Ποιος έστησε την Κίμπερλι στα… πέντε μέτρα

Με ρωτούσαν μερικοί φίλοι πώς μετά το πρώτο δηλητηριώδες δημοσίευμα της «Wall Street Journal» για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ διακινδύνευσα την πρόβλεψη ότι… αργά ή γρήγορα «μας τελειώνει», στην εκπομπή του εξαιρετικού Γιώργου Σαχίνη, του πιο επιδραστικού, ίσως, τηλεοπτικού δημοσιογράφου των ημερών μας.

Μαντικές ικανότητες ασφαλώς δεν έχω. Εχοντας περάσει όμως από τη διεύθυνση εφημερίδων, ήξερα ότι, όταν έχεις «δεμένο» ένα μεγάλο θέμα, το βγάζεις σε συνέχειες. Ρίχνεις την πρώτη…προειδοποιητική, με την ελπίδα να εισπράξεις διάψευση και αφήνεις τα καλύτερα για μετά. Ετσι ακριβώς έκαναν οι συνάδελφοι στην ιστορική αμερικανική εφημερίδα. Εβγαλαν το τροχιοδεικτικό με τις περίεργες δηλώσεις τύπου «αν θέλουμε σας ρίχνουμε» και μετά τις πρώτες (εντελώς χλιαρές είναι η αλήθεια) διαψεύσεις, πέρασαν στο κυρίως μενού.

Σαν έτοιμη από καιρό πήρε τη σκυτάλη η «Daily Mail», το γνωστό βρετανικό ταμπλόιντ, δημοσιεύοντας το «επεισόδιο του Νταβός», μετά επανήλθε η «WSJ» με νέες αποκαλύψεις, μεσολάβησε η αποπομπή, ξαναχτύπησε η «Daily Mail», βγάζοντας στη φόρα τη «χορηγία» για τη Μερσεντές και το πράγμα, όπως όλα δείχνουν, εξελίσσεται σε ένα γαϊτανάκι με ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις που πιθανόν αγγίζουν και τον… αυλόγυρο Μητσοτάκη.

Βέβαια, όπως εξήγησα και στην εκπομπή, αυτό παραπέμπει σε δημοσιογραφική πρακτική «συμβολαιακού τύπου» με περίεργες διασυνδέσεις και… επισυνδέσεις, αφού το προϊόν των διαδοχικών ρεπορτάζ βασίστηκε (και) σε αδιευκρίνιστης προέλευσης ηχογραφήσεις καθώς και διαρροές γραπτών μηνυμάτων από το προσωπικό τηλέφωνο της κυρίας Γκίλφοϊλ. Οπως και να έχει το πράγμα, ο δημοσιογράφος δεν απολογείται για τις πηγές του, γιατί η είδηση είναι είδηση. Τα κίνητρα όμως της «αποστολής εξόντωσης» είναι μια διαφορετική υπόθεση.

Ο στρατηγικός στόχος του συγκροτήματος Μέρντοχ που εκδίδει τη «WSJ», αλλά κατέχει και το τηλεοπτικό δίκτυο Fox είναι ασφαλώς ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ εν όψει και των πολύ κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών. Οι δύο πλευρές βρίσκονται σε κρίσιμη νομική αντιδικία με διακύβευμα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων και η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ αποδείχτηκε απλώς ο αδύναμος κρίκος. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Μέρντοχ της τα είχαν μαζεμένα, αφού αναγκάστηκαν να καταβάλουν 4 εκατ. δολάρια σε εξωδικαστικό συμβιβασμό προκειμένου να αποσύρει μία νεαρή βοηθός της τέως πρέσβεως κατηγορίες σεξουαλικής παρενόχλησης, όταν η τελευταία εργαζόταν στο κανάλι ιδιοκτησίας της ισχυρής επιχειρηματικής οικογένειας.

