Πουλόπουλος: Δεν απαιτείται ενημέρωση της Τουρκίας για το καλώδιο

Καμία ρηματική διακοίνωση ή άλλη ενημέρωση προς την Τουρκία εκ μέρους της Γαλλικής Κυβέρνησης ή της κοινοπραξίας GSI δεν δεσμεύει την Ελλάδα, καθώς δεν διαθέτουν καμία σχετική αρμοδιότητα ή εξουσιοδότηση. Σε εκτενή παρέμβασή του, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος καθιστά σαφές ότι εάν το Παρίσι έχει προβεί σε τέτοια ενέργεια για την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, πλήττει εμμέσως πλην σαφώς τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, θέτοντας σε κίνδυνο το μέλλον της επιχείρησης.

«Ελλάδα και Κύπρος έχουν αναφαίρετο δικαίωμα να προβούν στην πόντιση καλωδίου. Η πορεία πόντισης εξελίσσεται αποκλειστικώς μέσα στα όρια της Υφαλοκρηπίδας Ελλάδας και Κύπρου. Άρα είναι υπεραρκετή η ήδη εκδοθείσα NAVTEX», σημειώνει χαρακτηριστικά ο κ. Παυλόπουλος, ακυρώνοντας στην πράξη το νομικώς ανυπόστατο «τουρκολιβυκό μνημόνιο». Αναφερόμενος στη στάση της Κοινοπραξίας GSI, είναι κατηγορηματικός: «Oι εταιρείες μέλη της Κοινοπραξίας GSI ουδόλως είναι εξουσιοδοτημένες, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, να ζητούν για τις σχετικές εργασίες τους άδεια της Τουρκίας, ή ακόμη και να προβαίνουν έστω και σε ειδική ανακοίνωση με παραλήπτη την Τουρκία προς την ίδια κατεύθυνση. Η Κοινοπραξiα GSI ουδόλως νομιμοποιείται, και κατ’ ουδένα τρόπο, να προβαίνει σε ενέργειες που μπορούν να θίξουν, έστω και κατ’ ελάχιστο, τα κάθε είδους δικαιώματα και έννομα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου».

Ξεκαθαρίζει δε πως «καμία διακοίνωση προς την Τουρκία ή άλλη ενημέρωσή της εκ μέρους της Γαλλικής Κυβέρνησης δεν δεσμεύει την Ελλάδα, αφού αυτή ουδεμία αρμοδιότητα ή εξουσιοδότηση έχει ως προς τούτο εν προκειμένω. Επιπλέον, εάν έχει συμβεί κάτι τέτοιο είναι προφανές ότι η Γαλλική Κυβέρνηση πλήττει εμμέσως πλην σαφώς τα Κυριαρχικά Δικαιώματα της Ελλάδας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της όλης επιχείρησης πόντισης του καλωδίου».

Για την οριστική θωράκιση της εθνικής κυριαρχίας, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκρίνει δύο άμεσες ενέργειες, ζητώντας από την Ελλάδα «να επεκτείνει αμέσως στα 12 ν.μ. την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της ως προς όλα τα νησιά μας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου» και «να ενεργοποιήσει σε όλη τους την έκταση την κήρυξη και τον καθορισμό των ορίων της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο».

Στο μέτωπο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, ο κ. Παυλόπουλος εκτιμά ότι δεν αναμένονται ανατροπές. Ωστόσο, επισημαίνει πως «είναι εξαιρετικά πιθανό, και λόγω της νέας πλειοψηφίας που έχει προκύψει στην Γερουσία, να αποδυναμωθούν περαιτέρω οι φιλοδοξίες ή και φαντασιώσεις του Ταγίπ Ερντογάν ως προς την ενδεχόμενη βοήθεια των ΗΠΑ προς την Τουρκία σε πολεμικό υλικό, και οπωσδήποτε σε σχέση π.χ. με το ενδεχόμενο της προμήθειας στην Τουρκία μαχητικών αεροσκαφών F-35».

Αναλύοντας ευρύτερα το αποτέλεσμα των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών, υπογραμμίζει πως η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ οφείλεται «στην πλήρη ανακολουθία της πολιτικής του Αμερικανού Προέδρου σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του». Όπως εξηγεί, «αντί για το τέλος των πολέμων ο Τραμπ τους πολλαπλασίασε εμφανώς, με αποκορύφωμα τον πόλεμο με το Ιράν» και αντί για το οικονομικό θαύμα, η πολιτική του επιδείνωσε τη ζωή του μέσου Αμερικανού λόγω του πληθωρισμού, αυξάνοντας παράλληλα το δημόσιο χρέος πάνω από τα 40 τρισ. δολάρια, γεγονός που έχει «κλονίσει επικίνδυνα το διεθνές οικονομικό κύρος των ΗΠΑ καθώς και την επενδυτική παντοδυναμία του δολαρίου».

Ωστόσο, προειδοποιεί ότι ο κίνδυνος παραμένει, τονίζοντας: «Δεν είναι βέβαιο ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει διδαχθεί από την ήττα του αλλά, όλως αντιθέτως, παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο, ακριβώς λόγω της κυκλοθυμικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς του, να επιχειρήσει νέα μεγάλα πολεμικά χτυπήματα εναντίον του Ιράν».

Κλείνοντας, στρέφεται προς την Ευρώπη, καλώντας την να αφυπνιστεί απέναντι στην αμερικανική τάση που την αντιμετωπίζει ως «δορυφόρο» και «θεραπαινίδα της πλανητικής επικυριαρχίας των ΗΠΑ». «Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως τώρα, πρέπει επιτέλους να λάβει τα μέτρα της και να υπερασπισθεί το κύρος της», καταλήγει ο κ. Παυλόπουλος, ζητώντας επιτάχυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και θωράκιση της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, η οποία, όπως τονίζει, «τώρα είναι εν πολλοίς ατροφική».