«Επί 45 λεπτά δεχόμουν ύβρεις και απειλές». Η δημόσια εξιστόρηση της Αφροδίτης Λατινοπούλου για τα όσα υπέστη στο λιμάνι της Τήνου συνεχίζει να εγείρει σοβαρά ερωτήματα τόσο για τη στάση της ελληνικής Πολιτείας όσο και για τη… σιωπή από τους δήθεν ευαίσθητους στη χυδαία επίθεση που δέχτηκε. «Πήγα μαζί με τη μητέρα μου στην Τήνο για προσκύνημα.
Ηταν μια πολύ ιερή, ιδιωτική στιγμή. Δεν το ήξερε κανένας» ανέφερε η πρόεδρος της Φωνής Λογικής, περιγράφοντας πώς μια ομάδα περίπου είκοσι ατόμων την περικύκλωσε την ώρα της αναμονής για την επιβίβασή της στο πλοίο. «Μαζεύτηκαν και μου έκαναν επίθεση για να μου ζητήσουν τον λόγο γιατί τους λέω γύφτους. Δηλαδή, γιατί λέμε τους γύφτους, γύφτους. Και φυσικά ακολούθησαν φραστικές επιθέσεις, ύβρεις, απειλές, χειρονομίες» σημείωσε, με τη μητέρα της να παρακολουθεί τρομοκρατημένη έναν τραμπουκισμό που διήρκεσε σαράντα πέντε λεπτά και περιλάμβανε ακόμα και απειλητικές κινήσεις εναντίον της. Αυτό όμως που ξεκάθαρα προβάλλει ως το πλέον ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι η θρασύτητα των δραστών, αλλά η αδιαφορία των παρισταμένων ή έστω η διάθεσή τους να «μην μπλέξουν».
Στην αποβάθρα ενός από τα πλέον πολυσύχναστα λιμάνια της χώρας, δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες παρακολουθούσαν το περιστατικό ως απλοί θεατές. Κανείς δεν βρήκε το σθένος να παρέμβει, να υψώσει τη φωνή του ή, έστω, να ειδοποιήσει τις αρμόδιες Αρχές για να προστατεύσει μια γυναίκα που πολιορκείτο επί δεκάδες λεπτά από μια αγέλη ανθρώπων. Ακόμα και η -σύμφωνα με μαρτυρίες- συμπεριφορά κάποιων λιμενικών που (δεν) παρενέβησαν, λέγοντας απλώς «μην τσακώνεστε», σαν να είναι δάσκαλοι σε νηπιαγωγείο και όχι εντεταλμένα όργανα της Πολιτείας, είναι εξίσου σοβαρή.
Αυτό όμως που θα έπρεπε να εξοργίζει τον καθένα, διότι αποτελεί δείκτη της ποιότητας του πολιτικού συστήματος, είναι η διακομματική σιωπή που κάλυψε το επεισόδιο. Κανένα πολιτικό κόμμα δεν έκρινε σκόπιμο να εκδώσει έστω μια λιτή ανακοίνωση καταδίκης του προπηλακισμού. Η αντίθεση με όσα παρακολουθούμε να εξελίσσονται σε άλλες περιπτώσεις είναι εμφανής. Οταν στην αίθουσα της Βουλής τολμήσει κανείς να αρθρώσει την παραμικρή φράση που θεωρείται ότι θίγει το γυναικείο φύλο ή αποκλίνει από τα όρια της πολιτικής ορθότητας, τα αντανακλαστικά του συστήματος ενεργοποιούνται ακαριαία. Βουλευτές διαγράφονται εν ριπή οφθαλμού, τα μέσα ενημέρωσης κατακλύζονται από καταγγελίες και το πολιτικό προσωπικό επιδίδεται σε μαθήματα ηθικής.
Στην περίπτωση της Λατινοπούλου, η ευαισθησία αυτή εξαφανίστηκε διά μαγείας, φανερώνοντας το μέγεθος της υποκρισίας. Οταν το θύμα δεν εμπίπτει στις ιδεολογικές προτιμήσεις του κατεστημένου, η αλληλεγγύη αίρεται αυτόματα. Και αυτό θα έπρεπε να προβληματίζει, ειδικά για όσους κατά καιρούς αυτοπαρουσιάζονται ως «υπερασπιστές» του γυναικείου φύλου, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά τυχοδιώκτες.