Και -ξαφνικά- η Τουρκία παριστάνει το… περιστέρι της ειρήνης που κομίζει κλάδο ελαίας, διαμηνύει πως αποτελεί παράγοντα «σταθερότητας», αλλά συστήνεται και ως εγγυήτρια της «περιφερειακής ασφάλειας». Κι όλα αυτά στο καζάνι της Μέσης Ανατολής. Σε μια περιοχή που κοχλάζει εν μέσω του πολέμου στο Ιράν και η οποία, εάν κάτι σίγουρα δεν χρειαζόταν, ειδικά τη δεδομένη χρονική στιγμή, είναι η δημιουργία ενός μπλοκ στρατιωτικού χαρακτήρα με την παρουσία και της Αγκυρας και στο οποίο συμμετέχουν επίσης οι Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν.
Επιχειρώντας, ωστόσο, να ρίξει στάχτη στα μάτια των δυτικών της εταίρων, η Τουρκία έσπευσε τις τελευταίες ώρες να «εξηγήσει» πως η αμυντική (;) συμφωνία που υπέγραψε από κοινού με τις άλλες δύο πανίσχυρες ενεργειακά και στρατιωτικά χώρες του ισλαμικού κόσμου έγινε για… καλό σκοπό. «Η συμφωνία δεν αντιβαίνει στις υφιστάμενες διεθνείς συμμαχικές δεσμεύσεις της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων αυτών στους κόλπους του ΝΑΤΟ» δήλωσε η κυβερνητική υπηρεσία «καταπολέμησης της παραπληροφόρησης» στην πλατφόρμα X, υπογραμμίζοντας ότι (σ.σ.: η συμφωνία) «αποτελεί, αντιθέτως, έναν συμπληρωματικό μηχανισμό συνεργασίας που υποστηρίζει την περιφερειακή ασφάλεια».
Πρόσθεσε πως «η ανάπτυξη περιφερειακών συνεργασιών από την Τουρκία δεν αποτελεί μια εναλλακτική στην ιδιότητά της ως μέλος του ΝΑΤΟ», αλλά ούτε κι «ένα επιθετικό στρατιωτικό μπλοκ». Για τη Συμφωνία της Μέκκας τοποθετήθηκε, βέβαια, και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, με δηλώσεις του στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.
Συγκεκριμένα, η… αλεπού της τουρκικής διπλωματίας Χακάν Φιντάν ανέφερε πως η συμφωνία Τουρκίας – Σαουδικής Αραβίας – Πακιστάν από τεχνική άποψη είναι ίδια με τo άρθρο 5 του ΝΑΤΟ για την αμοιβαία άμυνα μεταξύ των κρατών-μελών του. Επιπλέον, όπως είπε ο Φιντάν, θα συσταθεί σύντομα και μια επιτροπή υπουργών, παρόμοια με αυτήν εντός του ΝΑΤΟ, όπως, όμως, και μια γενική γραμματεία με έδρα τη Σαουδική Αραβία, που θα λειτουργεί και ως το θεσμικό – συλλογικό κέντρο αποφάσεων του μπλοκ.
Οι διαβεβαιώσεις των Τούρκων πάντως περί «αμυντικής» συμφωνίας αλλά και τα λεγόμενά τους πως το νεοσυσταθέν στρατιωτικό μπλοκ «δεν στοχεύει καμιά τρίτη χώρα, ούτε καμία άλλη συμμαχία χωρών», αλλά, αντίθετα, αποσκοπεί μόνο στην «ενίσχυση της συνεργασίας στην αμυντική βιομηχανία, τη στρατιωτική εκπαίδευση, την ανταλλαγή τεχνολογιών και την περιφερειακή σταθερότητα», είναι αφηγήματα είτε για αφελείς είτε για όσους δεν γνωρίζουν την παγίως αναθεωρητική και προκλητική στάση της Αγκυρας. Και το συμπέρασμα είναι σαφέστατο.
Η Συμφωνία της Μέκκας δεν αποτελεί κανέναν συμπληρωματικό μηχανισμό ασφαλείας, αλλά τη γέννηση ενός επικίνδυνου, πυρηνικά και ενεργειακά, ισλαμικού στρατιωτικού μπλοκ υπό την κηδεμονία του Ερντογάν. Η Αγκυρα, με όπλο την υποκρισία, επιχειρεί να πατήσει σε δύο βάρκες, εκβιάζοντας τη Δύση και υπονομεύοντας εκ των έσω το ΝΑΤΟ, την ώρα που η Μέση Ανατολή φλέγεται. Οσο η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες εθελοτυφλούν μπροστά στα αναθεωρητικά καπρίτσια του σουλτάνου τόσο εκτρέφουν έναν ανεξέλεγκτο περιφερειακό δυνάστη, έτοιμο να ανάψει το φιτίλι της καθολικής ανάφλεξης για τα δικά του ηγεμονικά συμφέροντα.