Ο Πρόεδρος, τα ντόμπερμαν της διαπλοκής και το Ανώτατο Δικαστήριο!
Την ευκαιρία να ξεσπαθώσουν για ακόμη μια φορά κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας βρήκαν τα γνωστά ντόμπερμαν της διαπλοκής με αφορμή την πληροφορία ότι ο περίφημος κόφτης δαπανών θα ενεργοποιείται με Προεδρικά Διατάγματα που θα καλείται να υπογράφει ο Προκόπης Παυλόπουλος. Τι για «παράκαμψη» της Βουλής διαβάσαμε, τι για «έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης», τι για «κατάργηση των βουλευτών» κ.ά. Είναι όμως έτσι; Θεωρώ «όχι», για τρεις λόγους:
Πρώτον, διότι της έκδοσης Προεδρικού Διατάγματος προηγείται ψηφοφορία για την παροχή νομικής εξουσιοδότησης από τη Βουλή στον αρμόδιο υπουργό. Το Κοινοβούλιο έχει αποφασιστική αρμοδιότητα να ορίσει το εύρος της εξουσιοδότησης εντός της οποίας θα κινείται υποχρεωτικά ο αρμόδιος υπουργός. Ακόμη και αν αυτή περιλαμβάνει δυνατότητα ένταξης υπηρεσιακών μεταβολών στα υπό έκδοση διατάγματα (απολύσεις στο Δημόσιο), ας μη θεωρήσει κανείς ότι αυτές οι δουλειές γίνονται έτσι. Στο πόδι. Με δεδομένο ότι το Σύνταγμα προβλέπει ότι ο δημόσιος υπάλληλος είναι μόνιμος «εφόσον η θέση υπάρχει», απαιτείται η ψήφιση νόμου για την κατάργηση οργανικών θέσεων και έπονται οι απολύσεις. Αρα κανείς δεν μπορεί να βγάλει την ουρά του απέξω.
Δεύτερον, τα Προεδρικά Διατάγματα δίνονται υπό μορφήν σχεδίου σε δημόσια διαβούλευση με βάση και τον νόμο για την καλή νομοθέτηση. Βουλευτής ο οποίος διαφωνεί με ρύθμιση Προεδρικού Διατάγματος (μείωση μισθών – μείωση συντάξεων – απολύσεις) δεν μπορεί βεβαίως να «καταψηφίσει» το διάταγμα. Μπορεί όμως κάλλιστα να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση. Τρόπος για να διαφυλαχθεί η δημοκρατική νομιμοποίηση υπάρχει, λοιπόν.
Τρίτον και σημαντικότερον, τα σχέδια Προεδρικού Διατάγματος, προτού φτάσουν στο στάδιο της υπογραφής, υποβάλλονται υποχρεωτικά για επεξεργασία (έλεγχος νομιμότητας) στο Συμβούλιο Επικρατείας. Περνούν δηλαδή από την κρίση ανώτατων δικαστών για έλεγχο συνταγματικότητας. Με δεδομένη την πρόσφατη νομολογία του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου σε ζητήματα μνημονιακών πολιτικών (δικαιώθηκαν οι συνταξιούχοι για τις αναδρομικές περικοπές), αισθάνεται κανείς ότι τα Προεδρικά Διατάγματα είναι μια διαδικασία του τύπου
«ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε»; Ή θα συμβεί το ανάποδο τελικά; Θα αποδειχθεί εν τέλει ότι το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ο φρουρός του Συντάγματος, της νομιμότητας και των λαϊκών κατακτήσεων; Εκτός από τον κόφτη των δανειστών, μπορεί κάλλιστα να υπάρχει και ο κόφτης του κόφτη (ΣτΕ). Εάν, λοιπόν, ισχύουν όλα αυτά -τρία στάδια νομοθέτησης πριν από την υπογραφή του διατάγματος (εύρος νομικής εξουσιοδότησης – δημόσια διαβούλευση – επεξεργασία από το ΣτΕ)- πόσο άραγε αντέχουν στην κοινή λογική οι ισχυρισμοί των βιαστικών «παπαγαλακίων»; Η απάντηση είναι προφανής, γι’ αυτό και άστοχοι οι πυροβολισμοί κατά του Προέδρου.
Μανώλης Κοττάκης
