Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μολονότι μπορούσε να διασφαλίσει έστω και ελάχιστα τα εθνικά συμφέροντα στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους, επέλεξε να αφήσει πλείστα θέματα ημιτελή και έωλα
- Της Κύρας Αδάμ
Τις αμαρτίες του παρελθόντος και τα λάθη της κυβέρνησης Μητσοτάκη καλείται σήμερα να αντιμετωπίσει η Ελλάδα στο πλαίσιο των επιθετικών βλέψεων της Τουρκίας εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας και όλων των εθνικών συμφερόντων.
Ο υπό σύνταξη εσωτερικός τουρκικός νόμος περί «Γαλάζιας Πατρίδας» έχει γίνει καθημερινό έωλο αφήγημα, διότι βασίζεται σε τουρκικά δημοσιεύματα και σε πληροφορίες χωρίς ακόμη κανένας να γνωρίζει -ούτε και τα τουρκικά ΜΜΕ- τι ακριβώς θα περιλαμβάνει ο νόμος αυτός.
Ωστόσο, τα υπάρχοντα έγκυρα και ενυπόγραφα στοιχεία αποδεικνύουν ότι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις όλες οι κυβερνήσεις έδειχναν εγκληματική αδιαφορία και η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνέχισε την ίδια πολιτική των προηγουμένων κυβερνήσεων, ενώ πρόσθεσε, η ίδια, τις δικές της επιπολαιότητες και λάθη, με αποτέλεσμα να παρέχεται σήμερα το δικαίωμα στην Τουρκία, με τον επερχόμενο νόμο της, να εδραιώνει τις παλιές και να προβάλλει τις νέες διεκδικήσεις με βάση τα ελληνικά λάθη του παρελθόντος και της παρούσας κυβέρνησης.
Ολες οι κυβερνήσεις από το 1974, κάθε τουρκική διεκδίκηση δεν την αντιμετώπισαν στα σπάργανά της, που ήταν σχετικά εύκολη, αλλά την επίλυση τη μετέθεταν στην επόμενη κυβέρνηση και για άλλους, δηλαδή σε κανέναν.
Αυτή την πολιτική ακολούθησε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια της παντοδυναμίας της με δύο κυβερνητικές θητείες, βασιζόμενη στην πάγια λανθασμένη πολιτική ότι αφού για 50 χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα εις βάρος της Ελλάδας, θα συνεχίσουμε να μην κάνουμε τίποτα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην άσκηση της εξωτερικής και εθνικής πολιτικής της, μολονότι μπορούσε να διασφαλίσει έστω και ελάχιστα τα εθνικά συμφέροντα στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, εν τούτοις για άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους επέλεξε να αφήσει πλείστα θέματα ημιτελή και έωλα, με αποτέλεσμα να έρχεται σήμερα η Τουρκία και να προμηνύει εσωτερικούς νόμους για τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Συγκεκριμένα:
– Η Ελλάδα το 2020 υπέγραψε με την Αίγυπτο δήθεν οριοθέτηση ΑΟΖ Αιγύπτου – Ελλάδας. Το δήθεν βασίζεται στο γεγονός ότι η Ελλάδα δεν υπέγραψε περιοχή ελληνικής ΑΟΖ μέσα στην ελληνοαιγυπτιακή ΑΟΖ, αλλά μόνο μέση γραμμή ΑΟΖ Αιγύπτου – Ελλάδας. Η ενέργεια υπογραφής της μέσης γραμμής, δημοσιογραφικά, προβλήθηκε ως επιτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με το αιτιολογικό ότι ακυρώνει την τουρκολιβυκή ΑΟΖ.
Αυτό, όμως, δεν έχει νομική διπλωματική και πολιτική βάση, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν όρισε περιοχή ελληνικής ΑΟΖ βορείως της μέσης γραμμής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και μάλιστα περιοχή ελληνικής ΑΟΖ με συντεταγμένες, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται σήμερα ελληνική περιοχή ΑΟΖ παρά μόνον η μέση γραμμή με την Αίγυπτο. H οριοθέτηση της μέσης γραμμής είναι πλασματική, διότι δεν καλύπτει τα εθνικά συμφέροντα λόγω μη οριοθέτησης ελληνικής περιοχής ΑΟΖ με συντεταγμένες.
Θα μπορούσε να οριοθετήσει περιοχή ΑΟΖ με συντεταγμένες από τη μέση γραμμή ΑΟΖ και βορείως τουλάχιστον μέχρι 15 μίλια νοτιοανατολικά της Νάξου και μέχρι την Κάρπαθο, όπου κατ’ ελάχιστον θα διασφάλιζε την ελληνική ΑΟΖ στη θαλάσσια περιοχή Κρήτης – Κάσου – Καρπάθου. Προφανώς δεν όρισε περιοχή ελληνικής ΑΟΖ με συντεταγμένες για να μην προκαλέσει αντίδραση της Τουρκίας, δεδομένου ότι έστω και αυτή η κατ’ ελάχιστον οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ θα έτεμνε την τουρκολιβυκή ΑΟΖ.
