Α. Π. Δημόπουλος: «JD Habibi!»

Ηακριβής φράση ήταν «JD Habibi, υπάρχει τέτοια απολαυστική ειρωνεία στο γεγονός ότι έχεις τη συνταγματική υποχρέωση να με ορκίσεις τον Ιανουάριο!», και η επιλογή της αραβικής λέξης «Habibi» («γλύκα», «αγάπη», «ψυχή μου» – πάλι καλά που δεν ήταν «για χαμπίμπι, για λελέλι», αγάπη και νύχτα δηλαδή, όπως στη «Ζαΐρα» του Τσιτσάνη) αποτελούσε έκφραση απόλυτης συγκατάβασης αλλά και κάτι παραπάνω επίσης.

• Του Α. Π. Δημόπουλου

Στην πραγματικότητα, τόσο για αυτόν που την είπε (τον νεοκλεγμένο γερουσιαστή του Μίσιγκαν Αμπντούλ ελ Σαγιέντ) όσο και αυτούς που την άκουσαν, η φράση ενείχε διάσταση αναγνώρισης – σήμαινε ότι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς αποτελεί πλέον τον «άνθρωπο της στιγμής» («man of the moment») και το ίδιο, άλλωστε, υποδηλώνει στον απόηχο των εκλογών η ίδια δυσανάλογη προσοχή που του δείχνει ο Τύπος (σαφώς μεγαλύτερη από εκείνη που κατευθύνεται προς τον ίδιο τον κ. Τραμπ, εν μέρει, γιατί, σε σχέση με τα αίτια της ήττας των Ρεπουμπλικάνων στις ενδιάμεσες εκλογές, ο κ. Βανς επέλεξε, να μη μασήσει τα λόγια του, έστω και εάν έτσι ερχόταν σε αντίθεση με τον πρόεδρό του – «O λόγος που χάσαμε ήταν ο πόλεμος!»). Και ακριβώς επειδή είναι ο «άνθρωπος της στιγμής», το «JD Habibi» λειτουργεί σαν προσφώνηση διπλής χρήσεως.

Για τους αντιπάλους επιτρέπει συγκατάβαση, για τους συμμάχους εισάγει αγωνία – «JD, ψυχή μου, τι κάνουμε;». Ή μπορεί κανείς να το αποδώσει με τη μεταφορά που χρησιμοποίησε ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τζον Μέιτζορ μετά τη μεγάλη εκλογική ήττα των Συντηρητικών το 1997: «Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική, που απλώς η μπάλα κυλάει στην αντίθετη κατεύθυνση. Και δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να κάνει κανείς για αυτό».

Αναλύσεις

Τώρα λοιπόν, που μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ η μπάλα πήγε όντως στην αντίθετη κατεύθυνση, ίσως να μην μπορεί να κάνει ούτε ο κ. Βανς κάτι για αυτό – εάν υπάρχει ένας κοινός (και πεσιμιστικός) τόπος στις αναλύσεις του Τύπου μετά τις εκλογές, είναι ότι τόσο ο κ. Bανς όσο και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο (δεύτερος πιθανότερος διεκδικητής του χρίσματος των Ρεπουμπλικάνων) κάνουν δεύτερες σκέψεις για το 2028. Μάλιστα, τις τελευταίες ημέρες, υπάρχουν Ρεπουμπλικάνοι, που θέτουν πλέον δημόσια θέμα, μήπως, αντί του να διεκδικήσει το χρίσμα ο κ. Βανς, πρέπει να εκτεθεί ξανά για την παλιά του θέση στη Γερουσία το 2028, με το νόημα βέβαια, να είναι ότι καλύτερα ο κ. Βανς να παραμείνει (έστω ξανά στη Γερουσία) παρά να ηττηθεί. Αλλά γιατί να ηττηθεί; Σε τελική ανάλυση δεν ήταν ο μόνος που αντέδρασε για τον πόλεμο στο Ιράν; Ατυχώς, δεν είναι τόσο απλό Habibi!

