Η φετινή δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας δεν είχε κανένα στοιχείο λαμπρότητας και θεσμικού ρίγους. Αντιστοιχούσε περισσότερο στο αποκαρδιωτικό επίπεδο μιας χώρας σε φθίνουσα πορεία, που συνιστά αμελητέο διεθνές μέγεθος, την ώρα που στο εσωτερικό της αντιμετωπίζει μια πολύπλευρη, οικονομική, κοινωνική, θεσμική και δημογραφική κρίση σε περιβάλλον χαμηλών προσδοκιών.
- Από τον Γιώργο Χατζηδημητρίου
Η δημοκρατική καθίζηση που έχει υποστεί το πολίτευμα εξαιτίας της συστηματικής καταστρατήγησης του Συντάγματος, των αδιαφανών κυβερνητικών πρακτικών και της απουσίας κάθε έννοιας λογοδοσίας του συστήματος Μητσοτάκη έχει εγκαταστήσει πάνω από τη χώρα μια αμετακίνητη ηθική σκιά η οποία διαβρώνει την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και ενισχύει μια πρωτοφανή κρίση αντιπροσώπευσης.
Υπό διαφορετικές συνθήκες, η 24η Ιουλίου θα αποτελούσε αφορμή εθνικής υπερηφάνειας και ανάτασης, καθώς χωρίς αμφιβολία συγκαταλέγεται στις φωτεινές στιγμές του λαού μας που βγήκε και πάλι στο ιστορικό ξέφωτο της Μεταπολίτευσης γεμάτος προσδοκίες και με τα ρούχα του να καπνίζουν από τα μαύρα χρόνια της ολέθριας δικτατορίας και του εθνικού ακρωτηριασμού. βΔιαδοχικές κυβερνήσεις με μακράν χειρότερη τη σημερινή, ξέχασαν σκοπίμως ότι η δημοκρατία δεν τιμάται με δεξιώσεις και ευτελή πανηγυράκια, όπου περιφέρουν την αναίδειά τους πολιτικές ανθυπομετριότητες και φιγούρες ενός κοσμικού πολτού που συνιστούν την πολιτική και πνευματική… ελίτ του τόπου.
Ισως γι’ αυτό η φετινή εκδήλωση σημαδεύτηκε από τόσο σημαντικές απουσίες προσωπικοτήτων που επέστρεψαν τις προσκλήσεις προτιμώντας να διασώσουν την αξιοπρέπειά τους αντί να περιφέρονται χαμογελώντας χωρίς λόγο σε ανούσιες και σοβαροφανείς συναθροίσεις. Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, πολιτικοί αρχηγοί και πολλοί άλλοι επέλεξαν να γυρίσουν την πλάτη, επιτείνοντας τη διάχυτη αμηχανία.
Οταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κώστας Τασούλας ανέβηκε στο βήμα για τον καθιερωμένο λόγο, αναλύθηκε σε ακόμα μία πλαδαρή και πληκτική αφήγηση από αυτές που στέλνουν και τους πιο σκληροτράχηλους ακροατές στις αγκάλες του Μορφέα. Για τον ένοικο της Ηρώδου του Αττικού όλα βαίνουν καλώς στην ενάρετη Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία.
Ο πρωθυπουργός της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης, με ακλόνητη πίστη και προσήλωση στους δημοκρατικούς θεσμούς, παρακολουθεί τους μισούς Ελληνες, οργανώνει την κλοπή του μόχθου των τίμιων αγροτοκτηνοτρόφων, μπαζώνει τα εγκλήματά του, απαγορεύει τις εκλογές στα δικαστήρια όπου εκκρεμεί η εκδίκαση σκανδάλων της υπόδικης κυβέρνησής του, αναδεικνύεται με το σπαθί του, ως ο πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, οι Τούρκοι σε λίγο θα πίνουν καφέ στο… Τουρκολίμανο, ώστε να αποκτήσει το πραγματικό του νόημα, τα Ελληνόπουλα μεταναστεύουν μαζικά, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους, η φτώχεια, η ανεργία, η απουσία προοπτικής έχουν γίνει μόνιμος βραχνάς, τα καρτέλ και οι κολλητοί με τις ευλογίες του Μαξίμου οργιάζουν και ο Κώστας Τασούλας, που κάπως πρέπει να ξεπληρώσει το γραμμάτιο για την αναπάντεχη αναρρίχησή του στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα, μας είπε ότι «ζούμε την καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ» κι ότι παρά τα χρονάκια της «δείχνει νεότερη, κι αν υπάρχει μια μελαγχολία υπάρχει η εμπειρία και η γνώση να πάμε καλύτερα»…
Να τη χαίρεστε αυτή τη -μητσοτακικού τύπου- δημοκρατία…
