Σε αυτή τη χώρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε ύστερα από τόσα χρόνια ούτε κάτι αυτονόητο. Και αναφέρομαι σε αυτή τη φαρσοκωμωδία που παίζεται έπειτα από κάθε ανασχηματισμό, στις… τελετές παραλαβής και παράδοσης των υπουργείων. Πραγματικά, έχει κανένα νόημα να ακούει ο λαός τούς… πικραμένους να ανοίγουν το στόμα τους μόνο όταν χάνουν το χαρτοφυλάκιό τους και τους επερχόμενους να διηγούνται πόσο καλά τα έκαναν οι προκάτοχοί τους και ότι θα συνεχίσουν στην ίδια γραμμή, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε «τότε, γιατί τους άλλαξε ο πρωθυπουργός;»
Ας αποφασίσει κάποιος να βάλει τέλος σε αυτό το πανηγυράκι, γιατί δεν ενδιαφέρει την κοινωνία. Τόσο απλά. Δεν παραλαμβάνουν από κάποια εχθρική δύναμη, η οποία… παραδίδεται, αλλά από τους συναδέλφους τους, που πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους. Το θέαμα σε αυτές τις τελετές είναι θλιβερό, ανούσιο και προσβλητικό για τη δημοκρατία. Ας το καταλάβουν και ας το καταργήσουν. Τώρα, για όσους, με το που πήραν τον υπουργικό θώκο, ανακάλυψαν το «mea culpa», τους λέμε ότι και σε αυτό έρχονται δεύτεροι και καταϊδρωμένοι. Είχε προηγηθεί ο ένας και ανεπανάληπτος Ανδρέας Παπανδρέου. Αυτά για την Ιστορία. Ας πάμε, όμως, στην ουσία.
Η μόνη τελετή παράδοσης είναι αυτή που έκανε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας το καλοκαίρι του 2015. Τότε που παρέδωσε στους θεσμούς την ελπίδα ενός ολόκληρου λαού, λησμονώντας το γιατί τον εξέλεξε. Τώρα, αυτά που παρακολουθούμε και βρίσκονται σε εξέλιξη είναι οι ουρές αυτού του δράματος, το οποίο ξεκίνησε ο Γιώργος Παπανδρέου και ολοκληρώνει (;) ο Αλέξης Τσίπρας, που έκανε την παράδοση άπαξ και διά παντός.
Η κυβέρνηση που σχημάτισε έχει μία και μόνη αποστολή: να εφαρμόσει ό,τι έχει απομείνει από αυτήν την ντροπιαστική συμφωνία. Να μου επιτρέψετε, όμως, να αναφερθώ και σε όσους βιάζονται να ράψουν κοστούμια και οραματίζονται τις δικές τους τελετές παράδοσης – παραλαβής: ας μη βιάζονται. Και, κυρίως, να πάψουν να αφήνουν να διαρρέουν αυτά τα σενάρια περί αυτοδυναμίας, γιατί μόνο κακό κάνουν στον κεντρικό στόχο τους. Κάνουν, άθελά τους ή ηθελημένα, δώρο πολιτικές εφεδρείες (μισό ΠΑΣΟΚ και μισό Ποτάμι) στον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Τσίπρα.
Καλό θα ήταν να κατεβάσουν τον πήχη και να αναζητήσουν, ασχέτως αποτελέσματος, συναινέσεις, γιατί τα προβλήματα είναι εδώ. Και όσο γρηγορότερα τα πάρουν στα χέρια τους τόσο δυσκολότερη θα είναι η επίλυσή τους. Αυτός τουλάχιστον είναι ο δρόμος της σύνεσης. Εάν θέλουν, ας τον ακολουθήσουν, αν δεν θέλουν, ας συνεχίσουν να σχηματίζουν κυβερνήσεις του βουνού και του λόγγου, απουσία του λαού και της κάλπης.
Εάν θέλουν πράγματι να τελειώνουν με αυτήν την ιστορία, πρέπει να αφήσουν την «πρώτη φορά Αριστερά» να πιει το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους. Να απομυθοποιηθεί στις συνειδήσεις των πολιτών. Διότι αυτός ο χώρος, στη διαχρονικότητά του, ακουμπά σε μύθους, γιατί στα δύσκολα πάντα «την έκανε», παραδίδοντας την «καυτή πατάτα» στους άλλους. Και οι άλλοι καλό θα είναι να είναι έτοιμοι να την πάρουν, αφού πρώτα έχει κάψει τα χέρια των κυβερνώντων.
Σε διαφορετική περίπτωση, θα καούν και οι ίδιοι και η πατρίδα. Κλείνοντας, θα συνιστούσα σε κάποιους να τσεκάρουν τα βιογραφικά των νέων υπουργών. Θα δουν ότι το μεγάλο πρόβλημα της Κεντροδεξιάς είναι στα πανεπιστήμια.
Εκεί βρίσκεται το… φυτώριο των κυβερνώντων σήμερα, που κερδίζουν τη μάχη των ιδεών, διαμορφώνουν συνειδήσεις και έχουν έτοιμη πελατεία. Και μάλιστα, με «χορηγία» του Ελληνικού Δημοσίου.
Νίκος Ελευθερόγλου
