Η Μαρίλια Μητρούση μιλά για την εξέλιξη της Εβίτας, τη δύναμη της αγάπης, τα τραύματα που καθορίζουν τους ανθρώπους και την ανάγκη να αφήνουμε πίσω το παρελθόν για να προχωρήσουμε μπροστά
- Από τη
Μαρία Ανδρέου
H όμορφη και ταλαντούχα Μαρίλια Μητρούση έχει την τέχνη στο DNA της. Κόρη του σημαντικού ηθοποιού του θεάτρου μας Μιχάλη Μητρούση και της υπέροχης επίσης ηθοποιού Ρουμπίνης Βασιλακοπούλου, μεγάλωσε μέσα σε ένα βαθιά καλλιτεχνικό περιβάλλον – σε θέατρα, καμαρίνια, στούντιο και πλατό. Η γλυκιά Μαρίλια ακολούθησε το επάγγελμα των γονιών της, επιβεβαιώνοντας ότι «το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά». Με θεατρικές σπουδές και πείσμα για δουλειά, η Μαρίλια έχει καταφέρει να χτίσει τη δική της πορεία στον χώρο της μυθοπλασίας, χωρίς την παρέμβαση των γονιών της.
Φέτος η Μαρίλια έχει στρέψει τα φλας πάνω της καθώς παίζει στην σειρά που κάνει αλλεπάλληλα ρεκόρ τηλεθέασης στον Alpha, στο κοινωνικό σίριαλ «Να μ’ αγαπάς». Η δυναμική κόρη της Ζωής και του Θεόφιλου Καλλιγά στην παραγωγή του Alpha, η κούκλα Εβίτα, μέσα σε μια τηλεοπτική σεζόν έχει δει τους γονείς της να παίρνουν διαζύγιο, τη μητέρα τους να τους ανακοινώνει ότι έχει και άλλα δύο παιδιά, τα οποία μεγάλωσαν με τη γιαγιά τους, καθώς προήλθαν από βιασμό… Και όλα αυτά τη στιγμή που τα δίδυμα παιδιά της μαμάς της, ενήλικες άνθρωποι πια, διεκδικούν χώρο και χρόνο από την ίδια έξω από την πόρτα του σπιτιού της οικογένειας Καλλιγά στο Ναύπλιο. Μέσα σε όλα αυτά, η Εβίτα, την οποία υποδύεται με πειστικότητα η Μαρίλια Μητρούση, θα δει και τον πατέρα της Θεόφιλο να χάνει όλη του την περιουσία: ξενοδοχεία, σπίτια, τα πάντα. Από την απόλυτη ευμάρεια, αναγκάζεται να προσγειωθεί στο μηδέν και να ξεκινήσει μια «κανονική» ζωή, παίρνοντας την τύχη της στα χέρια της.
Το «ENJOY» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» συναντήθηκε με τη Μαρίλια στα γυρίσματα της σειράς και είδε από κοντά ένα πρόσχαρο κορίτσι, με πείσμα, με ήθος και με προβληματισμούς τόσο για την τέχνη της όσο και για τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Η Μαρίλια Μητρούση ήδη βολιδοσκοπείται από μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και από τον Alpha για τη νέα τηλεοπτική σεζόν για να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια νέα σειρά μυθοπλασίας. Και κάτι μας λέει ότι και αυτόν τον ρόλο θα τον πάρει με το σπαθί της – όπως ακριβώς της αξίζει.
Μαρίλια, πώς σου έγινε πρόταση για την σειρά «Να μ’ αγαπάς» στον Alpha; Πώς πήρες τον ρόλο της Εβίτας;
Εκανα κάστινγκ. Τον ρόλο της Εβίτας τον πήρα έπειτα από αλλεπάλληλες οντισιόν. Οπως γίνεται και στο εξωτερικό με τους ρόλους, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στις σειρές. Οι ηθοποιοί περνούν από ακροάσεις. Και πιστεύω ότι είναι το πιο δίκαιο και αξιοκρατικό σύστημα, καθώς μόνο έτσι βλέπει η παραγωγή ποιος ηθοποιός ταιριάζει καλύτερα σε κάθε ρόλο και τι χημεία έχει με το υπόλοιπο καστ.
