Στο αλαλούμ των προτεινόμενων από όλους, κυβέρνηση και εταίρους, ασφυκτικών περικοπών και δυσβάστακτης φορολογίας οθωμανικού τύπου, μπορεί να μας πει κανείς τι προτείνεται για τις πλουσιοπάροχες αμοιβές των εθνοκηφήνων του «κυνοβουλίου», για τα προνόμια αυτών των ιδίων και των παρατρεχάμενών τους, και για το αφορολόγητο των εισοδημάτων τους; Όλοι αυτοί (και όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι, ανεξαιρέτως ιδεολογικών προσωπείων, ψιμυθίων και κοθόρνων) είναι υπεράνω του λαού; Είναι υπηρέτες ή δυνάστες του;
Απ’ ότι φαίνεται από την επίμονη και καθολική αναισθησία τους να δώσουν το παράδειγμα της πτώχευσης δια της επιβολής πρώτα στον εαυτό τους των σκληρών μέτρων που είναι απαραίτητα για την αντιμετώπισή της, οι τύποι συλλογικά (χωρίς να αρνείται κανείς κάποιες εξαιρέσεις, που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα) ενδιαφέρονται πρωτίστως για τα προσωπικά τους συμφέροντα, με κραυγαλέο πρόσφατο παράδειγμα τα δωρεάν αυτοκίνητα που παρέχουν στους εαυτούς τους (όλοι σχεδόν οι συριζαίοι αψήφισαν τις προτροπές Τσίπρα να τα απαρνηθούν). Η μόνη τους άλλη έγνοια δεν είναι παρά η επικοινωνιακή ανάδειξη της πομφολυγώδους ρητορικής «λεβεντιάς» τους, ψευδόμενοι ασυστόλως, ακαταπαύστως, και αναισχύντως, ιδίως κατά τις προεκλογικές περιόδους, χωρίς η έξις τους αυτή να τους εγκαταλείπει και μετά την υφαρπαγή των ψήφων των αφελών ψηφοφόρων τους.
Επί του προκειμένου τώρα, μπορεί κάποιος να μας πει γιατί σήμερα θα πρέπει να αισθανόμαστε εθνικά υπερήφανοι, επειδή οι νυν κυβερνώντες μάχονται παλληκαρίσια υπό την σημαία της ζητιανιάς, αδιαφορώντας για τις αρνητικές συνέπειες που καλούνται να πληρώσουν σήμερα συλλήβδην οι Έλληνες, από τις άσφαιρες και αναποτελεσματικές «μαγκιές» τους;
Τέλος, μπορεί να μας πει κανείς, σε μία ενδεχόμενη, λόγω των αδεξιοτήτων και όχι της επιθυμίας τους, έξοδο από το ευρωπαϊκό κέλυφος προστασίας, και πέραν της επαπειλούμενης οικονομικής και μιας συνακόλουθης εθνικής καταστροφής, ποιός θα εγγυηθεί την μετάπτωση της διακυβέρνησης της χώρας, μετά από μία περίοδο αναταραχών, αυθόρμητων ή υποκινούμενων έσωθεν ή έξωθεν, σε ένα τριτοκοσμικό καθεστώς καποραλισμού και μιλιταριστικής δικτατορίας τύπου Αμπντούλ Φατάχ αλ Σίσι; Ή μήπως, τελικά, είμαστε βαθιά και αθεράπευτα τριτοκοσμικοί και αυτό μας αξίζει;
