Τελείωσε, λοιπόν, αισίως το θέρος, για το οποίο πολλοί προέβλεπαν πρόωρες εκλογές, αλλά ο πρωθυπουργός, πιστός σε όσα είχε πει αλλά και σεβόμενος το παράδειγμα του μέγιστου μπον βιβάν Ανδρέα, ούτε καν σκέφθηκε να παρεμποδίσει «τα μπάνια του λαού». Και τα δικά του, δηλαδή, τα οποία απολάμβανε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, στη γενέθλια πατρίδα, όποτε μπορούσε.
Και μην ακούσω κουβέντα περί Ανδρέα και καλοζωίας, διότι έχομεν ιδίαν πείραν από τα ταξίδια του στο εξωτερικό. Ευτυχείς, ευτυχέστατοι οι δημοσιογράφοι που τον ακολουθούσαν!
Για μια συνάντηση, λοιπόν, ολίγων ωρών, το ταξίδι μπορούσε να διαρκέσει και τρεις και τέσσερις ημέρες. Με τον πρωθυπουργό να χάνεται μετά τη συνέντευξη Τύπου και τους δημοσιογράφους να απολαμβάνουν το ταξίδι, γνωρίζοντας τις πόλεις τις οποίες επισκεπτόταν ο ηγέτης. «Ζωάρα», που λέει και η σημερινή νεολαία…
Οχι σαν τον Κώστα Μητσοτάκη που μας ξυπνούσε χαράματα και τρέχαμε στην Ελευσίνα, για να πάρουμε το «προεδρικό» και να είμαστε στις 7 στο Βελιγράδι, για να συναντήσει τον Μιλόσεβιτς, στις 10 στη Ρώμη για να τα πει με τον Αντρεότι (αξέχαστοι εσπρέσο στο αεροδρόμιο Τσιαμπίνο για να ανοίξουμε τα μάτια μας) και στις 2 και στη Βόνη για να μιλήσει με τον Κολ. Και με το πού βάζαμε ένα σάντουιτς στο στόμα, δρόμο για το Λονδίνο, όπου, σούρουπο, αντάμωνε στην Ντάουνινγκ Στριτ 10 με τη φίλη του τη Μάγκι Θάτσερ!
Δεν θυμάμαι να κοιμήθηκα σε ξενοδοχείο με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη. Ασε που μια φορά μας πήγε στο Πάλε, στη Βοσνία, για να συνομιλήσει με τους ηγέτες της διαλυόμενης Γιουγκοσλαβίας, και αντί για λίγες ώρες μείναμε… τρεις μέρες και κοιμόμασταν στα λεωφορεία!
Ενώ με τον Ανδρέα, ζωή και κότα! Ούτε άγχος ούτε τρεχάλες ούτε πίεση. Χαμηλές ταχύτητες, χαμηλοί τόνοι. Αλλη ζωή…
Μεταξύ μας, αγαπητοί, νομίζω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης το έχει πάρει από τον πατέρα του. Τον βλέπω αεικίνητο, προγραμματισμένο, έτοιμο να καλύψει τις αποστάσεις στον λιγότερο δυνατό χρόνο!
Δεν θα ήθελα να στενοχωρήσω τους σημερινούς πολιτικούς συντάκτες του κυβερνητικού ρεπορτάζ, αλλά μπορώ να τους φαντασθώ να επιστρέφουν από ταξίδια σύντομα και εξαντλητικά, να ξαπλώνουν εξουθενωμένοι στα καθίσματα του αεροσκάφους και τον Κυριάκο να τους λέει: «Και τώρα, μπορούμε να πούμε ό,τι θέλετε», ενώ θα κλείνουν τα μάτια τους από τη νύστα! Ετσι όπως γινόταν με τον ακούραστο και αεικίνητο πατέρα του.
Τα έζησα αυτά και τα θυμάμαι πάντα με καλή διάθεση. Και ήταν αξέχαστη, θετική και ωφέλιμη εμπειρία…
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
