«Η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα δύναμης, ενώ η υποκρισία αδυναμίας», Β.Ι. Λένιν.
Η επιστροφή της Ελληνικής γλώσσας και γραφής στην κατάσταση που είχε πριν την «Κοραϊτική κάθαρση» και το επιζητούμενο της επαναφοράς των Τουρκικών, Αλβανικών και Σλαβικών λέξεων στον λόγιο λόγο υπήρξε ένα παλιό όνειρο της αριστεράς που θα γίνει πραγματικότητα αργότερα από τις μεταπολεμικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες, ακόμα και σήμερα, μετά την κατάργηση της πολιτικής αρχής του έθνους-κράτους που επέβαλαν, αυτοπροσδιορίζονται σουρεαλιστικά ως «πατριωτικές». Όλα άρχισαν το 1926 όταν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί στην Σοβιετική Ένωση απεφάσισαν να αλλάξουν την Ελληνική γραφή με την υιοθέτηση του μονοτονικού συστήματος σε ένα νέο «προοδευτικό και δημοκρατικό» Ελληνικό αλφάβητο που θα περιελάμβανε 20 μόνο γράμματα, καταργώντας το «η»,το «ω»,το «ξ» και το «ψ», καθώς και τους διφθόγγους. Εδώ, το «υ» θα προφέρεται ως «ου» και το «σ» θα αντικατασταθεί με το «ς». Όλα αυτά θα υλοποιηθούν με την έκδοση της «Γραματικις τις νεοελινικις γλοςας» και θα γίνουν πραγματικότητα με την έκδοση της εφημερίδας «Κολεχτιβιςτις». Η προσπάθεια των Ελλήνων κομμουνιστών είχε σαφώς ιδεολογικά κίνητρα, επειδή οι ταξικοί τους εχθροί είχαν υιοθετήσει την απλή καθαρεύουσα και το πολυτονικό σύστημα ως την επίσημη γλώσσα και γραφή στο αστικό κράτος των.
Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1976, μία αστική κυβέρνηση θα εισηγηθεί την νομοθετική κατάργηση της διαχρονικής συνέχειας της Ελληνικής γλώσσας, καθώς και τον οριστικό ενταφιασμό των κλασικών σπουδών μέσω της υιοθέτησης της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας του κράτους.«Δεν καταργήσαμε την αρχαιογνωσία στα σχολεία αλλά καθιερώσαμε να διδάσκονται τα αρχαία κείμενα από δόκιμες μεταφράσεις», θα κομπάσει με στόμφο ο τότε υπουργός παιδείας της ΝΔ, ενώ στην πραγματικότητα αυτός και η κυβέρνηση του θα είναι οι ηθικοί αυτουργοί και οι υπεύθυνοι της διακοπής της διαχρονικής συνέχειας της Ελληνικής γλώσσας μετά από δύο χιλιάδες χρόνια συνεχούς χρήσης, υλοποιώντας έτσι το αριστερό όνειρο της πολιτιστικής αποδόμησης. Αυτοί, θα είναι οι φορείς ενός δήθεν «πατριωτικού κόμματος» που θα δώσει την δυνατότητα στις αδηφάγες πράσινες ακρίδες, έξη χρόνια αργότερα, να διαλύσουν πρώτα την παιδεία και μετά την χώρα, αρχίζοντας το καταστροφικό τους έργο με την κατάργηση του πολυτονικού.
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, μία άλλη κυβέρνηση της ΝΔ θα εισηγηθεί την χρήση του συνθέτου παραγώγου στην ονοματολογία του κράτους των Σκοπίων που θα περιέχει τον προσδιοριστικό όρο «Μακεδονία». «Κανένας δεν θα θυμάται το Σκοπιανό μετά δέκα χρόνια θα ισχυρισθεί ο τότε Πρωθυπουργός». Αργότερα, βουλευταί και υπουργοί της ΝΔ θα υπογράφουν, θα ψηφίζουν και θα υπερασπίζονται με πάθος τις συνθήκες των διαφόρων «Δουβλίνων» που θα μετατρέψουν σταδιακά ένα έθνος-κρατος σε Ευρωπαϊκό προτεκτοράτο. Οι πολιτικοί ταγοί της ΝΔ θα «ευχαριστούν» τις εκατοντάδες χιλιάδες των μουσουλμάνων μεταναστών που θα διαλέξουν την Ελλάδα για εγκατάσταση, ισχυριζόμενοι ταυτόχρονα μετά περισσού πάθους, «ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών (παράτυπων) είναι υπεράνω του εθνικού συμφέροντος». Άλλοι από αυτούς, θα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ του «δικαιώματος καψίματος των Ελληνικών συμβόλων», θα «φιλοξενούν Πακιστανούς» σε «αναψυκτήρια», θα θεωρούν «ηθικό» το νομοθετημένο συμφέρον τους, ενώ θα συμβάλουν με όλες τους τις δυνάμεις στην αποδόμηση του έθνους- κράτους σε συγχορδία με την αριστερά της «Εκάλης». Την κορύφωση των πολιτικών ανομημάτων της ΝΔ θα αποτελέσει η διατήρηση και διαιώνιση του γραφειοκρατικού συστήματος των δέκα περίπου χιλιάδων μεσαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ που πλαισίωσαν τον κρατικό μηχανισμό μετά το 1981 και πολιτική νομιμοποίηση που έδωσαν στην πράσινη διαχείριση της εξουσίας μέσω της συγκυβέρνησης.
Η κορύφωση της εθνικής αποδόμησης από την ΝΔ θα ολοκληρωθεί με την μετατροπή των Ελλήνων από ελεύθερο λαό ιδιοκτήτων σε ένα φοβισμένο σύνολο ακτημόνων προλεταρίων ενοικιαστών με την έμμεση αλλά ουσιαστική δήμευση της περιουσίας των μέσω του ΕΝΦΙΑ. Ταυτόχρονα, θα αμιλλώνται με τα άλλα πολιτικά κόμματα στο κοινό πολιτικό όραμα της μετατροπής της χώρας σε απέραντο πτωχοκομείο και ευπειθές Ευρωπαϊκό προτεκτοράτο-παρία.
Η πρόσφατη διαδικασία εκλογής αρχηγού, απέδειξε ότι αυτό το κόμμα «νοσεί νόσο βαρεία», ενώ αδυνατεί να διαχειρισθεί απλές διαδικαστικές καταστάσεις και συνεπώς είναι ιδεολογικά και πολιτικά νεκρό και ακατάλληλο να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας.
Η αυτοδιάλυση της ΝΔ θα προσφέρει υψίστη υπηρεσία στην χώρα, αφενός με τον απεγκλωβισμό των παγιδευμένων πατριωτικών δυνάμεων και αφετέρου, με την ταυτόχρονη δημιουργία ενός νέου κόμματος το οποίο θα καλύψει το αφύσικο κενό στα δεξιά του πολίτικου φάσματος, ελευθέρου μεταπολιτευτικών βαριδιών και ιδεοληψιών αναλόγων της «Γραματικις τις νεοελινικις γλόςας».