Η Εβίτα έχει αλλάξει πολύ ως χαρακτήρας και ως άνθρωπος, και μάλιστα με θετικό πρόσημο. Είναι μια ηρωίδα που εξελίχθηκε … Και αυτό υποκριτικά το κατάφερες. Πόσο δύσκολο ήταν για σένα ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο να το αποδώσεις υποκριτικά, και μετά, με την πάροδο του χρόνου, να την κάνεις, από αντιπαθή περσόνα, συμπαθή;
Η Εβίτα για μένα είναι ρόλος ζωής. Τη διάβασα πολύ καλά. Ξέρετε, πολλοί άνθρωποι στη ζωή είναι σαν την Εβίτα. Η πάστα τους, η ψυχή τους δεν είναι κακή. Απλώς έχουν βρεθεί σε ένα πλούσιο περιβάλλον και έχουν επαναπαυτεί στις ανέσεις τους. Μέχρι που η ζωή τα φέρνει τούμπα όλα και καλούνται εξαιτίας των καταστάσεων να ωριμάσουν και να επιβιώσουν.
Ναι, αλλά η Εβίτα, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με δυσκολίες -και δεν είναι λίγο να αλλάζει η οικονομική σου κατάσταση ή να χάνεις την ασφάλεια των γονιών σου-, επέλεξε να γίνει ένας θετικός χαρακτήρας. Πολλές φορές οι δυσκολίες σκληραίνουν τον άνθρωπο και βγάζουν τον κακό μας εαυτό, έτσι δεν είναι;
Φυσικά. Γι’ αυτό και αγαπώ την Εβίτα: γιατί επέλεξε συνειδητά το καλό μέσα στο χάος που επικρατεί στην οικογένειά της. Χαίρομαι πολύ που μέσα από αυτό το καθημερινό σίριαλ, η Εβίτα, η ηρωίδα μου, εξελίχθηκε και αποτελεί ένα καλό παράδειγμα. Γιατί στην τηλεόραση είναι όμορφο να επικροτούν το φως και το καλό. Το σκοτάδι και το κακό δεν μου αρέσουν, δεν σε οδηγούν πουθενά, παρά μόνο στην αυτοκαταστροφή. Ξέρετε, όταν πήρα τα πρώτα σενάρια στα χέρια μου και διάβασα τον ρόλο, είπα «τι γίνεται εδώ; Η κοπέλα αυτή δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή της, τα έχει βρει όλα έτοιμα, πλουσιοπάροχα και η ευμάρεια είναι δεδομένη στη ζωή της». Για μένα όλο αυτό ήταν κόντρα,. καθώς από μικρή έχω πάρει τη ζωή μου στα χέρια μου. Εργάζομαι, είμαι αυτάρκης και πορεύομαι με γνώμονα τη δουλειά. Σκεφτόμουν: «Τι είδους κοπέλα είναι αυτή η Εβίτα και πώς μπορώ να την αποδώσω, όταν δεν έχω τίποτα κοινό μαζί της;»
Και πώς την αγάπησες σιγά σιγά;
Στην πορεία λοιπόν, όταν αρρωσταίνει ο πατέρας της και η μητέρα της αναγκάζεται να αποκαλύψει σε όλους την ύπαρξη ακόμη δύο -κρυμμένων- παιδιών, η Εβίτα αλλάζει. Αντιμετωπίζει πολύ σκληρά μαθήματα ζωής και γεγονότα, όπως τη χρεοκοπία του πατέρα της, παρ’ όλα αυτά τα καταφέρνει. Βλέπει τον χωρισμό του αδερφού της Ορφέα από την Αννα, την εκδίκηση του Αγγελου Μανιάτη προς την οικογένειά της, την κακία της θείας της Σοφίας που τους οδηγεί όλους στην καταστροφή, και ιδίως τον αδερφό της, τον Χάρη… Και μέσα σε όλα αυτά η Εβίτα δεν πέφτει, προσπαθεί. Η Εβίτα για μένα έχει ευαισθησίες. Αγαπάει πρώτα από όλα πολύ τη γιαγιά της, την Νικαίτη, και αυτό είναι πολύ όμορφο μήνυμα προς τους νέους: να αγαπάνε τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Και το λέω αυτό γιατί κι εγώ μεγάλωσα με γιαγιάδες και παππούδες και τους υπεραγαπώ. Η γιαγιά της Εβίτας είναι στήριγμα για κείνη, αλλά και η ίδια για τη γιαγιά της.
