Στα πρόθυρα μιας πρωτοφανούς οικολογικής και οικονομικής καταστροφής βρίσκεται η Θεσσαλία, με τον κίνδυνο ερημοποίησης του θεσσαλικού κάμπου να προβάλλει πλέον εφιαλτικός και απόλυτα ρεαλιστικός για τις επόμενες δεκαετίες. Τα αποτελέσματα των μελετών από το Εργαστήριο Υδρολογίας και Ανάλυσης Υδατικών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας αποτυπώνουν μια ζοφερή πραγματικότητα, καθώς τα επεισόδια ξηρασίας αναμένεται σχεδόν να διπλασιαστούν κατά την περίοδο 2070-2100.
Το φαινόμενο θα παρουσιάζει αυξημένη δριμύτητα, μεγαλύτερη διάρκεια και θα πλήττει εκτεταμένο μέρος της περιοχής, ανεξαρτήτως του κοινωνικοοικονομικού σεναρίου κλιματικής αλλαγής που θα επικρατήσει, σηματοδοτώντας μια σαφή μετάβαση προς ακραίες συνθήκες. Το υδατικό δυναμικό της περιοχής υφίσταται επί δεκαετίες την ισχυρότερη ανθρωπογενή πίεση πανελλαδικά για την κάλυψη των αρδευτικών αναγκών, όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Νικήτας Μυλόπουλος.
Η δραματική εξάντληση του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα, σε συνδυασμό με τη σοβαρή μείωση των παροχών του Πηνειού ποταμού και των παραποτάμων του, διαταράσσει επικίνδυνα το υδατικό ισοζύγιο. Το πρόβλημα οξύνεται δραματικά κατά τους θερινούς μήνες (Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο), όταν η ζήτηση για άρδευση κορυφώνεται, την ίδια ώρα που τα διαθέσιμα αποθέματα ελαχιστοποιούνται, ενώ οι αλόγιστες ιδιωτικές γεωτρήσεις στο καρστικό σύστημα επιβαρύνουν ανεπανόρθωτα την κατάσταση.
Η απουσία σχεδιασμού και η διαχρονική αδράνεια των αρμοδίων απειλούν να μετατρέψουν την καρδιά της ελληνικής αγροτικής παραγωγής σε μια απέραντη έρημο. Η μετεωρολογική, αγροτική και υδρολογική ξηρασία οδηγεί ήδη σε συρρίκνωση των καλλιεργειών και μείωση των αποδόσεων, όπως συνέβη στο παρελθόν με την ιστορική ξηρασία του 1989-1990 που έπληξε πάνω από το 50% της έκτασης του Κάμπου.
Η επιστημονική ανάλυση καθιστά σαφές ότι η ξηρασία δεν αποτελεί ένα πρόσκαιρο καιρικό σύμπτωμα, αλλά ένα ύπουλο φαινόμενο με τεράστια χρονική διάρκεια. Η σταδιακή μετάβαση στην υδρολογική και ακολούθως στην κοινωνικοοικονομική ξηρασία αποτυπώνει την ανεπάρκεια των υδάτινων πόρων να καλύψουν τις βασικές ανάγκες. Αν η Πολιτεία συνεχίσει να εθελοτυφλεί, η οριστική κατάρρευση του παραγωγικού ιστού και ο αμετάκλητος μαρασμός της περιοχής θα αποτελέσουν τη νομοτελειακή, τραγική κατάληξη.
