Ψηλά στα σύνορα, που έλεγε και το παλιό τραγούδι, υπάρχει ο μεθοριακός σταθμός από και προς την Αλβανία, που βρίσκεται στο Μαυρομάτι Σαγιάδας. Μπαίνοντας από Αλβανία στην πατρίδα μας, το πρώτο πράγμα που αντικρίζεις είναι ένα πολύ ψηλό κοντάρι με την ελληνική σημαία. Αισθάνεσαι ρίγος, αλλά παρατηρώντας λίγο παραπάνω, βλέπεις ότι το κοντάρι έχει ένα δάχτυλο σκουριά. Τα κτίρια στη μεριά που «βλέπουν» προς Αλβανία, έχουν να ασβεστωθούν από την εποχή του… Χότζα.
Το ίδιο και κάποιες μεταλλικές πινακίδες. Δεν ξέρω αν υπάρχει προγραμματισμός αποκαταστάσεώς τους, αλλά τέτοιες ενδείξεις δεν υπάρχουν. Επίσης, υπάρχει ένα μικρό κτίριο με τουαλέτες, οι φρεσκοβαμμένες πόρτες του οποίου, όμως, είναι κλειδωμένες. Φαίνεται ανοίγουν μόνο όταν περνάει κάποιος επίσημος και… πιέζεται. Σε κάποιον χώρο δίπλα, υπάρχουν τα κατασχεμένα αυτοκίνητα φύρδην μίγδην. Κάποια τακτοποίηση δεν θα έβλαπτε.
Φεύγοντας από το τελωνείο, υπάρχει μία -προφανώς- ιδιωτική επιχείρηση, που προσφέρει τα γνωστά στους ταξιδιώτες. Εάν επισκεφτείς τις τουαλέτες, θα ντραπείς που είσαι άνθρωπος. Ο χαρακτηρισμός τριτοκοσμικές είναι λίαν επιεικής. Τόσος κόσμος (τελωνειακοί, αστυνομικοί) κυκλοφορούν εκεί, ουδείς το πρόσεξε; Οι είσοδοι της χώρας είναι ο καθρέφτης τους. Ας τις προσέξουμε λίγο.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»