Τι σου αρέσει στην ηρωίδα σου;
Βλέπω πώς πλησίασε η ίδια τη μάνα της μετά τον χωρισμό από τον πατέρα της και τον διωγμό της από το σπίτι και μου αρέσει αυτό το στοιχείο. Τα παιδιά, τελικά, φαίνεται πως στη ζωή συγχωρούν και αγαπούν πολύ τους γονείς τους, ό,τι κι αν αυτοί έχουν πράξει. Η Εβίτα, λοιπόν, συγχώρεσε τη μάνα της και έτρεξε να τη βρει να συμφιλιωθεί μαζί της και να καταλάβει γιατί τους απέκρυψε ότι η Φωτεινή και ο Λευτέρης είναι παιδιά της – έστω κι αν ήταν καρποί ενός βιασμού. Επίσης, η Εβίτα δίνει τη ζωή της για τον αδερφό της, τον Ορφέα. Τον έχει δει να χαροπαλεύει στο νοσοκομείο και μάλιστα από τα χέρια της ίδιας της αγαπημένης του, της Φωτεινής, που πάτησε την σκανδάλη. Η Εβίτα έχει δει, λοιπόν, μια ενωμένη κατά τα άλλα οικογένεια να διαλύεται. Είναι μια κοπέλα που φαίνεται ότι λατρεύει τα αδέρφια της, τους γονείς της και στο πέρασμα του χρόνου χάνει τις σταθερές της. Πραγματικά λύγισα όταν είδα πώς κατέρρευσε η Εβίτα όταν μπήκε στο νοσοκομείο ο πατέρας της, όταν κινδύνευσε να τον χάσει. Επειδή κι εγώ είμαι κορίτσι του μπαμπά και του έχω μεγάλη αδυναμία, κατάλαβα πλήρως και τον πόνο της και την αγωνία της. Δάκρυσα όταν ο μπαμπάς της ήταν στο νοσοκομείο.
Τουλάχιστον τώρα τη βλέπουμε να ερωτεύεται και να ζει επιτέλους κι εκείνη τη ζωή της, να μην παρακολουθεί μόνο τη ζωή των άλλων. Καιρός δεν ήταν ή κάνω λάθος;
Και άργησα… θα έλεγα. Η Εβίτα θα ερωτευτεί τον φίλο του αδερφού της του Ορφέα και τον δικηγόρο της οικογένειας, έναν μετρημένο, καλό και ισορροπημένο άνθρωπο με τετράγωνη λογική. Δίπλα του θα αποβάλει όλα τα απομεινάρια του κακομαθημένου πλουσιοκόριτσου που ήταν κάποτε. Τη βρήκε ο έρωτας την Εβίτα. Και αυτό την εξελίσσει, τη βοηθά και της θυμίζει ότι η ζωή είναι ωραία. Ο έρωτας είναι όμορφος – τι στα 19 που είναι ανέμελος, τι στα 30 που έχει μια πιο δημιουργική μορφή και συνδέεται με τη σκέψη της οικογένειας, τι στα 50 που μπορεί να είναι ένας έρωτας συντροφικός. Ο έρωτας είναι κυρίαρχος και δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη, είναι τύχη. Πρέπει και να τον κυνηγάς, να τον ψάχνεις. Να θέλεις τη χαρά και το «μαζί». Να το προσπαθείς.
Μαρίλια, έχεις αναρωτηθεί γιατί η σειρά « Να μ’ αγαπάς» έχει τόσο μεγάλη απήχηση στο τηλεοπτικό κοινό; Γιατί αυτή η τεράστια αποδοχή και η επιτυχία; Τι κενό κάλυψε στις ψυχές των θεατών αυτή η ιστορία της οικογένειας Καλλιγά;
Για μένα οι ήρωες της σειράς αγγίζουν την τραγωδία. Είναι τραγικοί ήρωες. Εχουν πολλά πάθη, αδυναμίες και ζουν μέσα στην ίντριγκα και την εκδίκηση.