Στην πράξη, σε κάθε κίνηση για πόντιση καλωδίων κ.λπ. έξω από τα χωρικά ύδατα των 6 ν.μ., π.χ. της Κάσου, η Τουρκία αντιδρά με στρατιωτικά μέσα και δηλώνει ότι δεν μπορούν να γίνουν έρευνες έξω από τα 6 ν.μ. χωρικά ύδατα, π.χ. από την Κάσο, με το αιτιολογικό ότι η περιοχή αυτή ΑΟΖ δεν έχει οροθετηθεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Κατ’ εφαρμογή των μέχρι σήμερα αντιδράσεων της Τουρκίας για τη διεθνή θάλασσα της Μεσογείου στην περιοχή Κρήτης – Καρπάθου – Ρόδου, δηλαδή ότι στη διεθνή θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης – Κάσου – Καρπάθου – Ρόδου δεν έχει οροθετηθεί ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα για έρευνες, δεν μπορεί η Τουρκία στον υπό σύνταξη νόμο να περιλάβει τη θαλάσσια αυτή περιοχή της Μεσογείου ως τουρκική δικαιοδοσία της «Γαλάζιας Πατρίδας», διότι η ίδια ισχυρίζεται ότι στην περιοχή αυτή δεν έχει οροθετηθεί ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Δηλαδή, η Τουρκία πρέπει να καλέσει την Ελλάδα σε οριοθέτηση.
Στις 25 Μαΐου 2022 η ελληνική πλευρά υπέβαλε στον ΟΗΕ απαντητική επιστολή για αιτιάσεις της Τουρκίας για την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Στην επιστολή αυτή αναγράφεται ότι η κυριαρχία της Ελλάδας για τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο έχει σαφώς παραχωρηθεί στην Ελλάδα με τις Συνθήκες της Λωζάννης 1923 και των Παρισίων το 1947.
Αν και η θέση όσον αφορά τις βραχονησίδες είναι νομικά και πολιτικά αβάσιμη, διότι στις δύο συνθήκες δεν υπάρχει η λέξη βραχονησίδες (rocks), με τη σύμφωνη υπογραφή της Τουρκίας σε διεθνείς οργανισμούς, η Αγκυρα αποδέχεται ότι για όλα τα νησιά, νησίδες βραχονησίδες του Αιγαίου δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία και να διεκδικήσει τη κυριαρχία τους.
Ωστόσο, αυτές τις αποφάσεις διεθνών οργανισμών, οι οποίες αναγράφουν ότι η Τουρκία στη θαλάσσια περιοχή από τον Εβρο μέχρι και το Καστελόριζο δεν έχει κανένα δικαίωμα κυριαρχίας επί των νήσων, νησίδων και βραχονησίδων, καμιά κυβέρνηση μέχρι σήμερα και μάλιστα η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τις έχει χρησιμοποιήσει για την προστασία της ελληνικής κυριαρχίας σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Αντιθέτως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να περιορίσει την αιτιολογία της για την ελληνικότητα των βραχονησίδων -μόνο στο Αιγαίο, αφήνοντας τις βραχονησίδες στη Μεσόγειο (Χήνα χρυσή κ.λπ.) απέξω-, με αποτέλεσμα να προσφέρει το πάτημα στην Τουρκία να αμφισβητεί την ελληνικότητα των νήσων, νησίδων βραχονησιών στο Αιγαίο (γκρίζες ζώνες) με βάση τις Συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων.
Χωρίς διεθνή νομιμότητα
Από το 1995 η Τουρκία έχει σε ισχύ τον εσωτερικό νόμο της για casus belli στο Αιγαίο αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της πέραν των 6 ν.μ. στο Αιγαίο. Τώρα η κυβέρνηση Ερντογάν ετοιμάζει τον καινούργιο εσωτερικό νόμο της για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και τις τουρκικές δικαιοδοσίες σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Ωστόσο, πρέπει να επισημανθεί ότι οι εσωτερικοί νόμοι δεν έχουν νομική ισχύ αν δεν υποβληθούν στον ΟΗΕ για έγκριση και επικύρωση, ώστε να αποκτήσουν τη διεθνή νομιμότητα. Πάντως, η Τουρκία, που δεν έχει υπογράψει τις δύο συμβάσεις 1959 και 1992 για το Δίκαιο της Θάλασσας, μέχρι στιγμής ουδέποτε υπέβαλε τον εσωτερικό νόμο της για casus belli στο Αιγαίο.