Οι δυτικές, δήθεν πολιτισμένες κοινωνίες

Η οικογένεια, λοιπόν, η συμβίωση του ζεύγους με αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς είναι το μεγάλο μυστικό

Ο Νίκος έχει την ίδια ηλικία με εμένα. Τελειώσαμε μαζί το Γυμνάσιο, μαζί βρεθήκαμε στα φοιτητικά χρόνια κι ακόμη κάνουμε παρέα. Εκείνος πέρασε πολλά στη ζωή του, αλλά, δυνατός χαρακτήρας, τα παρέκαμψε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ενα πράγμα, μου έχει πει, δεν ξεπέρασε και δεν θα ξεπεράσει ποτέ. Τον χωρισμό των γονιών του! Ακόμη θυμάται την οδυνηρή εμπειρία, την ώρα που ο πατέρας του έφυγε από το σπίτι! Σε στιγμές προσωπικές, με το κρασάκι στο τραπέζι και την κουβέντα να κυλάει, μου έχει πει ότι «δεν ξέρει ακόμη αν τους έχει συγχωρήσει»! Και δεν είναι τυχαίος. Επιστήμονας διακεκριμένος, με οικογένεια, με αναγνώριση, με επιτυχίες.

Αλλά του έχει αφήσει «σημάδι» εκείνος ο χωρισμός. Τον θυμάμαι κάθε φορά που ακούω να μου λένε φίλοι και γνωστοί ότι τα παιδιά τους χώρισαν, ότι μεγαλώνουν εκείνοι τα εγγόνια τους, ότι η οικογένεια σήμερα σχεδόν δεν υπάρχει, ότι οι παππούδες και οι γιαγιάδες περισώζουν ό,τι μπορούν. Κι εγώ ανατρέχω στο παρελθόν, στα δικά μας νεανικά χρόνια, τότε που οι σοφοί της εποχής είχαν ανακαλύψει ότι η οικογένεια, ο γάμος, η συμβίωση, τα παιδιά και η ανατροφή τους είναι έννοιες και θεωρίες και θεσμοί ξεπερασμένοι.

Και μεταφράστηκε εκείνη η αμφισβήτηση στα Παιδιά των Λουλουδιών, στα κοινόβια, στον ασπασμό άλλων θεωριών και δοξασιών, που οι νέοι, με προθυμία ακολουθήσαμε. Μέχρι που επήλθε ο κορεσμός και οι «προωθημένες» κοινωνίες άρχισαν να επιστρέφουν στις ρίζες.

Θυμάμαι, τέλη του ̓70, που αυτή η τάση επιστροφής είχε αρχίσει να διαφαίνεται στις σκανδιναβικές κοινωνίες (πηγαινοερχόμουν τότε στη Νορβηγία και τα έβλεπα), οι οποίες είχαν χορτάσει απελευθέρωση του σεξ και των ηθών, αλλά διαισθάνονταν ότι το πράγμα «δεν έβγαζε πουθενά».

Η οικογένεια, λοιπόν, η συμβίωση του ζεύγους με αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς είναι το μεγάλο μυστικό. Και πώς μου έρχονται όλα αυτά; Μα επειδή βλέπω ότι σήμερα τα ζευγάρια συμβιώνουν, παιδιά δεν κάνουν και, έπειτα από κάποιο διάστημα, χωρίζουν. Φυσικά, αυτά συμβαίνουν στις δικές μας, τις πολιτισμένες, δυτικές κοινωνίες. Οι οποίες, δυστυχώς, όλο και συρρικνώνονται. Και όλοι, νομίζω, αντιλαμβανόμαστε τι θα συμβεί στο τέλος. Οπως λέει καθαρά ο ποιητής: «Και οι Μήδοι, επιτέλους, θα διαβούνε»!

Σ’ αυτό το καράβι είμαστε όλοι -μα όλοι- στο ίδιο τσούρμο. Κι αν ο καθένας από το πλήρωμα σηκώνει μπαϊράκι, το καράβι θα ξοκείλει! Και το δικό μας το καράβι σπανίως βρίσκει μπουνάτσες! Ολο με τρικυμίες ταξιδεύει. Γι’ αυτό μην απαξιώνετε την οικογένεια, παιδιά. Μια μεγάλη παρέα, ένα τσούρμο είμαστε. Κι έτσι να μείνουμε. Ερχονται καιροί δύσκολοι πολύ…

Η ΑΚΙΣ