Η αλήθεια είναι όμως ότι για τη ραγδαία αποδόμηση της Κίμπερλι, που σήμερα πρωταγωνιστεί σε όλες τις σατιρικές εκπομπές της αμερικανικής τηλεόρασης, δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια. Το πράγμα μιλούσε από μόνο του. Με το που πάτησε το πόδι της στην Ελλάδα φάνηκε ότι επρόκειτο για αυτό που αποκαλεί ο λαός «σούργελο». Αφορμή για ενόχληση έδωσε από πολύ νωρίς, όταν χρησιμοποίησε το επίσημο σάιτ της αμερικανικής πρεσβείας προκειμένου να στείλει προσκλήσεις για το… welcome party σε γνωστό κέντρο διασκέδασης.

Το… buzuki diplomacy που συνεχίστηκε αρκετές μέρες, σε συνδυασμό με προκλητικές αμφιέσεις και πληθωρικές εμφανίσεις σε αγώνες μπάσκετ, παρέα με έναν ιδιόρρυθμο (επιεικώς) «στιλίστα» που… νιαούριζε στο ΤiκTοk, οδήγησαν σε απόγνωση τους επαγγελματίες καριέρας της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής, οι οποίοι άρχισαν να στέλνουν τα πρώτα «κωδικοποιημένα μηνύματα» δυσφορίας στην Ουάσινγκτον. Και κάπου εκεί ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση.

Η Γκίλφοϊλ ήταν εξαιρετικά άγαρμπη και στις επιχειρηματικές της προσεγγίσεις. Σε κάθε συνάντηση έσερνε από δίπλα έναν νεαρό Ελληνοαμερικανό λομπίστα με απαστράπτον χαμόγελο, ο οποίος πλασαριζόταν ως πολύτιμος μυστικοσύμβουλος και «σύνδεσμος» για τις επαφές με την ελληνική οικονομική ελίτ. Το αξιοπερίεργο ήταν πώς όλη αυτή η «ελίτ», κορυφαίοι εφοπλιστές, βιομήχανοι και κατασκευαστές, σέρνονταν ψοφοδεείς με τη σειρά τους στα πόδια μιας γυναίκας που εμφανώς αδυνατούσε να ανταποκριθεί στα επίσημα διπλωματικά της καθήκοντα.

Στο διπλωματικό πεδίο η κυρία Γκίλφοϊλ προσπάθησε να συνδέσει το όνομά της με το ήδη δρομολογημένο εγχείρημα του λεγόμενου Κάθετου Διαδρόμου για την κυκλοφορία προς τον ευρωπαϊκό Βορρά του (πανάκριβου) αμερικανικού LNG. Το project, παρά τις… απειλητικές παροτρύνσεις της Αμερικανίδας σε Βαλκάνιους πολιτικούς, φάνηκε εξαρχής εμπορικά προβληματικό, καθώς σκόνταφτε στην ανυπαρξία ουσιαστικής ζήτησης.

Είναι προφανές ότι σε περίπτωση τερματισμού της ρωσοουκρανικής κρίσης η μεταφορά αμερικανικού LNG προς τον ευρωπαϊκό Βορρά θα χάσει κάθε νόημα. Η ροή θα αντιστραφεί και οι αγωγοί θα μεταφέρουν όχι αμερικανικό αλλά… ρωσικό υγροποιημένο φυσικό αέριο. Επιπλέον η Venture Global, η αμερικανική εταιρία την οποία μετά μανίας η κυρία Γκίλφοϊλ προωθούσε ως αποκλειστικό εταίρο της κοινοπραξίας με το ελληνικό σχήμα ΑΚΤΩΡ-ΔΕΠΑ, θεωρείται ιδιαίτερα επιθετική και έχει ήδη ανοιχτούς λογαριασμούς και νομικές αντιδικίες με ευρωπαϊκούς ενεργειακούς κολοσσούς, όπως η Shell, που ήδη δραστηριοποιείται στην περιοχή.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις ενεργειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας που επιθυμεί να γίνει η ίδια κόμβος διακίνησης, τόσο πετρελαίου όσο και φυσικού αερίου από τη Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη, με τις ευλογίες ασφαλώς του Αμερικανού πρέσβη, Τομ Μπάρακ, μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί το εγχείρημα ήταν εξαρχής ναρκοθετημένο. Ολη αυτή η αλυσίδα αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων συνέβαλε ώστε ένα αόρατο χέρι να κατευθύνει τα νήματα για να βγει στον αέρα το «σκάνδαλο Γκίλφοϊλ». Το κομβικό ερώτημα είναι αν αυτό θα οδηγήσει αυτόματα σε πρόωρο θάνατο και τον Κάθετο Διάδρομο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους όσοι επένδυσαν επιχειρηματικά και πολιτικά σε αυτόν.

