρά που παίζεται με πολλή αγάπη και, όπως μαθαίνω, θα συνεχιστεί και τη νέα σεζόν στη δημόσια τηλεόραση.
