H ξαφνική απώλεια του βουλευτή Βοιωτίας της Ν.Δ. Ευάγγελου Μπασιάκου ήταν ισχυρό σοκ. Ειδικά για εμάς που τον γνωρίζαμε χρόνια. Ηταν μόλις 63 και τον βρήκε νεκρό στο σπίτι του η σύζυγός του λίγο πριν αναχωρήσουν για ταξίδι στις Βρυξέλλες.
Ωστόσο, δεν νομίζω ότι θα ήμασταν εντάξει με τους εαυτούς μας αν περιοριζόμασταν στην καταγραφή του αιφνίδιου γεγονότος και μόνον, τα μέσα ενημέρωσης έχουμε, βλέπετε, την τάση να ξεχνάμε ό,τι δεν μας συμφέρει.
Ο εκλιπών είχε αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας και στο παρελθόν καθώς δεν άντεχε την ύπουλη εμπλοκή του ονόματός του στην υπόθεση του Βατοπαιδίου. Κάποιοι μπορεί να θέλουν να ξεχάσουμε, αλλά γίνεται; Δεν γίνεται. Ξεχνά, λοιπόν, κανείς τη θηριώδη επιχείρηση του γνωστού συγκροτήματος (σήμερα εκλιπαρεί για τη συμπαράσταση του πολιτικού κόσμου) με στόχο να συκοφαντήσει τον Μπασιάκο ως πρώην υπουργό Γεωργίας και τον Αγγέλου ως διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού για το περίφημο θέμα της ανταλλαγής ακινήτων του Δημοσίου με τη Βιστωνίδα; Ξεχνά κανείς την πρωτοσέλιδη συνέντευξη της γενικής διευθύντριας του υπουργείου σε κυριακάτικη εφημερίδα, με την οποία επιχειρείτο να αποδειχθεί ότι ο Μπασιάκος υπέγραφε δήθεν κατόπιν άνωθεν οδηγιών; Μήπως πρέπει να ειπωθεί κάποτε με την επίνευση ποίου καθοδηγήθηκε η κυρία διευθύντρια να «πει» γραπτώς όσα «είπε» για να χτυπηθεί ο Αγγέλου διά του Μπασιάκου;
Η αλήθεια, λοιπόν, η σκληρή αλήθεια είναι πως μια ομάδα υπουργών και συνεργατών του Καραμανλή, με πρώτον τον ίδιο ασφαλώς, κυνηγήθηκε ανηλεώς από το ΠΑΣΟΚ μετά την άνοδό του στην εξουσία. Θεσπίστηκε έως και ειδικός νόμος ο οποίος έδινε «κίνητρο» στους κατώτερους δημοσίους υπαλλήλους να «καρφώνουν» πολιτικούς με αντάλλαγμα την αθώωσή τους.
Η αλήθεια, η σκληρή αλήθεια είναι ότι η σκευωρία κατέπεσε εντός του Κοινοβουλίου με το φιάσκο της εξεταστικής επιτροπής και καταπίπτει και αυτόν τον καιρό και στις αίθουσες των δικαστηρίων. Οσοι θέλησαν να εξοντώσουν τον Καραμανλή όχι μόνον απέτυχαν οικτρά, αλλά καλούνται σήμερα να λογοδοτήσουν στην ελληνική Δικαιοσύνη για τα έργα και τις ημέρες τους. Η αλήθεια, η σκληρή αλήθεια είναι, τέλος, ότι από αυτήν την επιχείρηση «δολοφονίας χαρακτήρων» άλλοι βγήκαν όρθιοι και αλώβητοι και άλλοι όχι.
Οσοι βγήκαν όρθιοι φέρουν ακόμη τραύματα. Είτε γιατί αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα που παρ’ ολίγον να τινάξουν τις οικογένειές τους στον αέρα είτε γιατί γνώρισαν την αμφισβήτηση από τα ίδια τους τα παιδιά, τα οποία γίνονταν αντικείμενο χλεύης στα σχολεία τους, ή γιατί η υγεία τους δοκιμάστηκε στα χειρουργεία αλλά εν τέλει τα κατάφεραν.
Υπήρξαν, όμως, και άλλοι που δεν τα κατάφεραν. Ο Μπασιάκος είναι ένας από αυτούς. Ο Αγγέλου, ο άνθρωπος με το χαμόγελο, ο κορυφαίος ίσως. Η χωρίς ντροπή, γνωστή εισαγγελέας τού επέβαλε εγγύηση 500.000 ευρώ και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, ούτε τα παιδιά του που εργάζονταν στη Ρουμανία δεν μπορούσε να πάει να δει.
Οσο καιρό διαρκούσε η εκκρεμότητα μέχρι την πλήρη απαλλαγή του «έλιωνε κάθε μέρα». Το μαράζι του αθώου τον έτρωγε. Και όλα αυτά γιατί, άραγε; Για να δοθεί στους πάντες το μήνυμα ποια θα είναι η πολιτική τύχη οιουδήποτε πρωθυπουργού μελλοντικά θελήσει να πει με τον τρόπο του ότι η Ελλάδα είναι μια ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα.
Μη γελιέστε, αυτό ήταν το Βατοπαίδι. Διεθνής ποινή με Ελληνες εκτελεστές. Ο Καραμανλής μπορεί να βγαίνει αλώβητος από αυτήν την περιπέτεια (θα έπρεπε να είναι λάβαρο υπερηφάνειας για τη συντηρητική παράταξη) γιατί έχει έναν εγωισμό όσο η Ελλάδα και τα Βαλκάνια μαζί, εγωισμό που δεν τον έκαμψε.
Ωστόσο, υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουμε πίσω μας. Το ελάχιστο που θα έπρεπε να κάνει η Ν.Δ. είναι να δώσει τα ονόματά τους σε κάποια από τις αίθουσες των γραφείων της. Για να τα βλέπουν οι νεότεροι και να θυμούνται ποιας παράταξης ηγούνται.
Μανώλης Κοττάκης