Στο περισσότερο… κουτσομπολίστικο ερώτημα ποιος «έστησε» την κυρία Γκίλφοϊλ η απάντηση είναι ότι «καρφώθηκε» από μέσα. Υπηρεσιακά στελέχη που δεν μπόρεσαν ποτέ να αποκτήσουν στοιχειώδη επαφή μαζί της, υπάλληλοι πιστοί στον προηγούμενο πρέσβη Τζορτζ Τσούνη, δυσαρεστημένες γραμματείς, απογοητευμένοι ημεδαποί «σύμβουλοι» που νόμιζαν ότι θα αποκτήσουν ρόλο, οδηγοί, σωματοφύλακες, ακόμη και καθαρίστριες. Αυτοί ήταν σε θέση να γνωρίζουν τις πικάντικες λεπτομέρειες των τεκταινόμενων μέσα στο Τζέφερσον Χάους και να τις μεταφέρουν σε κατάλληλους αποδέκτες μέσα στο «βαθύ αμερικανικό κράτος» που ελέγχεται σχεδόν εξολοκλήρου από το στρατόπεδο των Δημοκρατικών.

Οι καταγγελίες είναι πολλές και έχουν ήδη πυροδοτήσει ανεξάρτητη διαδικασία ελέγχου στο εσωτερικό του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για αντιδεοντολογική συμπεριφορά. Ταυτόχρονα «τρέχουν» διαδικασίες κοινοβουλευτικού ελέγχου που έχουν ζητήσει εκπρόσωποι της μειοψηφίας των Δημοκρατικών στις Επιτροπές Εξωτερικών Υποθέσεων και Εποπτείας (Οversight and Government Reform) του Κογκρέσου.

Οσο για τη διαδοχή της, ήταν εξαρχής προδιαγεγραμμένη. Καθήκοντα πρέσβη θα αναλάβει «επ’ αόριστον» ο σημερινός επιτετραμμένος Τζόσουα Χακ, που μέχρι σήμερα εμφανιζόταν σαν γλάστρα δίπλα στην Γκίλφοϊλ, αλλά είχε επίσης κάθε λόγο να είναι πικραμένος, γιατί ως διπλωμάτης καριέρας, πρώην αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών, δεν προτιμήθηκε. Η συμμετοχή του στην «παγίδευση» της υπερπληθωρικής προϊσταμένης του δεν έχει ακόμη αποτιμηθεί πλήρως…

Ανεξαρτήτως όλων αυτών, η υπόθεση δεν θεωρείται λήξασα, γιατί αν αλλάξουν οι ισορροπίες στο Κογκρέσο μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, είναι βέβαιο ότι θα οδηγηθούμε σε επίσημες κλήσεις, ακροάσεις και διερεύνηση του ποινικού αδικήματος δωροδοκίας-δωροληψίας. Και τότε η κυρία Κίμπερλι ίσως αναγκαστεί να ανοίξει το στόμα της γιατί, όπως λένε στην Ουάσινγκτον, «γνωρίζει καλά πού κρύβονται οι σκελετοί»…

Γι’ αυτό στους διαδρόμους του Μεγάρου Μαξίμου, μεγάλων κατασκευαστικών εταιριών, ακόμη και δημοσιογραφικών γραφείων που συναρτούν την επιβίωσή τους από τις εξελίξεις επικρατεί ατμόσφαιρα ελαφράς υστερίας. Από αυτές που θα έκαναν τον στιλίστα, τον αγαπημένο μας Fancy James, να χοροπηδήσει αλαφιασμένος. Μεταξύ μας, είναι και ο μόνος που θα λείψει από τον πολύχρωμο θίασο για τις πραγματικά γουστόζικες εμφανίσεις του…