Στην αρχή είναι αλήθεια ότι καταλαβαίναμε απόλυτα τη στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ηταν νέος αρχηγός και όφειλε για μια σειρά λόγων να συσπειρώσει το κόμμα του και να αποφύγει φυγόκεντρες τάσεις που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν εξαιτίας της εσωκομματικής αναμέτρησης. Οπότε θεωρητικά το αίτημα για εκλογές ήταν και αυτονόητο και απαραίτητο.
Εναν χρόνο μετά πιστεύει στ’ αλήθεια κανείς ότι η απόφαση να στηθούν ή όχι κάλπες είναι στο χέρι της Νέας Δημοκρατίας; Θα έλεγα ότι δεν είναι καν στο χέρι της κυβέρνησης, αλλά ας είναι… Θεωρώ λοιπόν ότι όσο περνά ο καιρός η Ν.Δ. δίνει την αίσθηση ότι επιλέγει τον εύκολο δρόμο που είχε πάντα η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση και αυτός δεν ήταν άλλος από το να επαναλαμβάνει μονότονα και ανέξοδα το αίτημα για εκλογές.
Αυτό όμως, να μου επιτρέψετε, έχει δύο κινδύνους. Ο πρώτος είναι να γίνει γραφικό το αίτημα και ο δεύτερος να γίνει κάποια στιγμή αποδεκτό και να μη σε βρει έτοιμο, όχι για την ημέρα των εκλογών, αλλά για την επομένη, στην περίπτωση που κληθείς να βγάλεις τα κάστανα από τη φωτιά.
Πολύ φοβούμαι ότι ο κ. Μητσοτάκης πέφτει στη… λούμπα που έπεσαν πριν από αυτόν τόσο ο Αντώνης Σαμαράς όσο και ο Αλέξης Τσίπρας. Δηλαδή, αντί να περιμένουν τα κυβερνητικά κόμματα να κάνουν τον κύκλο τους, περνώντας μέτρα και πληρώνοντας το πολιτικό κόστος που τους αναλογούσε, τους έριξαν πριν από την ώρα τους και τους έδωσαν την ευκαιρία να δραπετεύσουν πετώντας την καυτή πατάτα στους επόμενους. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει -έστω και τώρα- τη χρυσή ευκαιρία να αλλάξει στρατηγική.
Πρώτα απ’ όλα να δομήσει μια αντιπολίτευση επί συγκεκριμένων ζητημάτων και, δόξα σοι ο Θεός, ο Αλέξης Τσίπρας τού παρέχει χώρο δόξας λαμπρόν. Αλλά αντιπολίτευση με στοιχεία και όχι με απλές «κορόνες», και κυρίως με εναλλακτικές προτάσεις. Ηταν κάτι που τουλάχιστον ήθελε ο αρχηγός της Ν.Δ.
Στη συνέχεια να δημιουργήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα που θα είναι εφαρμόσιμο από την επόμενη ημέρα. Και δεν μιλάμε για τα κεντρικά ζητήματα (αυτά έτσι κι αλλιώς, δυστυχώς, τα αποφασίζουν άλλοι), αλλά για εκείνα που για να υλοποιηθούν δεν απαιτούνται χρήματα αλλά απλή λογική. Κοινός νους, δηλαδή. Ο χρόνος για την ώρα δουλεύει έτσι κι αλλιώς υπέρ του κ. Μητσοτάκη. Αλλά είναι κρίμα να φεύγει ανεκμετάλλευτος σε έναν διαρκή προεκλογικό αγώνα ταχύτητας που στερεί την παράταξη από έναν άλλον αγώνα, που είναι αυτός της ποιοτικής αναβάθμισης και της δημιουργίας ενός σχεδίου Β για την επόμενη μέρα.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Ν.Δ. που παρέλαβε ο κ. Μητσοτάκης ήταν πληγωμένη και «ακρωτηριασμένη» από παραδοσιακά στρώματα της κοινωνίας που τη στήριζαν διαχρονικά. Οι πληγές πρέπει να κλείσουν προσφέροντας σε αυτούς τους ανθρώπους εναλλακτικές προτάσεις, που θα βασίζονται σε ένα αξιόπιστο αλλά και κοστολογημένο πρόγραμμα. Ενα πρόγραμμα που θα βοηθά να ανοίξουν οι πόρτες της Ν.Δ. στους πολλούς πολίτες που νιώθουν αποκλεισμένοι.
Ενα πρόγραμμα που θα πρέπει να μοιράζεται πόρτα πόρτα στις γειτονιές και όχι στις συζητήσεις της Βουλής, τις οποίες κανείς δεν ακούει και δεν βλέπει. Η πολιτική «γεννήθηκε» εξάλλου στους δρόμους, στις πλατείες και στα καφενεία. Κι εκεί πρέπει να επιστρέψει για να κερδίσει τους πολίτες.
Νίκος Ελευθερόγλου
