Η περίπτωση Καρανίκα και ο κοινωνικός ρατσισμός
Σάκος του επικοινωνιακού μποξ που παίζεται μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΜΜΕ γίνεται κατά περιόδους ο σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του πρωθυπουργού Νίκος Καρανίκας. Ο περίφημος «σερβιτόρος». Από μια άποψη δικαιολογημένα, καθώς, εδώ που τα λέμε, το «τραβάει» ο οργανισμός του. Εμ διορίστηκε σε μια δημόσια θέση που θα ήθελαν εκατομμύρια νέοι άνεργοι πτυχιούχοι, εμ θέλει να κάνει υψηλή πολιτική για την κάνναβη από το facebook. Λογικό να συγκεντρώνει τα πυρά εναντίον του, λοιπόν.
Οταν ξέρεις ότι ο δημόσιος χώρος είναι ναρκοπέδιο και εσύ έχεις την περιέργεια να τον περπατήσεις, μην παραπονιέσαι μετά γιατί σε κάνουν κομματάκια. Ωστόσο, δεν σας κρύβω ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα ο τρόπος, με τον οποίο ένα τμήμα του αθηναϊκού κατεστημένου αντιμετωπίζει τον Καρανίκα. Η περίπτωσή του είναι «πιλότος» αξιολόγησης μιας συγκεκριμένης πολιτικής συμπεριφοράς, που στα καθ’ ημάς καλείται ξιπασμένος ελιτισμός. Το πλέον σύνηθες σχόλιο που γίνεται εις βάρος του Καρανίκα είναι ότι είναι «αμόρφωτος καφετζής», μάλιστα στο «καφετζής» ο τόνος των σχολιαστών εκπέμπει απαξία, αποδοκιμασία, χλεύη που παραπέμπει σε άτομα κατώτερης υποστάθμης.
Ακόμη συχνότερα, αν διαβάσει κανείς ιντερνετικά σχόλια για τον Καρανίκα, θα συναντήσει προσβολές του τύπου «οι αγράμματοι», «οι άπλυτοι» κ.λπ. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω πώς, άραγε, αισθάνεται ένας νέος 20 ετών, ο οποίος εργάζεται ώρες ατέλειωτες σερβίροντας καφέδες, σηκώνοντας στην πλάτη «παραμάνες», υπομένοντας παραξενιές. Είναι αυτονόητο ότι εξοργίζεται για τη χροιά, με την οποία ακούει να προφέρεται η λέξη «καφετζής». Ούτε, βέβαια, περιμένω κατανόηση από όσους βάλλουν κατά του Καρανίκα γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτά που λέει. Μάταιος κόπος.
Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν μάθει μόνο να τους υπηρετούν, όχι να υπηρετούν αυτοί άλλους. Πρόκειται για άτομα που, αν τυχόν κάνουν χειραψία με έναν απλό άνθρωπο, πλένουν μετά τα χέρια τους με οινόπνευμα. Ομως, έχω την απαίτηση από τους τιμητές να ξέρουν ότι ακόμη και οι απλοί άνθρωποι, τους οποίους ρατσιστικά αποκαλούν «καφετζήδες» μπορεί να είναι εξίσου μορφωμένοι με τους ίδιους. Και ας μην έχουν πτυχίο Χάρβαρντ. Εχω επίσης την απαίτηση να είναι γνήσιοι και αληθινοί, όταν κηρύσσουν την αγάπη τους στον λαό. Τόσο γνήσιοι όσο και ένας λαϊκός καφετζής. Αντιλαμβάνομαι, βεβαίως, ότι «πάντα υπάρχουν ιδεολόγοι που αγαπούν την ανθρωπότητα, αλλά αγνοούν τους ανθρώπους», αν θέλουμε όμως να πάμε μπροστά, πρέπει να εγκαταλείψουμε τον κοινωνικό ρατσισμό και να αφιερωθούμε στην κατανόηση του άλλου. Η περίπτωση Καρανίκα δείχνει ότι έχουμε δρόμο.
Μανώλης Κοττάκης