Τι τους λείπει;
Μα είναι ολοφάνερο. Η αγάπη! Ολοι επιδιώκουν την αγάπη, διψούν για την αγάπη, αλλά δεν τη βρίσκουν. Και μπορεί η αγάπη κάποιες φορές να είναι μπροστά μας αλλά να μην την αντιλαμβανόμαστε γιατί ίσως έχουμε μια λανθασμένη άποψη για αυτήν. Ο Θεόφιλος υποφέρει για την αγάπη της γυναίκας του, αλλά δεν λέει να συγχωρήσει το παρελθόν της. Ο Χάρης ζηλεύει αλλά και αγαπά ταυτόχρονα τον μεγάλο του αδερφό τον Ορφέα και τον είδαμε πώς αγωνιούσε όταν ο Ορφέας ήταν στο νοσοκομείο. Ο Λευτέρης δεν μπορούσε να συγχωρήσει τη μάνα του τη Ζωή που τους παράτησε μωρά στη γιαγιά τους γιατί δεν μπορούσε να κουβαλήσει το βάρος μιας πικρής αλήθειας, όπως αυτή του βιασμού. Ο Μανιάτης θέλει να εκδικηθεί τον αδελφό του, τον Θεόφιλο Καλλιγά, για τον βιασμό της μάνας του από τον πατέρα τους Χαρίλαο, όταν εκείνη εργαζόταν ως υπηρέτρια στο σπίτι τους. Οι ήρωες της σειράς έχουν στέρηση αγάπης και έλλειψη ενσυναίσθησης απέναντι σε αυτή τη στέρηση, κάτι που τους οδηγεί σε αλλεπάλληλα λάθη. Για μένα οι περισσότεροι ήρωες της σειράς κουβαλούν παιδικά τραύματα. Και θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι στη ζωή πρέπει να κάνουμε ένα μεγάλο δώρο στον εαυτό μας: αυτό της ψυχοθεραπείας. Μόνο έτσι απελευθερώνεσαι από το παρελθόν, συμφιλιώνεσαι μαζί του και συνεχίζεις να περπατάς μπροστά για να χαρείς τη ζωή.
Θεωρείς ότι κάποια τραύματα είναι κληρονομικά;
Σαφέστατα, κι εκεί πρέπει να έχουμε το θάρρος να τα κόψουμε. Να μην κουβαλά η μια γενιά τα τραύματα της άλλης. Να μην τα φέρει στη δική της ζωή. Αν η γιαγιά σου είχε έναν κακό γάμο με έναν αυστηρό σύζυγο και η μητέρα σου επίσης έναν δύσκολο και αυταρχικό σύντροφο, δεν πρέπει να κουβαλήσεις αυτόν τον φόβο του γάμου και στη δική σου ζωή. Δεν πρέπει να σ’ τον περάσουν. Πρέπει να κλείσει το τραύμα των προηγούμενων γενεών και να κοιτάξεις τη δική σου ωραία, συντροφική ζωή. Γιατί η ζωή είναι ωραία να μοιράζεται. Δεν γεννηθήκαμε για να ζούμε μόνοι μας. Η συντροφική ζωή μπορεί να έχει και δυσκολίες και αναποδιές, αλλά έχει και χαρούμενες και ευτυχισμένες στιγμές. Και αυτές τις στιγμές πρέπει να φέρεις μπροστά. Πιστεύω ότι στη ζωή πρέπει να προσαρμόζεσαι, να ελίσσεσαι και να αλλάζεις.
