Οι «διαρροές» περί δήθεν «δυσαρέσκειας» του Μεγάρου Μαξίμου για την υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη για το περιεχόμενο σχολικών βιβλίων και την προπαγάνδιση της ομοφυλοφιλίας στα παιδιά του δημοτικού είναι θεατρινισμοί και προπαγάνδα χαμηλού επιπέδου.
Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ότι η υπουργός «ξεστράτισε» από την κυβερνητική γραμμή αποτελεί ένα βολικό αφήγημα για τη διαχείριση της πολιτικής ζημιάς. Η αλήθεια όμως είναι μία: στην υπόθεση της λεγόμενης woke ατζέντας δεν υπάρχει θέμα Ζαχαράκη, αλλά αποκλειστικά και μόνο θέμα Μητσοτάκη.
Η «δημοκρατία» μας δεν έχει πάψει ούτε μία ημέρα να τονίζει το αυτονόητο, ότι οι συγκεκριμένες επιλογές φέρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του ίδιου του πρωθυπουργού. Η προώθηση ιδεολογημάτων που παραπέμπουν σε απροσδιόριστα φύλα, η θεσμοθέτηση των «γάμων» ομοφυλοφίλων, η διαρκής πολεμική απέναντι στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, η οποία αντιμετωπίζεται σαν να μην έχει μέλλον, αλλά και το κλείσιμο των εκκλησιών με πρόσχημα την πανδημία δεν ήταν ατομικές πρωτοβουλίες υπουργού. Πρόκειται για προσωπικές πεποιθήσεις και κεντρικές πολιτικές επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το να επιχειρείται η μετακύλιση της ευθύνης στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, με αφορμή το διδακτικό υλικό, υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Το υπουργείο Παιδείας απλώς υπηρετεί και εφαρμόζει την ιδεολογική κατεύθυνση που δίνει το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου. Τα «αδειάσματα» μέσω κυβερνητικών εκπροσώπων και οι διαρροές περί «έλλειψης πολιτικής ευαισθησίας» συνιστούν μια φθηνή απόπειρα να προστατευτεί η εικόνα του πρωθυπουργού.
Οσο επικοινωνιακό «σπατουλάρισμα» κι αν πέσει, το πολιτικό αποτύπωμα παραμένει ξεκάθαρο. Ο μετασχηματισμός της παιδείας και της κοινωνίας σύμφωνα με τα πρότυπα της woke ατζέντας είναι το επίσημο κυβερνητικό πρόγραμμα. Οι υπουργοί εκτελούν εντολές και ο πρωθυπουργός φέρει την ακέραια ευθύνη για τα ιδεολογικά προτάγματα της κυβέρνησής του.
Κανείς δεν μπορεί να παραπλανηθεί από τεχνητές εντάσεις, όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται στο ανώτατο επίπεδο. Η προσπάθεια κατασκευής αποδιοπομπαίων τράγων αποδεικνύει απλώς την αμηχανία μιας κυβέρνησης που αρνείται να αναλάβει την πολιτική ευθύνη των δικών της επιλογών.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
