Τις ξέχασαν Τσίπρας και Μητσοτάκης στις ομιλίες τους στη ΔΕΘ
Το υπουργείο Αμυνας πάντα ήταν περιζήτητο. Μου το εξηγούσε βετεράνος της Βουλής: «Δεν απεργούν ποτέ, κάθονται σούζα κι έχεις τεράστιο πεδίο για χάρες σε ψηφοφόρους, όλοι, αν δεν έχουν γιο, έχουν ανιψιό. Κάποιο ρουσφέτι θα θέλει για τη θητεία του». Ωμά και κυνικά μού συνόψισε την παλαιοκομματική αντίληψη για την Εθνική Αμυνα και τα στελέχη. Παρέλειψε, βέβαια, να μου πει τη μαγική λέξη: «Προμήθειες».
Θυμάμαι τη μάταιη προσπάθειά μου, μέχρι ειδικό άρθρο είχα γράψει, γιατί δεν πρέπει να αποκαλούμε «ενστόλους» τα στελέχη, αφού «ένστολος» είναι κι ο θυρωρός της «Μεγάλης Βρεταννίας» ή οι σεκιουριτάδες. Τίμιες δουλειές, αλλά δεν είναι στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Τα αστράτευτα ή υπηρετήσαντα στην Γκομενοφυλακή του Κολωνακίου «αρχοντόπουλα» και οι παρατρεχάμενοι δημοσιογραφούντες «ενστόλους» τούς ανεβοκατεβάζουν.
Στη ΔΕΘ πολλοί πρόσεξαν τι είπαν και τι δεν είπαν ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης. Τους συνδέουν πολλά, μέσες άκρες τα βρίσκουν στο Μεταναστευτικό, στο σύμφωνο συμβίωσης, διαφωνούν για το ποιος είναι καλύτερος φοροεισπράκτορας, αλλά κι οι δύο στην από Θεσσαλονίκης πολυλογία τους ΔΕΝ βρήκαν ούτε μία (1) λέξη να πουν για τις Ενοπλες Δυνάμεις.
Από τον Τσίπρα δεν περίμενα κάτι διαφορετικό, αλλά η Κεντροδεξιά χωρίς Δεξιά ίδιο καπνό φουμάρει;
Ο Μητσοτάκης, στη μακροσκελή ομιλία του και ύστερα στην ακόμη πιο μακροσκελή συνέντευξη Τύπου, δεν είπε κουβέντα για τον σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας, που είναι η Εθνική Αμυνα και οι λειτουργοί της.
Ο λόγος, παλιός και γνωστός: «Πού θα πάνε; Δεξιοί είναι, εδώ θα μείνουν». Δεν διδάχθηκαν τίποτα από τα χαστούκια του 2012 και των τελευταίων εκλογών. Επίσης, ματαίως υπενθύμιζα σε διαφόρους, προφορικά και γραπτά, ότι όλοι οι πολίτες, των στρατιωτικών συμπεριλαμβανομένων, μέσα στο παραβάν είναι μόνοι τους και μπορούν ως το τελευταίο δευτερόλεπτο, προτού κλείσουν τον φάκελο με το ψηφοδέλτιο, να ψηφίσουν ό,τι θέλουν. Ολες οι κυβερνήσεις συνέχισαν το παντελώς άνισο λεπίδι στις αποδοχές των στρατιωτικών και την κοροϊδία, παρά τη δικαστική δικαίωσή τους, οι οποίοι υπέστησαν και κάτι -κατ’ εμέ- βαρύτερο: Ευθείες προσβολές στην τιμή τους, με απρέπειες διάφορων «παλιοκηδειών», που καθύβρισαν ως «αυτιστικούς» τους ανθρώπους που έχουν ταχθεί, αν χρειαστεί, να πεθάνουν για την πατρίδα – και ενίοτε πεθαίνουν. Διότι, να το ξαναπούμε, όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί και υπάλληλοι, που κάνουν ευόρκως τη δουλειά τους, είναι άξιοι, αλλά δεν κινδυνεύουν να πυροβοληθούν, να διαμελιστούν, να εξαερωθούν, όπως τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Κάθε χώρα, δε, που σέβεται τον εαυτό της -όλες οι προηγμένες τουλάχιστον- σέβεται, τιμά τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεών της, πρωτίστως με τη συμπεριφορά της πολιτικής ηγεσίας, και παράλληλα τους έχει αξιοπρεπείς μισθούς, προνόμια, ξεχωριστό σύστημα ασφάλισης και υγείας και, φυσικά, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Οχι μόνον ως κίνητρα για να ενταχθούν οι νέοι και οι νέες στις τάξεις τους και να αναλώσουν τα καλύτερά τους χρόνια φορώντας τη στολή της πατρίδας, αλλά κυρίως διότι πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει στρατός γερόντων.
Ο Τσίπρας, ως ανακυκλωμένος κομμουνιστής, φυσικά και ξέχασε στην ομιλία του τους στρατιωτικούς, αυτούς που ο βοηθητικός εταίρος του, ο αγουροξυπνημένος κυνηγός, διότι έτσι μοιάζει με την παραλλαγή, εξαπάτησε πολιτικά.
Και ο Μητσοτάκης, όμως, τον ακολούθησε κατά πόδας. Ισως η σελίδα που του ετοίμασε ο λογογράφος του περί των Ενόπλων Δυνάμεων να παράπεσε μαζί με αυτήν για το Μεταναστευτικό.
Αυτοί που δεν ξεχνάμε είμαστε εμείς που δεν πάψαμε ποτέ να μιλάμε και να πράττουμε για το οπλισμένο χέρι του έθνους, διότι απλούστατα το υπηρετήσαμε και ανήκουμε υπερήφανα σε αυτό μέχρι τέλους του βίου μας…
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
*Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
