Η αξιολόγηση και το σχέδιο Τσίπρα για ρεβάνς από τον Σόιμπλε
Kαίγεται το Βερολίνο να κλείσει η εκκρεμότητα με την ελληνική αξιολόγηση; Η αλήθεια είναι ότι ναι, με εξαίρεση τον πυρομανή Σόιμπλε, καίγεται. Τυχόν νομισματική κρίση με αναζωπύρωση του ελληνικού ζητήματος θα δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στις τράπεζές του.
Τυχόν παράταση της αβεβαιότητας και μάλιστα ενώ η Ευρώπη βαίνει προς κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις σε Ολλανδία και Γαλλία θα λειτουργήσει ως καύσιμη ύλη για τον Βίλντερς και τη Λεπέν. Ολλανδία και Γαλλία είναι χώρες-δορυφόροι, γύρω από τις οποίες η Γερμανία οικοδομεί την κυριαρχία της στον πυρήνα της Ενωσης, θέλει κατά συνέπεια λοιπόν να κερδίσουν πάση θυσία ο Ρούτε στο Αμστερνταμ και εις εκ των Μακρόν και Φιγιόν στο Παρίσι. Διαφορετικά, θα πάρει φωτιά όλη η ήπειρος προς όφελος της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Τα ξέρει ο Τσίπρας όλα αυτά; Φυσικά και τα ξέρει. Εως και παρατηρητήριο διεθνών δημοσκοπήσεων έχει εγκαταστήσει στο Μαξίμου. Γι’ αυτό και καθυστερεί τη διαπραγμάτευση, γι’ αυτό και δεν κλείνει την αξιολόγηση.
Πιστεύει ότι, σε αντίθεση με το 2015, έχει χαρτιά στα χέρια του να παίξει και, αν τυχόν δεν του βγουν, θα στήσει ωραιότατα κάλπες πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές με σημαία τον Σόιμπλε. Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν αναζητεί δικαιότερη συμφωνία μόνον επί των θεμάτων που εκκρεμούν στη διαπραγμάτευση. Στην πραγματικότητα αναζητά -για όσους ξέρουν καλά την ψυχολογία του- ρεβάνς από τον Σόιμπλε. Μία στρατηγική νίκη απέναντι στον εμβληματικό υπουργό Οικονομικών, μία διακήρυξη για το χρέος και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα του και, φυσικά, γιατί όχι, την αποχώρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από την Ελλάδα.
Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός χρησιμοποιεί την αξιολόγηση για να ανακτήσει την ιδεολογική και την πολιτική ηγεμονία του τόσο εντός του χώρου της Αριστεράς όσο και στην ελληνική κοινωνία γενικότερα. Ηπειρώτικο κεφάλι, αρτινό μάλιστα, αν του μπει κάτι στο μυαλό δεν θα ησυχάσει αν δεν καταφέρει να το φέρει σε πέρας. Γι’ αυτό, άλλωστε, επιτίθεται συνεχώς στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών. Γι’ αυτό ταυτίζει τον πρόεδρο της Ν.Δ. μαζί του. Γι’ αυτό και ο πανέξυπνος Σόιμπλε απέφυγε να φωτογραφηθεί με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πρόκειται ασφαλώς για πειρατική λογική, η οποία αγνοεί τους κινδύνους της ρευστότητας που επικρατεί στο διεθνές περιβάλλον. Που υποτιμά την σε εξέλιξη κρίση μεταξύ Αμερικής – Ευρώπης και τον εμπορικό πόλεμο που κηρύσσει ο Τραμπ με δασμούς σε 100 ευρωπαϊκά προϊόντα.
Φοβάμαι ότι η ανάλυση του Μαξίμου ότι το «παίρνει» να παίζει τις καθυστερήσεις και έως τον Απρίλιο είναι εντελώς στατική και αγνοεί τον ρουν της Ιστορίας. Εάν ξεσπάσει η καταιγίδα και είμαστε στο επίκεντρο, προφανώς τίποτε δεν σώζει την Ευρώπη, αλλά προφανώς τίποτε δεν σώζει και εμάς. Αφήστε που όσο συνεχίζεται το ελληνικό κατενάτσιο στη διαπραγμάτευση, εξέλιξη που προκαλεί αμηχανία στον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να αρχίσουν να μας κοιτούν υπό γωνία οι Ευρωπαίοι ως πολιορκητικούς κριούς τρίτης δύναμης για τη διάλυση του ευρώ. Ξέρω πολύ καλά τι λέω. Ο νέος Βαρουφάκης μπορεί να λέγεται και Αλέξης.
Μανώλης Κοττάκης
