Επειτα από κάποια χρόνια ελάχιστοι θα θυμούνται ότι υπήρχε κόμμα Νέα Αριστερά, όπως σήμερα είναι λίγοι αυτοί που έχουν ακόμα στις μνήμες τους ομάδες τύπου «Ομπρέλας», «6+6» και λοιπές ιδεολογικές εφευρέσεις
Οταν τον Νοέμβριο του 2023 ο Χαρίτσης έμπαινε μπροστά στην κίνηση της Νέας Αριστεράς, έπειτα από ακόμα μία διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ, γράφαμε επί λέξει από αυτήν εδώ τη γωνιά της «δημοκρατίας»:
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
«Αν τελικά από κάτι κινδυνεύει η νέα ομάδα των “11”, είναι ότι θα περνάει στο ντούκου. Οτι, δηλαδή, θα κάνει λιγότερο πολιτικό “θόρυβο” απ’ αυτόν που προσδοκά και ότι στις σκληρές μάχες μεταξύ (τόσων) πολιτικών αρχηγών, οι ομιλίες Χαρίτση θα δίνουν μια ευκαιρία σε όλους για διάλειμμα. Ειδικά όσο αποφασίζει να κρατάει ατσαλάκωτο το κοστούμι του για να μην ξοδέψει λίγο από το μεθοδικά “ιλουστρασιόν” πολιτικό του κεφάλαιο».
Δυόμισι χρονιά αργότερα η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς και η χθεσινή ανεξαρτητοποίηση του Χαρίτση μαζί με άλλους έξι δείχνουν ακριβώς αυτό. Οτι η απόπειρα ενός νέου κόμματος σε αυτόν τον χώρο, υπό τη συγκεκριμένη μορφή και στο τάιμινγκ που είχε γίνει, αμέσως μετά τη νίκη του Κασσελάκη επί της Αχτσιόγλου, απέτυχε. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδιαλύεται, με τα ποσοστά του να εκμηδενίζονται στις δημοσκοπήσεις, η Νέα Αριστερά και επίσημα σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους και πλέον η ίδρυση του κόμματος Τσίπρα προκαλεί όλο και μεγαλύτερα κύματα.
Επειτα από κάποια χρόνια ελάχιστοι θα θυμούνται ότι υπήρχε κόμμα Νέα Αριστερά, όπως σήμερα είναι λίγοι αυτοί που έχουν ακόμα στις μνήμες τους ομάδες τύπου «Ομπρέλας», «6+6» και λοιπές ιδεολογικές εφευρέσεις που έκαναν θόρυβο για τον θόρυβο. Ο Τσακαλώτος έμεινε μόνος του πια από χθες στο κόμμα, χωρίς εσωκομματικό αντίπαλο, πρόβλημα σοβαρό, αφού όλη του η πολιτική πορεία καθορίζεται από μια «εσωτερική» αντιπολίτευση μόνο για το θεαθήναι.
Σοβαρά ερωτήματα για το τι θα γίνει με τους «7» που αποχώρησαν δεν υπάρχουν, ακριβώς επειδή και κάποιοι εξ αυτών να καταλήξουν στο κόμμα Τσίπρα, θα είναι πλέον αποδυναμωμένοι. Πάνε οι εποχές που καθένας σήκωνε μπόι στον κάποτε ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ για να δείξει ότι έχει εκτόπισμα.
Τα ποσοστά της Νέας Αριστεράς δεν υπόσχονται πια τίποτα. Το 2,4% των ευρωεκλογών του 2024 είναι σήμερα -κατά πολύ- χαμηλότερο, σύμφωνα τουλάχιστον με τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες μόλις και ανιχνεύουν πλέον τη ΝΕ.ΑΡ. στις μετρήσεις. Οι κρυφές ή φανερές φιλοδοξίες όλων ή, τέλος πάντων, των περισσότερων για την ηγεσία του χώρου της Αριστεράς καταποντίστηκαν γρήγορα.
Η Νέα Αριστερά προσπάθησε να κάνει αισθητή την παρουσία της με πολλές κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, αρκετές εκ των οποίων εύστοχες είναι η αλήθεια, ωστόσο δεν καθορίζεται η πορεία ενός κόμματος μόνο από μια κινητικότητα «ενοχλήσεων» προς την κυβέρνηση. Ουσιαστικά ήταν άτονη, άχρωμη και άοσμη. Δεν απέκτησε ποτέ ένα αισθητό εκτόπισμα στην πολιτική ζωή του τόπου. Και το βασικότερο, δεν συγκίνησε καν τον χώρο στον οποίο απευθύνθηκε. Δεν έκανε γκελ στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της Αριστεράς.
Κάπως έτσι «έσβησε» και ο μύθος των «δελφίνων» που διεκδικούσαν κάτι περισσότερο από μια απλώς υποφερτή παρουσία σε έναν πολιτικό συνδυασμό. Αποδείχθηκε πως τελικά βρίσκονταν στη σκιά του Τσίπρα όσο ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε ακόμα κόμμα εξουσίας.
