Η υπογραφή της Κοινής Αμυντικής Συμφωνίας της Μέκκας ανάμεσα στην Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν συνδέεται άμεσα με τις ανακατατάξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με ανάλυση του Middle East Eye, η Άγκυρα οδηγήθηκε σε αυτή τη συμμαχία βλέποντας να εδραιώνεται δίπλα της ένα ισχυρό στρατιωτικό και πολιτικό μέτωπο, αυτό της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ.
Το τρίγωνο που προβληματίζει την Άγκυρα
Η σταδιακή όξυνση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ μετατράπηκε γρήγορα σε ευρύτερη στρατηγική διαμάχη. Στο φόντο αυτό, το Τελ Αβίβ εμβάθυνε συστηματικά τους αμυντικούς του δεσμούς με την Αθήνα και τη Λευκωσία. Η πραγματοποίηση της 10ης Τριμερούς Συνόδου Κορυφής τον περασμένο Δεκέμβριο και τα εντατικά κοινά στρατιωτικά προγράμματα των τριών χωρών διαμόρφωσαν ένα συμπαγές μπλοκ ασφαλείας. Από την τουρκική σκοπιά, η σύμπραξη αυτή δραστηριοποιείται σε περιοχές όπου τα τουρκικά συμφέροντα συγκρούονται ευθέως με τους σχεδιασμούς των τριών εταίρων.
Η τουρκική απάντηση μέσω Ριάντ και Ισλαμαμπάντ
Για την τουρκική ηγεσία, η παρουσία του άξονα Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ κατέστησε σαφές ότι τα περιθώρια ελιγμών στην περιοχή στενεύουν. Η Άγκυρα συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να προσπεράσει αυτή την πραγματικότητα μένοντας περιορισμένη αποκλειστικά στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ή των δυτικών συμμαχιών.
Η προσχώρηση στο σύμφωνο με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν αποτελεί την προσπάθεια της Τουρκίας να διαμορφώσει ένα ισχυρό αντίβαρο. Μέσα από αυτή τη διευρυμένη περιφερειακή δομή, η Άγκυρα επιδιώκει να αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος ισχύος, μειώνοντας την ευάλωτη θέση στην οποία θεωρεί ότι περιέρχεται απέναντι στο μέτωπο της Ανατολικής Μεσογείου.
