To κλειστό παιχνίδι είναι η μήτρα της αποτυχίας για την αναγέννηση της Κεντροδεξιάς
Ο διάλογος για τα εσωτερικά της κεντροδεξιάς παράταξης αρχίζει με ανορθόδοξο τρόπο, μην πω παλαιομοδίτικο. Αφού επισημάνω ότι η έντονη κινητικότητα που επιδεικνύει η (συνήθως) καλά πληροφορημένη για τις αποφάσεις των Γερμανών Ντόρα Μπακογιάννη σηματοδοτεί τη βεβαιότητα της επίτευξης συμφωνίας (κάτι είναι και αυτό), δεν μπορώ να μη σημειώσω το πολιτικό παράδοξο: Ενώ ζητούνται η διεξαγωγή συνεδρίου και η συμμετοχή της βάσης στην επίλυση του εσωκομματικού προβλήματος, εντούτοις μέχρι στιγμής το μόνο που παρατηρείται είναι «κινήσεις κορυφής»: Πού έκαναν κοινή εμφάνιση οι δελφίνοι, σε ποιο ξενοδοχείο έγινε ίντριγκα, τι αντιηγετικό κείμενο διακινείται κ.λπ. Κλασικά εικονογραφημένα, αγαπητοί, βαρετά.
Δεν γίνεται στην εποχή του διαδικτύου και των social media ο διάλογος για την αλλαγή ηγεσίας σε ένα τόσο μεγάλο κόμμα να τίθεται σε τέτοια βάση.Είναι παιδικό να συμφωνείται ότι υποψήφιος αρχηγός μπορεί να είναι κάθε δελφίνος και δελφινάκι, αλλά στο τέλος «όλοι δεσμευόμαστε να στηρίξουμε αυτόν που θα μπει στον δεύτερο γύρο, υπό την προϋπόθεση ότι θα αξιοποιηθούμε στη νέα ηγετική ομάδα». Η διαφωνία μου είναι κάθετη, δομική, απόλυτη. Προσπερνά μία κρίσιμη παράμετρο: Τη βάση της παράταξης. Αυτή διαμορφώνει τις επετηρίδες. Η επανάσταση του 2009 έγινε γιατί οι νεοδημοκράτες βαρέθηκαν να λαμβάνονται αποφάσεις ερήμην τους.
Αντί λοιπόν να ξεκινήσουμε ανάποδα με ένα συνέδριο αρχών και θέσεων, στο οποίο να επαναπροσδιοριστούν μέσω δημοψηφισμάτων η νέα φυσιογνωμία της παράταξης, η θέση της για δεκάδες μικρά και μεγάλα ζητήματα που ανακύπτουν σε μια Ελλάδα η οποία αλλάζει κάθε μέρα, καθόμαστε και συζητάμε πώς θα συμπηχθεί ένα «μέτωπο κατά Σαμαρά» και πώς θα διανεμηθούν κομματικά γαλόνια. Λάθος!
Τα κλειστά δωμάτια δεν είναι το καινούργιο. Το καινούργιο είναι η προκήρυξη ενός συνεδρίου μέλλοντος: Πώς τοποθετείται η Κεντροδεξιά απέναντι στην αλλαγή των κοινωνικών συσχετισμών; Πού τοποθετείται στον νέο χάρτη; Είναι αστικό κόμμα, λαϊκό, φιλελεύθερο, ακροδεξιό, τι; Πώς τοποθετείται στο ζήτημα των ολιγαρχών; Των συμμαχιών της χώρας; Τι λέει για τη νέα κοινωνική ατζέντα; Το σύμφωνο συμβίωσης; Τις ιθαγένειες; Την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών; Το τζαμί; Τι λέει για τα Βαλκάνια; Για κάθε θέμα πρέπει να αφιερωθεί μία συνεδρία, στην οποία να μετάσχει και το τελευταίο μέλος. Για κάθε θέμα πρέπει να στηθεί και μία κάλπη, στην οποία και το τελευταίο μέλος να ψηφίσει νέες θέσεις. Πρώτα θα καταλήξουμε στις ιδέες και μετά στα πρόσωπα. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Το κλειστό παιχνίδι είναι η μήτρα της αποτυχίας.
Mανώλης Κοττάκης
