Η προπαίτεια του Τσίπρα που μετά βεβαιότητος θα τον οδηγήσει στο μεγάλο λάθος
Kαι αν είχα μια ελάχιστη αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας σχεδιάζει να παίξει γερά το χαρτί των εκλογών, στην περίπτωση που τα πράγματα ζορίσουν, αυτή μου διαλύθηκε αυτομάτως παρατηρώντας την τακτική του στη δεύτερη κατά σειρά μονομαχία του με τον πρόεδρο της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή. Ο άνθρωπος ετοιμάζεται.
Με λυμένο αυτή τη φορά το πρόβλημα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ο πρωθυπουργός είχε όλη την άνεση να αναπτύξει μέσω της πρότασης για την εξεταστική την εκλογική στρατηγική του. Και από όσα είπε είναι ολοφάνερο τι πάει να κάνει. Σε επίπεδο πολιτικής τακτικής στόχευσή του είναι ο διεμβολισμός της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ με στόχο -μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, θα δείξει- τη συρρίκνωση της Κεντροδεξιάς και την εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ.
Ο πρωθυπουργός προκάλεσε αμηχανία στη νεοδημοκρατική πτέρυγα τη στιγμή που, αξιοποιώντας μία φράση του Σαμαρά («η κρίση έφερε το Μνημόνιο και όχι το Μνημόνιο την κρίση»), υποστήριξε -ψευδώς- ότι η ηγεσία της Ν.Δ. τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια του Κώστα Καραμανλή. Στον μέσο τηλεθεατή που παρακολουθούσε εκείνη την στιγμή αυτό που έμεινε ήταν ότι η σημερινή Ν.Δ. δεν υποστηρίζει με θέρμη τη φυσική ηγεσία της παράταξης. Εξίσου αμηχανία προκάλεσε ο Τσίπρας στο ΠΑΣΟΚ και στον Ευάγγελο Βενιζέλο, υποστηρίζοντας -πρώτη φορά τόσο καθαρά, εξ ου και ο οπορτουνισμός- ότι πρώτη φορά 37 χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση «ανετράπη» εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, ο Γιώργος Παπανδρέου! Ως συνωμότες της ανωμαλίας, μάλιστα, ο Τσίπρας εμφάνισε τους Βενιζέλο – Σαμαρά. Ηταν προφανές γιατί έγινε το διπλό άνοιγμα Τσίπρα σε καραμανλικούς και παπανδρεϊκούς ψηφοφόρους. Επιδιώκει αμφίπλευρη διεύρυνση της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, σε περίπτωση εκλογών.
Αυτό που άφησε όμως πικρή γεύση από τη συνολική τοποθέτηση του πρωθυπουργού σε αυτές τις δύο μονομαχίες είναι ότι, αν και έχει εξελιχθεί σε πολύ καλό κοινοβουλευτικό, έχει μια προπαίτεια που μετά βεβαιότητος θα τον οδηγήσει στο μεγάλο λάθος. Δεν στέκομαι στην προφανή ανακρίβεια περί ανατροπής του Παπανδρέου (άλλος ανετράπη, Αλέξη), ο οποίος έως την τελευταία στιγμή αρνιόταν να παραιτηθεί για να προκληθεί ναυάγιο. Αναφέρομαι σε δύο άλλα στοιχεία:
Στην ευκολία με την οποία ένας ηγέτης μοιράζει παράσημα στους τελειωμένους της Ιστορίας, φοβίζει ο οπορτουνισμός του. Στην προπαίτεια να πατήσει δύο αντιπάλους του που βρίσκονται στο καναβάτσο ανοίγοντας θέματα ΤΧΣ (Σαμαράς) και ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών (Βενιζέλος). Ποτέ κανείς δεν ωφελήθηκε από τη χωρίς όρια ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής. Δεν ρωτά και το νέο του πουλέν Γιώργο Παπανδρέου τι έπαθε, όταν προσπάθησε να εξοντώσει με προανακριτικές τον Κώστα Καραμανλή; Η ζωή έχει πολλές στροφές.
Μανώλης Κοττάκης
