Η Υγεία δεν είναι στα σχέδια της κυβέρνησης
Εφιαλτική περιπέτεια στο αεροδρόμιο Μονάχου, αδιαφορία των Αρχών καιάψογη περίθαλψη στην κλινική
Πρωινή πτήση για Μόναχο. Φθάσαμε οκτώ το πρωί. Πήγα να ανέβω στο λεωφορείο που θα μας μετέφερε στην αίθουσα του αεροδρομίου. Σκόνταψα στο σιδερένιο σκαλί. Χτύπησα στην κνήμη. Το αίμα έτρεχε. Ηταν βαθύ το τραύμα. Προσφέρθηκαν δύο τρεις να βοηθήσουν. Κυρίως μια ηλικιωμένη κυρία. Γάζες και αντισηπτικά. Φθάσαμε στην πύλη του αεροδρομίου. Ελεγχος αυστηρός. Κάθισα στο δάπεδο, ενώ το αίμα κυλούσε συνεχώς. Οι δύο αστυνομικοί στον έλεγχο διαβατηρίων αγνοούσαν το γεγονός ότι το αίμα από την πληγή δεν σταματούσε. Στη σειρά μου. Προτεσταντική ηθική ή αδιαφορία. Επιτέλους περάσαμε. Κάποια στιγμή ειδοποιήθηκαν κι ήρθαν κάποιοι του αεροδρομίου και μας είπαν να περιμένουμε τον γιατρό και έφυγαν. Μας έδειξαν τον χώρο. Καρέκλες με σήμα ιατρικό. Τόσο ωραία. Μετά 20 λεπτά η πληγή συνέχισε να αιμορραγεί. Γιατρός πουθενά ή έστω κάποιος νοσοκόμος. Η γυναίκα μου, αλαφιασμένη, πήγε στο αστυνομικό τμήμα του αεροδρομίου. Εβαλε τις φωνές. Δεν έδιναν σημασία. Τους είπε ότι ήταν απαράδεκτοι. Ηταν εκτός εαυτού. Ή μάλλον εντός εαυτού για την απαράδεκτη αδιαφορία και περιφρόνηση. Εγκλωβίστηκε και δεν μπορούσε να επιστρέψει πίσω. Δεν είχε την τσάντα της με το κινητό να ειδοποιήσει. Μετά μισή ώρα εμφανίστηκαν οι αστυνομικοί των διαβατηρίων. Αλλαγμένοι τώρα στη συμπεριφορά. Προσπάθησαν να βοηθήσουν μ’ ένα κινητό φαρμακείο! Εκαναν χρέη νοσοκόμου. Πήραν τα στοιχεία μου. Να σημειώσουν τι άραγε;
Κατέφθασε έπειτα από αρκετή ώρα το αντίστοιχο ΕΚΑΒ. Εξυπηρετικότατο. Θέλησαν να με καθησυχάσουν. Το αίμα δεν σταματούσε. Η πληγή ήταν βαθιά. Δίπλα στη φλέβα. Επρεπε να τη ράψουν. Φθάσαμε στο νοσοκομείο Klinikum Freising. Κοντά στο αεροδρόμιο. Με έβαλαν στο χειρουργείο. Με τοπική αναισθησία. Πήραν όλα τα μέτρα. Με έραψε κι αυτή, χειρουργός. Μία από τις πολλές και συμπαθείς. Το πόδι μου είχε τουμπανιάσει. Εβλεπα την ανησυχία τους. Επειτα από λίγη ώρα είδα να έρχονται πάνω από το χειρουργημένο πόδι τέσσερις πέντε γιατρίνες. Και συζητούσαν. Ελεγαν για αιμάτωμα, λόγω των αντιπηκτικών φαρμάκων, που είχε δημιουργηθεί. Πριν από λίγο καιρό είχα κάνει στεφανιογράφημα. Δύσκολο. Εξέφρασαν τον προβληματισμό τους. Εκριναν ότι έπρεπε να χειρουργηθώ. Να βγάλουν το αιμάτωμα άμεσα. Πέρασα από διάφορα στάδια. Ο αναισθησιολόγος Ελληνας, από την Κω. Ξανά στο χειρουργείο. Η γιατρίνα κι αυτή χαμογελαστή. Οπως όλοι. Μου έδιναν ψυχολογική τόνωση. Με ενθάρρυναν. Τελείωσε κι αυτό. Οι οδηγίες είναι πολύ αυστηρές για το μετεγχειρητικό στάδιο. Η επίσκεψη στο Μόναχο ήταν εφιαλτική. Ολο σχεδόν το προσωπικό της κλινικής είχε επισκεφθεί τη χώρα μας. Κι είχαν έναν καλό λόγο. Δεν άντεχα να μην τα γράψω αυτά. Καθόμουν στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Κι αναρωτιόμουν ακόμα μία φορά την κατάσταση. Ασφαλώς η δική μας Αστυνομία θα συμπεριφερόταν διαφορετικά. Καλύτερα. Κι οι υπηρεσίες του αεροδρομίου; Σ’ ολόκληρο διεθνές αεροδρόμιο κι ούτε νοσοκόμο δεν είδαμε. Μόνο με τις φωνές της γυναίκας μου κινητοποιήθηκαν. Ελαφρώς. Πάντως ούτε γιατρό του αεροδρομίου δεν είδαμε. Οσο κι αν τον ψάξαμε. Αστυνομικούς είδαμε. Αδιάφορους. Σκληρούς. Παντού. Να ψάχνουν εξονυχιστικά τις ταυτότητες. Πότε τη φάτσα μας, πότε την ταυτότητα. Για εγκληματίες… Ευτυχώς, που το σύστημα υγείας λειτουργεί άψογα. Και όλο το προσωπικό. Γιατροί και νοσηλευτικό και βοηθητικό. Κάθε προσπάθεια επικοινωνίας με υπευθύνους του αεροδρομίου κατέστη ανέφικτη, λόγω αλλαγής με διάφορες δικαιολογίες. Η μπάλα στην εξέδρα.
