Ο «μυστικός δείπνος» Μητσοτάκη – Ιερωνύμου

Ενα ξεχωριστό ιδιωτικό δείπνο παρέθεσε το βράδυ της Δευτέρας στο σπίτι του στον Λυκαβηττό ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μαζί με τη σύζυγό του Μαρέβα. Προσκεκλημένος; Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Το κλίμα, όπως φρόντισε να διαρρεύσει προσεκτικά και φειδωλά το πρωθυπουργικό περιβάλλον, ήταν «εξαιρετικό», επιβεβαιώνοντας τη συχνή επικοινωνία και τη βαθιά αμοιβαία τους εκτίμηση. Μόνο που τέτοια ατμοσφαιρικά τραπέζια σπάνια μένουν στην απλή αβροφροσύνη, πόσο μάλλον όταν αυτή έχει δηλωθεί με σαφήνεια αρκετές φορές και με διαφορετικές αφορμές. Είναι κοινό μυστικό πως η σχέση Μαξίμου και Αρχιεπισκοπής έχει εξελιχθεί σε μια εξαιρετικά αποδοτική πολιτική συμμαχία.

Ο μακαριότατος δείχνει να ξεχνά συχνά πυκνά τον αμιγώς πνευματικό του ρόλο, σπεύδοντας με τις παρεμβάσεις του και τις πράξεις του να προσφέρει πολύτιμες πολιτικές υπηρεσίες στην κυβέρνηση, εκθειάζοντας το πρωθυπουργικό έργο και λειτουργώντας ως ο πλέον πρόθυμος αρωγός για την εκτόνωση των πολιτικών πιέσεων προς την εξουσία. Αυτή η ιερή σύμπνοια, βέβαια, φαίνεται πως έχει και το ανάλογο… επίγειο αντίτιμο. Δεν πάει, άλλωστε, πολύς καιρός από τότε που ο Αρχιεπίσκοπος προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα για τις αυξήσεις στις αποδοχές των μητροπολιτών, μιλώντας για «διαστρέβλωση» και θεσμικές εκκρεμότητες.

Μόνο που η κυβερνητική αυτή γενναιοδωρία αφορούσε βολικά μόνο την ανώτατη Ιεραρχία, αφήνοντας τους απλούς, βιοπαλαιστές εφημέριους των ενοριών να μετρούν τις πληγές της ακρίβειας. Οταν οι αυξήσεις αφορούν αποκλειστικά τους αρχιερείς και όχι εκείνους που βρίσκονται καθημερινά δίπλα στον λαό, η εικόνα μιας «Εκκλησίας δύο ταχυτήτων» γίνεται πλέον αναπόφευκτη.

Ετσι, το σκηνικό δένει γλυκά: στον Λυκαβηττό τσουγκρίζουν τα ποτήρια, το Μαξίμου εξασφαλίζει την πολύτιμη αρχιερατική ευλογία απέναντι στις κοινωνικές αναταράξεις, και η ηγεσία της Εκκλησίας κρατά τα προνόμιά της αλώβητα. Ο Προκαθήμενος προσφέρει πολιτική κάλυψη, η κυβέρνηση ανταμείβει την Ιεραρχία και οι πιστοί μαζί με τον κατώτερο κλήρο μένουν να παρακολουθούν το «μενού». Ολα τα άλλα, περί θεσμικού ρόλου, διακριτών εξουσιών και πνευματικής διακονίας, είναι απλώς για να συνοδεύουν το επιδόρπιο.