Η συμπλήρωση 100 ημερών με «πρώτη φορά Αριστερά» επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων για τον χαρακτήρα της κυβερνητικής λειτουργίας και τη διακινδύνευση προβλέψεων για τις εξελίξεις των επόμενων μηνών.
Το (μάλλον μοναδικό) θετικό στοιχείο αφορά το ύφος και το ήθος της εξουσίας που διατηρήθηκε σε κόσμια επίπεδα, χωρίς ρεβανσισμούς έναντι πολιτικών αντιπάλων ή κρατικών λειτουργών που επιτελούν το καθήκον τους χωρίς κομματικές προτιμήσεις.
Αντίθετα, η ουσία των κινήσεων του Μαξίμου και η λεγόμενη επικοινωνιακή πολιτική αποτελούν μνημείο διαζυγίου από την αλήθεια. Αν δίναμε βάση σε δηλώσεις και διαρροές του Μαξίμου, ο οδικός χάρτης της συμφωνίας με τους δανειστές έχει κλείσει από τις 4 Φεβρουαρίου (συνάντηση Τσίπρα – Γιούνκερ), το Μνημόνιο είναι νεκρό από τις 20 Φεβρουαρίου (δήλωση Eurogroup), η πολιτική της Γερμανίας έχει ηττηθεί πολλαπλώς από τις 23 Μαρτίου (συνομιλίες Τσίπρα – Μέρκελ) και η Ρωσία έχει στηρίξει την ελληνική οικονομία με 6 δισ. ευρώ από τις 8 Απριλίου (επίσκεψη στο Κρεμλίνο), ενώ η ΕΚΤ και οι διεθνείς χρηματαγορές χορεύουν στον ρυθμό που παίζουν τα νταούλια του ΣΥΡΙΖΑ.
Ολα αυτά μαζί με την υποτιθέμενη (με ολίγη από νεοελληνική συνωμοσιολογία) «μυστική στήριξη» του Λευκού Οίκου προς το Μαξίμου. Το ψεύδος αποκαλύφθηκε εν μια νυκτί, μετά την αδιανόητη ιεράρχηση του τρομοκράτη Ξηρού πάνω από τις σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ και ίσως οι διμερείς επαφές ξανασκοντάψουν ανάλογα με την ελληνική πολιτική στις κυρώσεις κατά της Μόσχας. Τουλάχιστον το υπουργείο Εξωτερικών φροντίζει να μας οχυρώνει πίσω από όσους εταίρους στην Ε.Ε. δίνουν προτεραιότητα στην οικονομική συνεργασία με τη Ρωσία αντί της διάλυσης των γεφυρών επαφών μαζί της.
Αν τα κρούσματα υπερβολής ήταν λίγα ή αποσπασματικά, θα εντάσσονταν σε μια συνήθη προσπάθεια παραπληροφόρησης. Από τη στιγμή όμως που βρισκόμαστε ενώπιον καθημερινών και αλυσιδωτών διαψεύσεων του Μαξίμου, το εύλογο συμπέρασμα είναι ότι ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του αξιολογούν λανθασμένα την πραγματικότητα.
Η κυβέρνηση βλέπει τα τρένα να περνούν χωρίς να αξιοποιεί ούτε μία από τις ευκαιρίες που (για δικούς τους λόγους και συμφέροντα) προσφέρουν οι ξένες κυβερνήσεις. Αντί ο πρωθυπουργός να αξιοποιεί τους διεθνείς συσχετισμούς, μένει στις δηλώσεις προς εσωτερική κατανάλωση και στους ευσεβείς πόθους, χωρίς διπλωματικό και οικονομικό αντίκρισμα.
Η συνέχιση της ίδιας τακτικής θα προκαλέσει πρόσθετα προβλήματα αντί να λύσει τα υφιστάμενα: Η Ουάσινγκτον δεν θα αναμένει επί μακρόν να διαλευκάνει τις πραγματικές προθέσεις Τσίπρα, ώστε να εδραιωθεί χρήσιμη διμερής συνεργασία για την ασφάλεια της Μεσογείου και (όπως έδειξαν τα γεγονότα στην ΠΓΔΜ) και των Βαλκανίων. Ούτε η Μόσχα και η Gazprom θα έχουν για πολύ στην ατζέντα τους την Ελλάδα, αν η κυβέρνηση δεν τους απαντήσει εγκαίρως τι μπορεί να προ-εξασφαλίσει από την Κομισιόν σε θέματα ενέργειας και ιδιωτικοποιήσεων. Ομοίως, το Παρίσι και η Ρώμη δεν πρόκειται να περιμένουν επ’ άπειρον τη διευκρίνιση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για τους παράνομους μετανάστες, ώστε να καθοριστεί κοινή στρατηγική και να εξασφαλιστούν ευρωπαϊκά κονδύλια.
Αν ο κ. Τσίπρας δεν καταφέρνει ένα θετικό βήμα στην αρχή της θητείας του, όταν ο εκάστοτε πρωθυπουργός είναι ισχυρός, και τη στιγμή που (όπως ισχυρίζονται οι υπουργοί του) οι ξένες κυβερνήσεις φοβούνται ενδεχόμενη κατάρρευση της Ελλάδας, θα το πετύχει αργότερα;
Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