Ο Αλέξης Χαρίτσης εκπροσωπούσε υποτίθεται το νέο μοντέλο πολιτικού που στην Ελλάδα άρχισε να ευδοκιμεί, στα κόμματα εξουσίας, κυρίως από την εποχή του «τεχνοκράτη» Σημίτη. Μετριοπαθής, χαμηλών τόνων, αρκετά καλός γνώστης των οικονομικών, πολύ προσεκτικός στον δημόσιο λόγο του κι ακόμα πιο επιμελής στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του.
Ομως, στην πράξη αυτή η «σχολή» έχει αποδειχτεί πως δεν προσελκύει όποιον πολιτικό διαθέτει πραγματικά χαρακτηριστικά ηγέτη. Το συνήθως σοβαροφανές «τεχνοκρατικό κοστούμι» είναι καλό για όποιον θέλει να κάνει χαμηλές πτήσεις στην πολιτική σκηνή της χώρας και να περνά κάτω από τα ραντάρ του καθημερινού δελτίου ειδήσεων, αλλά δεν συγκινεί τα πλήθη.
Η Κοινοβουλευτική Ομάδα των «11» της ΝΕ.ΑΡ. αποφάσισε να ηγηθεί ο Αλέξης Χαρίτσης. Ηταν η πρώτη φορά που κλήθηκε να επιδείξει αρχηγικά χαρακτηριστικά στη Βουλή. Αποδείχτηκε εμπράκτως ότι δεν τα κατάφερε. Και δεν ευθύνεται βέβαια μόνο αυτός. Ηταν η «καλύτερη επιλογή από τις χειρότερες», επειδή ως χαμηλών τόνων έχει την ικανότητα να λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία ανάμεσα σε διαφορετικά και «κόντρα» πολιτικά προφίλ που βρέθηκαν στη Νέα Αριστερά;
Ισως. Αλλά με τον ίδιο τρόπο μπορεί να χαρακτηριστεί και η «χειρότερη από τις καλύτερες επιλογές», ακριβώς επειδή δεν τόλμησε τελικά να θέσει υποψηφιότητα στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, κάτι που έπραξαν για πρώτη φορά στην πολιτική καριέρα τους τόσο η Αχτσιόγλου όσο και ο Τσακαλώτος.
Οπως λέγαμε και τότε, έμοιαζε εξαρχής με πολιτικό παράδοξο ότι οι «11» δεν κατέληξαν σε ένα από τα πιο προβεβλημένα και «σκληραγωγημένα» πρόσωπα που διέθεταν στο «ρόστερ» τους. Αυτά που διεκδίκησαν στην εσωκομματική κάλπη έναν ηγετικό ρόλο, και τότε ήταν ακόμα «ζεστά» σε κάποιου είδους εκλογικού αγώνα, έστω κι εντός ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας πάρει το προσωπικό και πολιτικό ρίσκο να «ζυγιστούν» για ένα «βαρύ» διακύβευμα. Οχι, πάντως, ότι μια άλλη ηγεσία θα εγγυόταν καλύτερα αποτελέσματα.
Παρά την αποτυχία της Νέας Αριστεράς, τα πολιτικά κυβικά του Χαρίτση εξακολουθούν να μοιάζουν αρκετά για μια «safe» παρουσία σε κάποιο κόμμα, αλλά το χαρτί περί αρχηγικού ρόλου έχει καεί οριστικά. Και για τον ίδιο και για τους άλλους «10».
ΑΛΕΞΗΣ ΧΑΡΙΤΣΗΣ
Βουλευτής Μεσσηνίας
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1977 στην Καλαμάτα. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Μετσόβιο, με μεταπτυχιακό στο Μάντσεστερ. Στα φοιτητικά του χρόνια οργανώθηκε αρχικά στον Συνασπισμό και στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ. Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος βουλευτής το 2012, αλλά δεν εξελέγη, όπως και το 2015. Το 2013 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ συμμετείχε στους «53+». Επί κυβέρνησης Τσίπρα διορίστηκε γενικός γραμματέας Δημοσίων Επενδύσεων και στη συνέχεια υφυπουργός Οικονομίας, αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και υπουργός Εσωτερικών. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας και ορίστηκε εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Επανεξελέγη τον Ιούνιο του 2023, όμως στις 23 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς αποχώρησε από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Στις 4 Δεκεμβρίου, με την ανακοίνωση της συγκρότησης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Νέα Αριστερά από 11 βουλευτές που είχαν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ, ορίστηκε πρόεδρός της. Στις 10 Νοεμβρίου 2024 εξελέγη και πρόεδρος του κόμματος από το ιδρυτικό συνέδριο στο ΣΕΦ. Παραιτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2026, αναφέροντας ως αίτιο την ύπαρξη δύο διαφορετικών στρατηγικών για την πορεία της Νέας Αριστεράς. Χθες ανεξαρτητοποιήθηκε μαζί με ακόμα έξι βουλευτές.