Αντί να ντρέπονται, αντί να έχουν παραιτηθεί από το λεπτό που το όνομά τους ενεπλάκη σε κακουργηματικές κατηγορίες, μένουν προσκολλημένοι στην καρέκλα τους, κουνάνε το δάχτυλο και το παίζουν και αθώοι. Η σημερινή συζήτηση στη Βουλή για την άρση ασυλίας των 13 βουλευτών στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτέλεσε παράδειγμα πολιτικής θρασύτητας, με πρωταγωνιστές τον Κώστα Αχ. Καραμανλή και την Κατερίνα Παπακώστα.
Καραμανλής: Ο «τιμητής» του όρκου που βλέπει… τοξικότητα
Ο Κώστας Καραμανλής, ο άνθρωπος που το όνομά του έχει ταυτιστεί με την πιο μαύρη σελίδα της σύγχρονης Ελλάδας, είχε το θράσος να μιλήσει για «όρκους» και «τιμή». Με μια τοποθέτηση, που επιχείρησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως θύμα «άθλιας προβοκάτσιας» και «τοξικότητας», ισχυριζόμενος ότι στοχοποιείται μόνο και μόνο επειδή φέρει ένα «συγκεκριμένο επώνυμο». Προφανώς, για τον κ. Καραμανλή, η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για κακουργηματική απιστία και η εμπλοκή του στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι… οικογενειακή παρενόχληση. Αντί να αναλάβει την παραμικρή ευθύνη, δήλωσε αποφασισμένος να «καθαρίσει το όνομά του», λες και η δικαιοσύνη είναι μια τυπική διαδικασία για να ξεπλυθεί η πολιτική του διαδρομή.
Παπακώστα: Το «ρουσφέτι» βαφτίστηκε… καθήκον προς τον βιοπαλαιστή
Στο ίδιο μήκος κύματος και η Κατερίνα Παπακώστα, η οποία με θράσος προσπάθησε να βαφτίσει το ωμό ρουσφέτι ως «ενδιαφέρον για τον πολίτη». Η βουλευτής Τρικάλων παραδέχθηκε ότι πήρε τηλέφωνο τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ για να προωθήσει το αίτημα ενός «βιοπαλαιστή κτηνοτρόφου», λες και η δουλειά του βουλευτή είναι να κάνει τον μεσάζοντα για μεμονωμένα κονδύλια και ενισχύσεις. Με «καθαρό βλέμμα» και «καθαρή συνείδηση» όπως ισχυρίστηκε, προσπάθησε να μας πείσει ότι η παρέμβασή της ήταν μια τυπική διοικητική εκκρεμότητα, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία βλέπει πίσω από αυτές τις «εξυπηρετήσεις» σοβαρές αξιόποινες πράξεις.
Προσκολλημένοι στην εξουσία, υποτιμούν την νοημοσύνη μας
Το θέαμα των δύο βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας να ζητούν οι ίδιοι την άρση της ασυλίας τους «για να κριθούν ως απλοί πολίτες» είναι η απόλυτη υποκρισία. Αν ήθελαν να κριθούν ως απλοί πολίτες, θα είχαν παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα τη στιγμή που η Εισαγγελία έστειλε τον φάκελο στη Βουλή. Αντίθετα, χρησιμοποιούν το βήμα της Ολομέλειας για να στήσουν επικοινωνιακά σόου αθωότητας, υποτιμώντας βάναυσα τη νοημοσύνη ενός ολόκληρου λαού που βλέπει τη διαφθορά να ριζώνει στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας.
Προσκολλημένοι στα προνόμια και την ασυλία, επιχειρούν να μετατρέψουν μια κακουργηματική δίωξη σε «πολιτική δίωξη». Η ντροπή, δυστυχώς, έχει χαθεί προ πολλού στους διαδρόμους του κοινοβουλίου.