Ας το καταλάβουμε, η πολιτική με φρύδι ανασηκωμένο τέλειωσε. Ψόφησε η γκλαμουριά της αστικής φεουδαρχίας
Δυο πράγματα συγκινούν και συσπειρώνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Ο πατριωτισμός κι η λαϊκότητα. Ο διαχρονικός αντιστασιακός χαρακτήρας του Ελληνισμού, η διαρκής αναζήτηση της ελευθερίας μέσα από τις διάφορες εκφάνσεις του ελληνικού εθνικού κινήματος, είναι κάτι στο οποίο αναφέρθηκα από την εφημερίδα μας σε ανύποπτο χρόνο. Αυτά καπηλεύτηκε, με αυτά έπαιξε προπαγανδιστικά ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτά δεν μπόρεσε να εκφράσει πειστικά η Ν.Δ.
Μα τι ήταν αυτό που έκανε τους ίδιους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται στις ουρές των ΑΤΜ να φύγουν από εκεί και να πάνε στην κάλπη να ρίξουν «όχι», ενώ έχουν ήδη δει την ουρά του θηρίου της χρεοκοπίας με κλειστές τράπεζες;
Δεν τους έπεισαν ο Μπουτάρη μπέης, ο Καμίνης, που θεωρούσε ότι στα σύνορα κάνουμε «πολεμικές επιχειρήσεις» εις βάρος των απρόσκλητων μουσαφιραίων, τα πουλάρια της πολιτικής, ο… Καφετζόπουλος, ο Κ. Μητσοτάκης, ο Ι. Βαρβιτσιώτης και ο Σημίτης; Δεν ρίγησε η νεολαία μπροστά σε τόση εμπειρία; Προφανώς όχι.
Η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη είναι αντιπαθής, για πολλούς δίκαια, για ελάχιστους άδικα. Ομως είναι. Κι αυτές οι παρεμβάσεις υπέρ του ακέφαλου «ναι» μάλλον ανθρωποδιώκτες ήταν.
Διότι το «όχι» είχε ξεκάθαρη ηγεσία, τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ενώ στο «ναι» υπήρχε το «σύστημα Αλέφαντος», όλοι μπρος κι όλοι πίσω.
Η Ν.Δ. κυβέρνησε ως καλός αλλά λίγο αλαζόνας λογιστής, επικεντρώθηκε στα τόσο σημαντικά τεχνικά ζητήματα της οικονομίας για να αποφύγει η χώρα το φούντο, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δούλευε εργωδώς στο λαϊκό υποσυνείδητο καπηλευόμενος πράγματα που ο σκληρός πυρήνας του τα θεωρεί έως και απεχθή. Οταν άκουσε η Ιστορία από συριζαίικα χείλη την επίκληση του «όχι» του Ι. Μεταξά, άρχισε τις ενέσεις με ηρωίνη.
Σε αυτά τα έξι χρόνια έχουν προλεταριοποιηθεί τα δύο τρίτα των Ελλήνων. Το 85% έχει μόνο χρέη ή το πολύ μέχρι 1.500 ευρώ στην τράπεζα. Χθεσινοί νοικοκυραίοι δεν έχουν μαντίλι να κλάψουν. Κάποιοι νομίζουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Αλλοι πιστεύουν στο πυρηνικό όπλο της χρεοκοπίας και ότι τελευταία στιγμή θα γίνει η πανευρωπαϊκή υποχώρηση μπροστά στο «όχι». Κάποιοι άλλοι, επειδή έχασαν τα πάντα, απλά κι εκδικητικά θέλουν να τα χάσουν κι οι υπόλοιποι.
Οπως το «όχι» ήταν πολυσυλλεκτικό, κάθε κομματικής προέλευσης, έτσι και το «ναι». Με τον Σημίτη, τον πρωθυπουργό των Ιμίων, των S-300, του άγους Οτσαλάν, τον τροχονόμο της διαπλοκής και των νταβατζήδων, το μόνο κοινό που έχω είναι ότι τυχαίνει να ανήκουμε κι οι δύο στο ανθρώπινο είδος. Εγώ πειθάρχησα την απέχθειά μου να αθροίζομαι με νεοφιλελεύθερους ανθρωποφάγους, σινιέ μηδενιστές και μαυσωλεία τού προχθές, γιατί είδα με δέος την ενδεχόμενη πτώση. Πολλοί δεν το έκαναν. Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνθηκε στο θυμικό τους, στην αναρχοπατριωτική φύση του Ελληνα, και κέρδισε μια νίκη η οποία, τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα ξέρουμε αν ήταν πύρρειος.
Ας το καταλάβουμε, η πολιτική με ανασηκωμένο φρύδι τέλειωσε. Ψόφησε η γκλαμουριά της αστικής φεουδαρχίας. Η πατρίδα είναι πάνω από την παράταξη και για να υπηρετεί την πατρίδα η παράταξη πρέπει να είναι λαϊκή και πατριωτική. Αλλιώς θα πάψει να υπάρχει.
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
*Δικηγόρος