Η σύγχυση προκύπτει από το γεγονός ότι η δυναμική που οδήγησε τους Ρεπουμπλικάνους στην ήττα και υποκινείτο από οργή για τον πληθωρισμό και την ακρίβεια εκφραζόταν σε δύο μέτωπα. Στην Ευρώπη, όμως, βλέπουμε μόνο το ένα και το λιγότερο σημαντικό, που ήταν ο πόλεμος. Ομως υπήρχε ακόμα ένα πιο σημαντικό και ήταν η Tεχνητή Nοημοσύνη. Γιατί; Γιατί για τον μέσο Αμερικανό, η ακρίβεια -και ιδίως η ακρίβεια στην ενέργεια-, δεν είναι κάτι εξωτικό, που εισάγεται διά μέσου αιθέριων συναρτήσεων γεωπολιτικής.

Για τον μέσο Αμερικανό, ο λόγος της ακρίβειας γνέφει στη γωνία και ακούει στον τίτλο «κέντρα δεδομένων» («data centers») – στην πραγματικότητα (όπως δείχνουν ανεξαιρέτως όλες οι ποιοτικές αναλύσεις των δημοσκοπήσεων) οι εκλογές ήταν ένα δημοψήφισμα για τα «κέντρα δεδομένων» (των οποίων οι γεωμετρικά αυξανόμενες απαιτήσεις για ενέργεια εκτοξεύουν τις τιμές), με τους Ρεπουμπλικάνους υπέρ και τους Δημοκρατικούς κατά.

Μάλιστα, το πιο πολιτικά σημαντικό σκέλος των εκλογών (για το οποίο εδώ ακούσαμε ελάχιστα) δεν ήταν οι εκλογές για Βουλή και Γερουσία αλλά για τους κυβερνήτες των πολιτειών, όπου οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν πολύτιμα κάστρα (Τέξας, Κάνσας, Νεβάδα, Οχάιο, Γεωργία, Αϊόβα), ακριβώς με κύριο αντικείμενο τα «κέντρα δεδομένων» – στο Τέξας, λ.χ., μια πολιτεία τεχνολογικό κολοσσό (και πολυπληθή όσο η Ισπανία), το μείζον δεν ήταν η νίκη Ταλαρίκο για τη Γερουσία, αλλά, ότι εκλέχθηκε Δημοκρατική κυβερνήτης (πράγμα κανονικά αδιανότητο) και εκλέχθηκε γιατί υποσχέθηκε να βάλει φρένο στα «κέντρα δεδομένων» και τις ενεργοβόρες αλυσίδες παραγωγής της ΑΙ (ή μήπως νομίζετε ότι ο Ιλον Μασκ ασχολείτο τυχαία με το Τέξας;) Και εδώ ακριβώς προκύπτει «θέμα Βανς».

Γιατί, Habibi, μπορεί, ο κ. Βανς, να εκφράζει την αντίθεση στον πόλεμο στο Ιράν (και καθ’ υποφορά στην όποια αρνητική επίδραση είχε για την οικονομία), αλλά εκφράζει επίσης ολόθερμη υποστήριξη στην ΑΙ, και ΑΙ χωρίς «κέντρα δεδομένων» δεν υπάρχει. Μάλιστα, όταν ο κ. Βανς ήρθε μετά την εκλογή του στην Ευρώπη (στο Μόναχο), δεν σόκαρε μόνο για το ΝΑΤΟ και την Ουκρανία αλλά και για την ΑΙ – σε μια Ευρώπη που ξέρει να λέει μόνον «όχι», το μήνυμα Βανς για την ΑΙ ήταν ένα «μεγάλο ναι», και αυτό είναι όντως το μεγάλο ζήτημα της εποχής μας και αυτό που θα κρίνει και την αναμέτρηση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας στο μέλλον (οι άλλοι είναι απλοί παρατρεχάμενοι). Ή, με άλλη διατύπωση, εάν υπάρχει κάποιος που μπορεί (λόγω συγκρότησης) να βγάλει τους Ρεπουμπλικάνους από το τούνελ, αυτός είναι όντως ο κ. Βανς. Πώς να το κάνει, όμως; Γιατί εάν το «όχι στον πόλεμο» σημαίνει «όχι στην ακρίβεια», το «ναι στην ΑΙ» σημαίνει «ναι στην ακρίβεια», και +1-1=0. Και αυτό είναι τελικά το πρόβλημα, Habibi!