Η «Ημέρα της Μαρμότας» («The Groundhog Day») είναι μια αμερικανική κωμωδία του 1993. Ο πρωταγωνιστής, Bill Murray, ένας φιλόδοξος μετεωρολόγος που ψάχνει να μεταγραφεί σε κανάλι πανεθνικής εμβέλειας, στέλνεται σε ένα χωριό στη μέση του πουθενά, το Punxsutawney, στην πολιτεία της Πενσιλβανίας, για να καλύψει ένα έθιμο που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο από το 1841. Κάθε 2 Φεβρουαρίου η μαρμότα, ένα συμπαθές τρωκτικό, βγαίνει από το κλουβί της. Αν έχει συννεφιά, τότε η άνοιξη δεν θα αργήσει να έρθει. Αν όμως, σύμφωνα πάντα με το έθιμο, η ημέρα είναι ηλιόλουστη, τότε η άνοιξη θα καθυστερήσει για έξι εβδομάδες.
Στην ταινία ο Bill Murray βιώνει την επανάληψη του ίδιου 24ωρου ξανά και ξανά. Το ξυπνητήρι χτυπάει ακριβώς στις επτά και το ίδιο ακριβώς τραγούδι ακούγεται από το ραδιόφωνο. Πηγαίνει στην πλατεία του χωριού με τη μαρμότα να αποκαλύπτεται στο κοινό που αδημονεί και η ζωή συνεχίζεται σε μια αέναη κυκλική τροχιά απόλυτα προβλέψιμης επαναληπτικότητας. Στην αρχή ο πρωταγωνιστής μας βρίσκεται σε μια διαρκή άρνηση. Δεν θέλει να βγει από το δωμάτιο, νιώθει εγκλωβισμένος υπό το βάρος των εξελίξεων. Σταδιακά όμως αντιλαμβάνεται ότι υφίστανται και θετικά σε αυτή την περίεργη κατάσταση που έχει βρεθεί. Μαθαίνει να απολαμβάνει την κάθε στιγμή. Αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο τον άπλετο χρόνο υπέρ του. Διαβάζει όλα αυτά τα βιβλία που οι απαιτήσεις της καθημερινότητας δεν του επέτρεπαν λόγω του περιορισμένου χρόνου, μαθαίνει να παίζει πιάνο, γίνεται ειδικός στη γλυπτική πάγου, κάνει καλές πράξεις βοηθώντας την τοπική κοινότητα και γενικότερα χρησιμοποιεί την επανάληψη του 24ώρου για να γίνει σοφότερος και καλύτερος, τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους άλλους.
Η ταινία τελειώνει με τον πρωταγωνιστή να κερδίζει το κορίτσι -από την εποχή του Τρωικού Πολέμου πάντα υπάρχει ένα κορίτσι-, περνώντας στην επόμενη ημέρα από αυτή της Μαρμότας. Μια ατυχία που αντιμετωπίστηκε με ορθολογικό τρόπο από τον πρωταγωνιστή τελικώς λειτούργησε υπέρ αυτού. Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας; Οσο δύσκολη κι αν είναι η κατάσταση στην οποία έχεις παγιδευτεί, κράτα την ψυχραιμία σου, διάβασε ορθά τις καταστάσεις που επαναλαμβάνονται διαρκώς, μάθε από τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος και προσπάθησε να αλλάξεις την προδικασμένη πορεία των γεγονότων υπέρ σου. Εν ολίγοις, προσπάθησε να κρατήσεις το πρόσωπό σου έξω από το νερό και στο τέλος θα καταφέρεις να βγεις στην ακτή.
To σημερινό άρθρο δεν είναι μια ταινιοκριτική. Στόχος μου είναι μια αντιπαραβολή μεταξύ της πραγματικότητας και της κινηματογραφικής μυθοπλασίας. Γιατί, ενώ ο πρωταγωνιστής της ταινίας διδάσκεται εξαιτίας της αέναης επανάληψης των στιγμών του 24ώρου, στα καθ’ ημάς η τρόικα δεν εννοεί να καταλάβει ότι η εμμονή στην ίδια λανθασμένη συνταγή αλλά και στην εντελώς προβλέψιμη στάση απέναντι στην εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση -αλήθεια, πόσες φορές μέχρι σήμερα η τρόικα έχει απειλήσει ότι θα αποχωρήσει από τις συνομιλίες- οδηγούν την Ελλάδα και τους πολίτες της σε μια πρωτοφανή κρίση. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια ζούμε τη δική μας Ημέρα της Μαρμότας. Τα αποτελέσματα της παρατεταμένης επανάληψης των μεθόδων για έξοδο από την κρίση είναι πλέον ορατά στον αποδομημένο κοινωνικό ιστό, αλλά και στην άνοδο των πολιτικών άκρων, που τρέφονται από την κοινωνική εξαθλίωση και γιγαντώνονται υπό συνθήκες τελμάτωσης. Προφανώς δεν γίναμε σοφότεροι ή αδυνατούμε να αναδείξουμε τη σοφία μας απέναντι στη λάθος συνταγή που μας επιβάλλεται ως μοναδική θεραπεία. Κι αυτό το έλλειμμα ή η αδυναμία έχει οδηγήσει τους Ελληνες σε μια σισύφεια τιμωρία, με αριθμούς που κόβονται ανά εξάμηνο και ανθρώπους που δυστυχούν καθημερινώς.
