Η κυβέρνηση, το υπουργείο Οικονομικών, η Τράπεζα της Ελλάδος και οι αρχές έρευνας του οικονομικού εγκλήματος βρίσκονται κοντά σε έναν «κρυμμένο θησαυρό»: στους λογαριασμούς εκατοντάδων εκατομμυρίων και στις δεκάδες εταιρίες-βιτρίνες των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής, που καταρρέουν διαδοχικά.
Κοινό χαρακτηριστικό των οικογενειών Καντάφι, Μουμπάρακ και Ασαντ ήταν η αφαίμαξη του δημόσιου πλούτου των χωρών τους και οι, εμφανείς ή αφανείς, καταθέσεις και επενδύσεις τους στην Ευρώπη. Η Ελλάδα ήταν κορυφαία στη λίστα προτίμησης των τριών καθεστώτων, αλλά κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει πόσα κεφάλαια εισήχθησαν στη χώρα μας ή πόσες εταιρίες «στήθηκαν» στο έδαφός της ή πόσοι αχυράνθρωποι χρησιμοποιούσαν ως βάση τους την ελληνική πρωτεύουσα. Αν, πάντως, συνεκτιμηθεί το στοιχείο της συνειδητής (κι ενδεχομένως, εθνικά, χρήσιμης) πολιτικής επιλογής της Αθήνας για ανοχή απέναντι σε τέτοιες δραστηριότητες επί σειράν δεκαετιών, τότε ο «κρυμμένος θησαυρός» στην Ελλάδα ίσως να συγκρίνεται με την καθεστωτική διοχέτευση εκατομμυρίων στην Ελβετία.
Παρόμοιες περιπτώσεις, που στα διεθνή διπλωματικά χρονικά δεν ανακύπτουν καθόλου συχνά, αποτελούν ιστορική ευκαιρία απονομής δικαιοσύνης, αλλά και -πολύ κυνικά- είσπραξης εκατομμυρίων για λογαριασμό των δημόσιων ταμείων! Οταν το 1985 κατέρρευσε ο δικτάτορας των Φιλιππίνων Φ. Μάρκος, η νέα κυβέρνηση της χώρας του, οι ΗΠΑ, πολυεθνικές εταιρίες και πολλοί ιδιώτες έσπευσαν είτε να δημεύσουν εν ψυχρώ είτε να διεκδικήσουν δικαστικώς την περιουσία του σε όλο τον κόσμο. Ακόμα κι ένας ουρανοξύστης του Μάρκος στο Μανχάταν, που δεν είχε εντοπιστεί από τη CIA ή το FBI, ανακαλύφθηκε από ιδιωτική εταιρία. Το 1991 το Κουβέιτ αναζήτησε, επιτυχώς, κεφάλαια και εταιρίες του εκδιωχθέντος εισβολέα Σαντάμ Χουσεΐν στην Ευρώπη. Το 2000 η κατάρρευση του Σλ. Μιλόσεβιτς έριξε (περιορισμένο) φως στο σερβικό τούνελ της εξαγωγής χρημάτων σε διάφορα μέρη της ΝΑ Μεσογείου. Και προ μηνών το απερχόμενο στρατιωτικό καθεστώς του Καΐρου ξεκίνησε κάποια στοιχειώδη έρευνα για τις οικονομικές δραστηριότητες των υιών Μουμπάρακ.
Η Αθήνα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά τις σχέσεις της με το (μυστηριώδες) νέο καθεστώς της Λιβύης, με την (ισλαμική ή ισλαμίζουσα) καινούργια ηγεσία της Αιγύπτου και με την (πιθανώς πολυπρόσωπη) προσεχή εξουσία της Συρίας. Οποιο κι αν είναι πάντως το επίπεδο των μελλοντικών σχέσεων με τους Μεσόγειους γείτονες (κι όποια αν είναι η στάση τους έναντι της ΑΟΖ, της Κύπρου και του -σύμμαχου πλέον- Ισραήλ), επείγει η έρευνα και η δήμευση των κεφαλαίων των καθεστώτων Καντάφι, Μουμπάρακ και Ασαντ. Γιατί, πρώτον, όταν αναζητείται ακόμα και το τελευταίο ευρώ για μισθούς και συντάξεις, δεν είναι δυνατόν να αγνοείται ο «κρυμμένος θησαυρός» που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής. Και γιατί, δεύτερον, σε τέτοιες υποθέσεις ισχύει (ακόμα και υπεράνω διεθνούς δικαίου) ο κανόνας First Come – First Served, δηλαδή όποιος εμφανίζεται πρώτος εξυπηρετείται (εισπράττει) πρώτος! Η χώρα μας έχει κάθε συμφέρον να σπεύσει, προτού κινηθούν οι διάδοχοι των τριών καθεστώτων.
