Έπειτα από σιωπή ημερών η Προεδρία της Δημοκρατίας προσπάθησε να ψελλίσει μερικές δήθεν φιλεργατικές δικαιολογίες για το προκλητικό επίδομα που μοίρασε κατακαλόκαιρο στους δικούς της υπαλλήλους. Είναι τελικά καθαρά ζήτημα γεωγραφίας και συγκυρίας σε αυτό το κράτος.
Αν παλεύεις στα απορριμματοφόρα των δήμων, σε ένα υποστελεχωμένο επαρχιακό νοσοκομείο ή σε μια σχολική αίθουσα, το Συμβούλιο της Επικρατείας σού κουνά αυστηρά το δάχτυλο. Εκεί η επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού απαγορεύεται διά ροπάλου, για να μην κινδυνεύσει η δημοσιονομική ισορροπία. Αν όμως τυχαίνει να περνάς τις πύλες της Ηρώδου Αττικού, τα κρατικά ταμεία διαπιστώνεται ξαφνικά ότι αντέχουν μια χαρά.
Ετσι, μέσα στην καρδιά του Αυγούστου δημοσιεύτηκε αθόρυβα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η κυβερνητική απόφαση για το επίδομα ειδικών καθηκόντων, εξασφαλίζοντας έως 300 ευρώ τον μήνα στους προνομιούχους υπαλλήλους με κάθε μορφή σχέση εργασίας στην Προεδρία της Δημοκρατίας όπως αποκάλυψε η «δημοκρατία». Και μάλιστα αναδρομικά από τον Ιούλιο. Πρόκειται για ένα ποσό για το οποίο ένας εργαζόμενος με τον κατώτατο μισθό χρειάστηκε να περιμένει επτά ολόκληρα χρόνια υπομονής.
Οι εξηγήσεις των αρμοδίων αγγίζουν τα όρια του σουρεαλισμού. Υποστήριξαν πως το μέτρο ίσχυε από το 1991 έως το 2013, πως αποκαταστάθηκε και σε άλλες υπηρεσίες, αλλά και ότι δόθηκε για να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της ενεργειακής κρίσης, ευνοώντας τάχα τους χαμηλόμισθους. Κι όμως, οι εξωφρενικοί λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος και οι τιμές στα ράφια φαίνεται πως ταλαιπωρούν αποκλειστικά τους ενοίκους της Προεδρίας.
Οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι μάλλον πανηγυρίζουν για το κόστος ζωής, όπως σχολίασε ο Βασίλης Γκιτάκος από την ΠΟΕ-ΟΤΑ, καταγγέλλοντας απροκάλυπτο διαχωρισμό εργαζομένων σε δύο ταχύτητες. Την ίδια ώρα που το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο αποφαίνεται ότι ο πετσοκομμένος μισθός δεν απειλεί την αξιοπρεπή διαβίωση, η ίδια η Προεδρία παραδέχεται έμπρακτα ότι τα χρήματα δεν φτάνουν ούτε για το πρώτο δεκαπενθήμερο.