Καμία συνεννόηση, κανένα ενδιαφέρον. Από κανέναν. Ηταν, όμως, η όλη θεραπεία, τεσσάρων ημερών, στην κλινική τόσο καλή και τόσο άψογη, που με αποζημίωσε σωματικά, ψυχολογικά, ηθικά γι’ αυτήν την ταλαιπωρία. Και ασφαλώς δωρεάν. Με την κάρτα υγείας από τον ΕΟΠΥΥ. Ειλικρινά, με τόσα που ακούω να λέγονται καθημερινά για την κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία, με τις πολλές ώρες αναμονής στους διαδρόμους των νοσοκομείων, μέχρι να τους τακτοποιήσουν σε δωμάτιο, ανησυχώ. Οπως η πλειονότητα των Ελλήνων που προσδοκά ένα ασφαλιστικό σύστημα υγείας στη διάθεση των μη προνομιούχων. Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού για καλύτερες συνθήκες. Το πρόβλημα υγείας, το σπουδαιότερο, που πρέπει να μας απασχολεί όσο τίποτε άλλο. Προφανώς δεν είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης. Είναι σαφές ότι σπρώχνουν τον κόσμο στο ιδιωτικό σύστημα υγείας. Αλλωστε, όλη αυτή η άνθηση κλινικών και κέντρων διαγνωστικών, πολυδύναμων σε κάθε γειτονιά, δείχνει την αποτυχία σε αυτό το τόσο καίριο θέμα. Με λίγα λόγια, αν δεν διαθέτεις κάποιο μέσο κυβερνητικό, κυρίως, τότε είσαι χαμένος από χέρι. Και τελειωμένος. Ο,τι πιο οδυνηρό για ασθενείς και συγγενείς. Το έχω ζήσει και το ζω με συγγενείς και φίλους στα νοσοκομεία και τη σκληρή κι αδυσώπητη πραγματικότητα. Πόνος και θλίψη κι οργή. Μεγάλη. Οσο δεν γίνεται. Οποιαδήποτε κυβέρνηση αποτυγχάνει σε αυτό το θέμα υγείας, το ακριβοθώρητο κι αναποτελεσματικό, όπως εξελίσσεται, οφείλει, κάνοντας την αυτοκριτική της, να δηλώσει αδυναμία εκπλήρωσης του βασικού στόχου που είναι ή θα έπρεπε να είναι η εξασφάλιση του υψηλότερου αγαθού, της υγείας των Ελλήνων, ιδίως των μη προνομιούχων.
Κι αν γράφω τώρα αυτά, δύο χρόνια μετά, είναι όλη αυτή η κακομεταχείριση, κυρίως στα θέματα υγειονομικής περίθαλψης, που υφιστάμεθα οι πολλοί, ιδίως οι γηραιότεροι, οι ασθενέστεροι. Αυτοί που δικαιούνται μιας καλύτερης ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αλλά πού συμπόνια. Χάθηκε κι αυτή, μαζί με το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια και την ηθική.
Ακούει κανείς; Μάλλον όχι. Κλείνουν τ’ αυτιά τους με βουλοκέρι. Τ’ ανοίγουν μόνο για να πουν το χιλιοειπωμένο παραμύθι για το επιτελικό κράτος, ήγουν τουτέστιν, δηλαδή, που θα έλεγε κι ο Γεώργιος Σουρής, για το πελατειακό κράτος που ανθεί και θησαυρίζει. Και μετά βουλοκέρι ξανά μέχρι να βγει ο ήλιος… Η διαφθορά δεν έχει τελειωμό. Με μια αντιπολίτευση που θυμίζει φαρσοκωμωδία. Διάλογος κωφών. Κι ύπνος βαθύς παντού. Ησυχία. Η Ελλάδα κοιμάται και αναπνέει ακόμη. Τα ΜΜΕ κάνουν τη δουλειά τους καλά. Επιτρέπουν μόνο ό,τι συμφέρει την κυβέρνηση. Και τους ίδιους. Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο. Τι ωραίο. Τι ιδανικό. Κι η Ελλάδα πού βρίσκεται, αλήθεια; Δεν είναι δικιά τους. Ανήκει σ’ όλους μας. Προνομιούχους και μη. Φτωχούς και πλούσιους.