Η ύλη και το χρήμα φέρνουν την ευτυχία;
Οπως βλέπουμε και στη ζωή της οικογένειας Καλλιγά, η χλιδή, ο πλούτος και τα χρήματα τους έχουν εξασφαλίσει μια άνετη καθημερινότητα, αφού δεν έχουν το άγχος της επιβίωσης. Ομως δεν είναι σε καμία περίπτωση ευτυχισμένοι, όταν δεν έχουν δίπλα τους τον άνθρωπο που αγαπούν, όταν έχουν γύρω τους τόσους εχθρούς ή όταν κάνουν γάμους από συμφέρον. Οταν έρχεται και η πτώση τους, λόγω κακοδιαχείρισης των ξενοδοχείων τους, τότε αποκαλύπτονται και οι πραγματικοί τους χαρακτήρες. Χαίρομαι πολύ που η Εβίτα μέσα σε αυτή την πτώση έχει δείξει μια καθαρότητα χαρακτήρα. Δοκιμάστηκε, αλλά έμεινε ακέραια. Θεωρώ ότι τα λεφτά δεν σε σώζουν ούτε σε κάνουν αθάνατο. Ο πατέρας της Εβίτας αρρώστησε βαριά, τον έσωσαν τα χρήματα; Βλέπετε τι γίνεται σήμερα στον πλανήτη με το πόλεμο του Ισραήλ και των ΗΠΑ με το Ιράν. Βλέπουμε τι γίνεται στο Ντουμπάι, στα ΗΑΕ. Δεν έχει αλλάξει το σκηνικό; Πάμπλουτοι δεν ζουν στα εμιράτα; Με τα λεφτά τους έχουν καταφέρει να αλλάξουν τη ροή των γεγονότων; Δεν γίνεται πόλεμος; Δεν επικρατεί ανασφάλεια;
Τι σου λένε στον δρόμο όταν σε βλέπουν οι τηλεθεατές της σειράς;
Η επιτυχία της σειράς είναι αναμφίβολα μεγάλη. Με σταματούν στον δρόμο, στο σούπερ μάρκετ και μου μιλούν σαν να είμαι άνθρωπος δικός τους. Πρώτα μου λένε ότι είμαι καλή ηθοποιός και μου δίνουν τα συγχαρητήριά τους και μετά μου λένε πόσο πολύ χαίρονται που η Εβίτα έπαψε πια να είναι ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο και επέλεξε σταθερά να είναι ένας καλός άνθρωπος. Αυτή η τοποθέτησή τους με έχει κάνει να κλάψω. Εχω δακρύσει για αυτή τη διαπίστωση. Γιατί η Σοφία, ας πούμε, στη σειρά, η θεία της Εβίτας, έχει κι αυτή τα δικά της τραύματα, τα κουβαλάει από έναν κακοποιητικό σύζυγο, αλλά όταν παίρνει δύναμη στα χέρια της, γίνεται κι αυτή θύτης, ξεχνά πώς ένιωθε όταν ήταν θύμα, και καταλήγει να είναι ένα πολύ αρνητικό πρότυπο.
Στη σειρά αυτή, όπως μας είπες κι εσύ παραπάνω, όλοι ψάχνουν την αγάπη και κυρίως από τους γονείς τους. Τελικά, γονέας ποιος είναι; Ο βιολογικός ή αυτός που έχει υιοθετήσει ένα παιδί; Μήπως ο δεύτερος είναι «γονιός καρδιάς»;
Πιστεύω και οι δύο. Αν ο βιολογικός γονιός φροντίζει και αγαπάει το παιδί του, τότε είναι ένα καλός γονιός. Αν ο γονιός που υιοθετεί ένα παιδί αναθρέφει και μεγαλώνει ένα παιδί με στοργή, αίσθημα ευθύνης και καθήκοντος, τότε είναι εξίσου καλός γονιός. Γενικώς γονιός είναι εκείνος που αγαπά πραγματικά και στέκεται δίπλα στο παιδί του, τόσο στα καλά όσο και στα δύσκολα.
Γιατί έγινες ηθοποιός;
Ηταν μονόδρομος για μένα, θεωρώ. Το θέατρο ήταν μέσα στη ζωή μου από μικρό παιδάκι, αφού αυτή ήταν η δουλειά των γονιών μου. Το θεωρώ σπίτι μου. Μου είναι τόσο φυσιολογικό που έγινα ηθοποιός. Αρχικά ασχολήθηκα με τη μουσική και πήγα στο Εθνικό Ωδείο, ενώ στη συνέχεια σπούδασα σε δραματική σχολή. Ολους τους ρόλους που πήρα τους έχω πάρει με οντισιόν. Δεν μου χαρίστηκε κανένας επειδή ήμουν η κόρη του Μητρούση ούτε ήταν τίποτα δεδομένο. Ακολούθησα τα δικά μου βήματα στην τέχνη, όχι των γονιών μου. Θυμάμαι πόσο είχα χαρεί όταν με επέλεξε η Μιμή Ντενίση για την παράσταση «Και από Σμύρνη… Σαλονίκη». Οι γονείς μου, από την άλλη μεριά, δεν μου είπαν ποτέ «γίνε» ή «μη γίνεις» ηθοποιός. Το μόνο που θέλουν είναι να είμαι ευτυχισμένη.
