«Κόκκινη κάρτα» από τη Δικαιοσύνη στα «κοράκια» των πλειστηριασμών: Ακυρώθηκε κατάσχεση οικογένειας καρκινοπαθούς

Ένα ακόμη ηχηρό «χαστούκι» στην ανεξέλεγκτη δράση των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων (servicers), έδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Με μια απόφαση-σταθμό, το δικαστήριο ακύρωσε την έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακινήτου και έβαλε «φρένο» στον πλειστηριασμό σπιτιού οικογένειας, κρίνοντας καταχρηστική την ενέργεια της εταιρείας να προχωρήσει σε αναγκαστική εκτέλεση, την ώρα που βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για τη ρύθμιση του χρέους.

Η οικογένεια είχε στεγαστικό δάνειο, με τη συνολική απαίτηση να ανέρχεται στα 410.791,31 ευρώ (πλέον τόκων υπερημερίας και δικαστικών εξόδων 8.800 ευρώ). Η καθυστέρηση στις δόσεις δεν ήταν επιλογή, αλλά αποτέλεσμα ενόςσοβαρού προβλήματος, καθώς το 2023 η σύζυγος του δανειολήπτη διαγνώστηκε με επιθετική μορφή καρκίνου του στομάχου, γεγονός που απορρόφησε τους οικογενειακούς πόρους για τις θεραπείες της.

Παρά το δράμα που βίωνε, ο οφειλέτης δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Από τον Απρίλιο του 2025 απευθύνθηκε στον servicer, εξηγώντας την κατάσταση και ενημερώνοντας ότι αναμένει είσπραξη αποζημίωσης από δικαστική διεκδίκηση για ακίνητο που είχε δεσμευθεί λόγω ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης από το 1987, το ποσό της οποίας υπερέβαινε τη συνολική οφειλή. Επί 17 ολόκληρους μήνες –από τον Απρίλιο του 2025 έως τον Σεπτέμβριο του 2026– οι δύο πλευρές αντάλλασσαν συνεχώς προτάσεις και μηνύματα, έχοντας μάλιστα συμφωνήσει στο ύψος της προκαταβολής, με μοναδική εκκρεμότητα την απαίτηση της εταιρείας για πρόσθετους εγγυητές.

Ενώ όμως η ρύθμιση φαινόταν να βρίσκεται στην τελική ευθεία, ο servicer έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο. Στις 20 Μαρτίου 2026 προχώρησε «πισώπλατα» στην κατάσχεση του ακινήτου, ορίζοντας πλειστηριασμό για τις 4 Νοεμβρίου 2026, συνεχίζοντας ωστόσο προσχηματικά τις συζητήσεις μέχρι και λίγες ημέρες πριν από την εκδίκαση της ανακοπής.

Το δικαστήριο, βασιζόμενο στο άρθρο 281 του Αστικού Κώδικα και την αρχή της καλής πίστης, έκρινε ότι η συμπεριφορά της εταιρείας δημιούργησε στον δανειολήπτη την εύλογη πεποίθηση πως η συμφωνία έκλεινε, καθιστώντας την κατάσχεση μέτρο ιδιαίτερης σκληρότητας και καταχρηστικότητας.