Η διακοπή των πρωταθλημάτων συνήθως λειτουργεί ως ευκαιρία για τους προπονητές να «χτίσουν», να διορθώσουν και να βελτιώσουν. Για τον Αλέσιο Λίσι όμως η Νέα Μεσημβρία αυτές τις μέρες θυμίζει περισσότερο περίοδο… καραντίνας, παρά κανονική προπονητική διαδικασία. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τις κλασικές απουσίες των διεθνών, που έτσι κι αλλιώς είναι πολλές.
- Από τον Νίκο Πετρουλάκη
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η «κατάρα» των τραυματισμών έχει χτυπήσει αλύπητα, με αποτέλεσμα ο Ιταλός τεχνικός να βλέπει το ρόστερ του να έχει… εξαφανιστεί. Αυτή τη στιγμή ο Λίσι δουλεύει χωρίς 19 ποδοσφαιριστές. Ο αριθμός δεν είναι υπερβολή ή λάθος. Οι τραυματίες: Παβλένκα, Χατζηδιάκος, Γιαννούλης, Ελουστόντο, Αλι, Μεϊτέ, Ντεσπόντοφ, Λούσε, Σαρρής.
Οι διεθνείς: Μιχαηλίδης, Ζαφείρης, Ζίβκοβιτς, Ούγκρεσιτς, Μπάνζα, Γιάκιτς, Μύθου, Μοναστηρλής, Μπέρδος, Χατσίδης. Με άλλα λόγια, ο ΠΑΟΚ έχει μείνει με έναν… σκελετό ομάδας, σε μια διακοπή, που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι χρυσή ευκαιρία για δουλειά, βελτίωση και προετοιμασία εν όψει της συνέχειας. Ο Λίσι καλείται να διαχειριστεί ένα πρωτοφανές σκηνικό: να δουλέψει χωρίς βασικούς, χωρίς εναλλακτικές, χωρίς ρυθμό, χωρίς συνοχή. Να περιμένει επιστροφές, να ελπίζει ότι δεν θα υπάρξουν νέα προβλήματα και να προσπαθήσει να κρατήσει όσους έχουν μείνει σε αγωνιστική εγρήγορση.
Στο μεταξύ, ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής της Σερβίας απέναντι στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον σερβικό Τύπο. Παρότι η εμφάνιση των «πλάβι» χαρακτηρίστηκε συνολικά μέτρια, ο αρχηγός του ΠΑΟΚ ξεχώρισε, άνοιξε το σκορ και δημιούργησε τις πιο επικίνδυνες στιγμές της ομάδας του.
Το mozzartsport τον αξιολόγησε ως τον κορυφαίο της Σερβίας, σημειώνοντας μεταξύ άλλων: «Περίμενε τέσσερα χρόνια για το δεύτερο γκολ του με την Εθνική ομάδα… Κόντρα στην Ελλάδα αγωνίστηκε ως δεξιός εξτρέμ και από εκεί εκτέλεσε όμορφα για να στείλει την μπάλα στα δίχτυα μετά την ασίστ του Τάντιτς… Από δική του σέντρα ο Λούκιτς παραλίγο να σκοράρει… Συνολικά, ο Αντρίγια ήταν ο καλύτερος της ομάδας μας».
Η ανάλυση των Σέρβων στέκεται σε δύο βασικά σημεία: «Η επιστροφή του Ζίβκοβιτς στον φυσικό του ρόλο, αφού έπειτα από μεγάλο διάστημα που χρησιμοποιήθηκε ως μπακ, ο έπαιξε ξανά στη φυσική του θέση, ως δεξιός εξτρέμ. Εκεί έδειξε αμέσως την ποιότητά του: κίνηση χωρίς μπάλα, δημιουργία, σωστές επιλογές, απειλή στο ένας-εναντίον-ενός». Το γκολ, η δημιουργία φάσεων, η διάθεση και η επιρροή στο παιχνίδι της Σερβίας τον έκαναν να ξεχωρίσει σε μια βραδιά στην οποία οι περισσότεροι συμπαίκτες του υστέρησαν.