Η ομορφιά σου τι ρόλο έχει παίξει στην καλλιτεχνική σου πορεία;
Βοηθητικό. Μια ωραία εικόνα μετράει, αλλά δεν στηρίχτηκα ποτέ σε αυτή, ούτε είναι κάτι που επιδιώκω… Αυτή είναι αλήθεια μου. Δεν παίρνω ρόλους στην τηλεόραση λόγω εμφάνισης. Υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι του χώρου, σκηνοθέτες, συνάδελφοι, παραγωγοί, σεναριογράφοι, casting directors, που έχουν πιστέψει σ’ εμένα. Τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Θυμάμαι όταν μπήκα στη σειρά «Ο παράδεισος των κυριών» πώς με υποδέχτηκαν. Υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο που με έχουν βάλει στην ομάδα τους και με έχουν υποστηρίξει σαν οικογένεια και τους ευγνωμονώ. Είμαι γεμάτη ευγνωμοσύνη. Αγαπώ τη δουλειά μου, δεν με ενοχλεί η κούραση, αντιθέτως μου αρέσει κιόλας. Θέλω κι εγώ να βγαίνουν όλα τέλεια. Με ενοχλεί αν μια σκηνή δεν βγει καλή. Ξέρω ότι η υποκριτική είναι δύσκολο επάγγελμα. Οι περισσότεροι συνάδελφοί μου κάνουν τρεις δουλειές για να βιοποριστούν. Κι εγώ δουλεύω πολύ γιατί η ζωή έχει γίνει πανάκριβη. Οταν έχεις ενοίκιο να πληρώσεις και αυτό είναι το 60% του μισθού σου, πρέπει να τρέχεις σαν τρελός για να τα καταφέρεις. Για αυτό είμαι ευγνώμων που έχω δουλειά. Δεν υπήρξα στη ζωή μου ποτέ αχάριστη.
Είναι δύσκολα τα πράγματα για τη γενιά σου;
Για ποιον δεν είναι; Οι νέοι νιώθουν ότι δεν έχουν ελπίδα, δεν έχουν μέλλον – ειδικά μετά την πανδημία. Γύρω μας υπάρχουν συγκρούσεις και αυτό επηρεάζει και την οικονομία, φέρνοντας ακρίβεια. Δεν έχουμε τις ρουκέτες που τρώνε οι νέοι στη Γάζα, στο Ιράν, στο Ισραήλ, αλλά ζούμε ένα οικονομικό πόλεμο και αυτό μας έχει ακουμπήσει όλους. Ελπίζω να μη ζήσουμε ένα Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και να επικρατήσει το καλό. Οταν τα πράγματα σκοτεινιάζουν γύρω μου, παίρνω δύναμη από τη δουλειά μου. Είμαι εργασιομανής, συγκεντρώνομαι σε αυτήν και θέλω να γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερη. Επίσης, κρατιέμαι από μικρές σκέψεις, όπως ότι έρχεται η άνοιξη, για να αντιμετωπίσω όλο αυτό το δυστοπικό κλίμα. Ξέρω ότι ζω στην Ελλάδα, όπου πολλά πράγματα δεν είναι δεδομένα, όπως οι σωστές υποδομές. Πολλά τα λάθη από το κράτος… Εχουν γίνει τεράστια λάθη, γι’ αυτό και υπάρχουν θυμός και βία στην κοινωνία μας.
Τι σου δίνει δύναμη;
Πιστεύω πολύ στον Θεό. Πιστεύω στο καλό αλλά και στην αέναη μάχη του καλού με το κακό. Πιστεύω στη δύναμη της αγάπης. Και ο άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό είναι ένας αισιόδοξος άνθρωπος.
